<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>بایگانی‌های لور فرانسز - هنرگردی | Honargardi</title>
	<atom:link href="https://honargardi.com/tag/lheure-francaise/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link></link>
	<description>رسانه تخصصی فرهنگ و هنر</description>
	<lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 21:53:13 +0000</lastBuildDate>
	<language>fa-IR</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=7.1.5</generator>

<image>
	<url>https://honargardi.com/wp-content/uploads/2015/02/cropped-favicon-32x32.png</url>
	<title>بایگانی‌های لور فرانسز - هنرگردی | Honargardi</title>
	<link></link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>فرانسوا سورو و «لور فرانسز»: تامس مور در فروپاشی ۱۹۴۰</title>
		<link>https://honargardi.com/francois-sureau-l-heure-francaise-thomas-more/</link>
					<comments>https://honargardi.com/francois-sureau-l-heure-francaise-thomas-more/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Editorial]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 18 Nov 2026 20:56:44 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[ادبیات و کتاب]]></category>
		<category><![CDATA[ادبیات]]></category>
		<category><![CDATA[انتشارات گالیمار]]></category>
		<category><![CDATA[پاریس]]></category>
		<category><![CDATA[تامس مور]]></category>
		<category><![CDATA[رمان پلیسی]]></category>
		<category><![CDATA[فرانسوا سورو]]></category>
		<category><![CDATA[لور فرانسز]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://honargardi.com/?p=37787</guid>

					<description><![CDATA[<p>در شبی در پاریس، ۱۸ نوامبر ۲۰۲۶، فرانسوا سورو، عضو فرهنگستان فرانسه، دربارهٔ «لور فرانسز»، سومین رمان تامس مور (گالیمار) سخن گفت: چرا رمان پلیسی می‌نویسد، چرا مور حقیقت را بر عدالت ترجیح می‌دهد و چرا ۱۹۴۰.</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/francois-sureau-l-heure-francaise-thomas-more/">فرانسوا سورو و «لور فرانسز»: تامس مور در فروپاشی ۱۹۴۰</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">چهارشنبه ۱۸ نوامبر ۲۰۲۶، ساعت ۱۹، شبی برای دیدار و امضای کتاب در شمارهٔ ۱۷ خیابان ورنوی (rue de Verneuil) پاریس برگزار شد، به‌مناسبت انتشار «لور فرانسز» (L’heure française؛ ترجمهٔ تحت‌اللفظی: «ساعتِ فرانسوی») نوشتهٔ فرانسوا سورو (François Sureau) از انتشارات گالیمار (Gallimard)؛ سومین جلد از مجموعهٔ «ماجراهای تامس مور» (ماجراهای تامس مور). سورو، عضو فرهنگستان فرانسه، حدود نیم‌ساعت با اتین دو مونتتی (Étienne de Montety)، مدیر ضمیمهٔ ادبیِ فیگارو (Le Figaro littéraire)، گفتگو کرد. هنرگردی در این شب حضور داشت و گفتگو را ضبط کرد؛ نقل‌قول‌های زیر از زبان فرانسوی ترجمه شده‌اند.</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img fetchpriority="high" decoding="async" width="2212" height="1659" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2026/11/image-12.jpg" alt="فرانسوا سورو با یک دست اشاره می‌کند و میکروفن در دست دیگر دارد." class="wp-image-37781"/><figcaption class="wp-element-caption">سورو دربارهٔ تامس مور، کارآگاهی که از قرن‌ها می‌گذرد. عکس: هنرگردی.</figcaption></figure>



<h2 class="wp-block-heading">رمان</h2>



<p class="wp-block-paragraph">«لور فرانسز» در ماه مه ۱۹۴۰ می‌گذرد، هنگامی که فرانسه در آستانهٔ شکست است. بر پایهٔ متن پشت‌جلد، آرشیوداری در اتاق زیر شیروانیِ وزارت امور خارجه مرده پیدا می‌شود، میان پرونده‌هایی که اداره پیش از رسیدن دشمن نابودشان می‌کند. در حالی که کوچ همگانی (exode) میلیون‌ها غیرنظامی را به جاده‌ها می‌ریزد، تامس مور، کمیسر سورته، برای بررسی این ماجرای عجیب در کِه دورسه فراخوانده می‌شود و به‌زودی سلیگمان، آسپیران (aspirant) و خلبانی جوانِ زخمی‌شده در نبرد، به او می‌پیوندد. دو جلد نخست، «لزانفان پردو» (Les enfants perdus) و «لوآن دو سالونیک» (Loin de Salonique)، حول‌وحوش سدان (آردن) در ۱۸۷۰ و در ۱۹۱۳ می‌گذرند. جلد سوم را گالیمار در ۵ نوامبر ۲۰۲۶ منتشر کرده است.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large is-resized"><img decoding="async" width="1190" height="1906" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2026/11/image-17-edited.jpg" alt="جلد کتاب «لور فرانسز» نوشتهٔ فرانسوا سورو: عنوان و نام نویسنده با حروف کرم روی زمینهٔ آبی، با نشان نیم‌رخی پیپ‌به‌دست از «ماجراهای تامس مور» و تصویری گرد از مردی با ژاکت تویید در خیابانی در پاریس." class="wp-image-37790" style="width:380px"/><figcaption class="wp-element-caption">جلد کتاب «لور فرانسز» (گالیمار). عکس: هنرگردی.</figcaption></figure>



<h2 class="wp-block-heading">نوشتنِ کتاب‌هایی که دلش می‌خواهد بخواند</h2>



<p class="wp-block-paragraph">سورو با یک اعتراف آغاز کرد: «لحظه‌ای می‌رسد که با بالا رفتن سن، آدم دلش می‌خواهد کتاب‌هایی بنویسد که خودش دوست دارد بخواند.» به گفتهٔ او، پس از آنکه دست از پروست و جویس شدن کشید، به چیزی بازگشت که در ادبیات بیش از همه دوست داشته است، آرسن لوپن و الکساندر دوما، و تصمیم گرفت کتاب‌هایی بنویسد که در جوانی او را مجذوب کرده بودند.</p>



<p class="wp-block-paragraph">قهرمانش را تکه‌تکه ساخته است. چهره‌اش که روی جلدها دیده می‌شود از آنِ بازیگر لسلی هاوارد (Leslie Howard) است که سورو او را بیش از همه در فیلم «اسکارلت پیمپرنل» (The Scarlet Pimpernel) به یاد می‌آورد؛ و انگلیسی‌اش کرده است چون، به شوخی، «کارآگاه خوب انگلیسی است، همان‌طور که نمایندهٔ خوبِ پارلمان». سپس نوبت به همراه رسید، به الگوی شرلوک هولمز و واتسون یا هرکول پوآرو و هستینگز، و یک مشکل: مور از قرن‌ها می‌گذرد و پس نامیراست، پس همراهش نمی‌تواند نامیرا باشد. سورو خانواده‌ای ساخت که نسل به نسل فرزندی می‌پروراند و او دستیار همه‌کارهٔ مور می‌شود؛ یکی همیشه در زمان غوطه‌ور است و دیگری از آن بیرون می‌آید، و این خواننده را درون سامانه نگه می‌دارد.</p>



<p class="wp-block-paragraph">مور چه کسی است؟ «فرانسوی‌ای با سیمای انگلیسی که تقریباً به همهٔ زبان‌های زمین روان صحبت می‌کند»، به گفتهٔ سورو. شیطان نیست، و او سخن پل ورلن را یادآوری کرد که شیطان ایتالیایی حرف می‌زند با لهجه‌ای خفیف روسی؛ یهودی سرگردان هم نیست، افسانه‌ای که چندان دوستش ندارد. او پلیس است، در ۱۸۷۰ کمیسر امپراتوری و در ۱۹۴۰ کمیسر سورته، و برای تحقیق از او دعوت می‌کنند. گذر از زمان امکان دیدارها را هم فراهم می‌کند: نزدیک سدان، مور با جوانی ژولیده روبه‌رو می‌شود که رو به پاریس می‌رود و هنگام جدا شدن خود را ژان-نیکولا آرتور رمبو، یعنی آرتور رمبو، معرفی می‌کند؛ در جلد سالونیک با داوید بن گوریون دیدار می‌کند که در ۱۹۱۳ در آن شهر بود.</p>



<h2 class="wp-block-heading">حقیقت، نه عدالت</h2>



<p class="wp-block-paragraph">مصاحبه‌گر گفت به نظر می‌رسد مور را چیزی جز عدالت به حرکت می‌آورد. سورو پذیرفت: «چیزی که او را به خود مشغول می‌کند حقیقت است، نه عدالت.» او این را با ستوان کلمبو مقایسه کرد، جایی که ماجرا همان دم که مجرم گیر می‌افتد تمام می‌شود، و با مگرهٔ سیمنون که دل خوشی از دادستان‌ها، قاضی‌ها و وکیل‌ها ندارد؛ داستان درست پیش از آن‌ها پایان می‌گیرد. برای یک رمان‌نویس، می‌گفت، جاذبهٔ رمان پلیسی آن است که تحقیق حقیقتِ پنهان در پشت ظاهرها را آشکار می‌کند: زندگی قربانی، زندگی و منافع و شور و شهوت مظنونان. جنایت به اهرمی بدل می‌شود که بخش بزرگی از واقعیت را رو می‌کند، «گونه‌ای از رئالیسم رمانی».</p>



<p class="wp-block-paragraph">مور، به گفتهٔ او، بُعدی عرفانی هم دارد. باور دارد که هیچ‌کس نمی‌تواند همنوعش را داوری کند یا بداند در دل دیگری چه می‌گذرد؛ گره‌های شور و شهوت را باز می‌کند و حقیقتی را که موقتاً از میان رفته بود بازمی‌گرداند، اما هرگز فراتر نمی‌رود. هر بار که می‌پرسند چرا مجرم جنایت کرد، می‌گوید: «دوست ندارم به آن ژرفاها پا بگذارم.»</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" width="2212" height="1659" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2026/11/image-13.jpg" alt="فرانسوا سورو با دست باز سخن می‌گوید و مصاحبه‌گر، نشسته روی چهارپایه و با برگه‌ای روی زانو، گوش می‌دهد." class="wp-image-37782"/><figcaption class="wp-element-caption">سورو و مصاحبه‌گر با یادداشت‌هایش، هنگام گفتگو. عکس: هنرگردی.</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph">سورو گفت هنر کارآگاه به هنر آبرنگ‌کار می‌ماند: «آبرنگِ خوب هنری است که در آن این سفیدی است که ترکیب‌بندی را برمی‌جهاند.» مهارت در کار با جاهای خالی است که به منظره برجستگی می‌دهد، و رمان پلیسی وقتی شکست می‌خورد که جای خالی ندارد، که مظنونان یکی‌یکی بررسی می‌شوند و هیچ ابهامی نمی‌ماند. او افزود برخی رمان‌های پلیسیِ بزرگ باعث می‌شوند فراموش کنیم مجرم چگونه پیدا شد: آنچه می‌ماند فضاست و این اندیشه که سرانجام بدی پیروز نمی‌شود. «وقتی رمان پلیسیِ بزرگی می‌خوانی، داری بازی شطرنج نمی‌خوانی.»</p>



<h2 class="wp-block-heading">سه جنایت در فروپاشی ۱۹۴۰</h2>



<p class="wp-block-paragraph">به گفتهٔ سورو، مثل رمان‌های پلیسی کلاسیک چینی، همیشه سه قتل و سه طرح درهم‌تنیده هست، که به او امکان می‌دهد منظرهٔ یک دوران را توصیف کند. اینجا میان آغاز جنگ و فروپاشی (débâcle) رخ می‌دهند. برای زنده کردن صدای آن هفته‌ها، از حفظ بخش‌هایی از پیام فیلیپ پتن دربارهٔ درخواست آتش‌بس را خواند و به «فراخوان ۱۸ ژوئن» (Appel du 18 juin) اشاره کرد. برای شیفتگی‌اش به این دوره دو دلیل شخصی آورد. در یوگسلاوی، در زمان جنگ، دیده است نظم به چه چیز بند است: «به یک هیچ بند است که همه‌چیز ناپدید شود و بربریت بازگردد.» و باور دارد اصول نیز می‌توانند بسیار زود از میان بروند، چیزی که می‌گوید در بیست سال گذشته در فرانسه شاهدش بوده است.</p>



<p class="wp-block-paragraph">او بی‌آنکه گره‌گشایی‌ها را لو بدهد، سه حکایتی را که طرح‌ها بر آن‌ها استوارند شرح داد، هرکدام برای نمایش گونه‌ای از انحطاط تاریخی، همان‌گونه که خودش روایت کرد:</p>



<ul class="wp-block-list">
<li><strong>«پیکوز دورسه» (آمپول‌زنانِ اورسه).</strong> پرستاران بیمارستان نظامی اورسه به مجروحان آمپول کشنده زدند تا آنان را از دست آلمانی‌ها برهانند؛ در ۱۹۴۲ محاکمه شدند، موریس گارسون از آن‌ها دفاع کرد و تبرئه شدند. سورو در این ماجرا نشانهٔ ناپدید شدن نخبگان و اصول حاکمان می‌بیند.</li>



<li><strong>کلاغ تول (Le Corbeau de Tulle).</strong> ماجرایی واقعی از نامه‌های ناشناس که رازهای اعیان شهر تول را به یکدیگر افشا می‌کرد: نخستین چهرهٔ سعایت، که او به سعایت‌های سال‌های جنگ پیوند می‌دهد.</li>



<li><strong>غفلت و پیش‌بینی‌نکردن.</strong> در ماه مه ۱۹۴۰ دریاسالار ویلهلم کاناریس، رئیس سرویس اطلاعات نظامی آلمان، به کنسولگری کل فرانسه در برن هشدار داد که ورماخت از آردن خواهد گذشت. پیام به دست سرهنگ ریوه، رئیس سرویس اطلاعات فرانسه، رسید؛ رئیس ستاد آن را یک خبر دروغ دیگر شمرد. جنایت سوم بر ضرورتِ از میان برداشتن مردی استوار است که آن را خبر دروغ می‌پنداشت.</li>
</ul>



<p class="wp-block-paragraph">مصاحبه‌گر به حضور پررنگ دنیای پزشکی در کتابی چنین کوتاه اشاره کرد و سورو تأیید کرد بخشی از گره‌گشایی یکی از معماها بر پزشکی قانونی بنا شده است، «بسیار هیجان‌انگیز».</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="2560" height="1183" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2026/11/image-15-scaled.jpg" alt="فرانسوا سورو نشسته و به پهلو نگاه می‌کند، در حالی که مصاحبه‌گر با میکروفن پرسشی می‌پرسد." class="wp-image-37784"/><figcaption class="wp-element-caption">سورو به پرسش مصاحبه‌گر گوش می‌دهد. عکس: هنرگردی.</figcaption></figure>



<h2 class="wp-block-heading">قهرمانی که بتوان ستود</h2>



<p class="wp-block-paragraph">مور خداست، یا بهتر، خود فرانسوا سورو؟ «آه نه، فرانسوا سورو همان سلیگمان است»، نویسنده پاسخ داد: آن مردی که نسل به نسل دنبال دیگری می‌رود. به گفتهٔ او، مور «هرچیزی است که در شخصیت‌های ادبیات دوست داشته‌ام، هرچیزی که ادبیات با آن به زیستن کمک می‌کند»، در راستای آتوس، پورتوس و آرامیس یا کنت مونت کریستو، شخصیت‌هایی که برادرانه، رهایی‌بخش و شورانگیز می‌شوند. نوشتنِ او همچنین «تمرینی در ستایش» است. سورو افسردگی آتوس، کوکائین هولمز و سبیل واکس‌زده‌ی پوآرو را تحمل می‌کند، «اما نه بیش از این»، و افسوس می‌خورد که بسیاری از سریال‌های تلویزیونی با قهرمانی خراب می‌شوند که طلاق می‌گیرد، مادری دیوانه دارد و با خواهرش قهر است، همه چیزهایی «کاملاً در تضاد با نیاز به ستودن».</p>



<p class="wp-block-paragraph">او دیدگاهی تحریک‌آمیز دربارهٔ رمان فرانسوی هم مطرح کرد: به نظر او رمان فرانسوی بر یک چیز استوار است، گذر از ظاهرها، متافیزیکی یا اجتماعی؛ از وقتی در فرانسه «یک طبقهٔ متوسط غول‌آسا» بیشتر نمانده، این اندیشه محو شده و با آن بخش بزرگی از رمان. آنچه در مور برایش جذاب است این است که او ذاتاً شخصیتی است که می‌تواند از ظاهرها بگذرد، بیش از آنکه از زمان بگذرد.</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="2212" height="1659" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2026/11/image-14.jpg" alt="فرانسوا سورو با میکروفن در دست می‌خندد و کنارش مصاحبه‌گر نسخه‌ای از کتاب را ورق می‌زند." class="wp-image-37783"/><figcaption class="wp-element-caption">لحظه‌ای سبک: مصاحبه‌گر کتاب را ورق می‌زند و سورو می‌خندد. عکس: هنرگردی.</figcaption></figure>



<h2 class="wp-block-heading">چند جلد خواهد شد؟</h2>



<p class="wp-block-paragraph">وقتی پرسیدند آیا مور ممکن است بر آفریننده‌اش چیره شود، همان‌گونه که آرسن لوپن بر موریس لوبلان، سورو گفت دوست دارد: «فقط پرسشِ شمارگان فروش است. مرا به ۲۰۰ هزار نسخه برسانید و من کاملاً آمادهٔ آنم که از نوشتن <em>تربیت احساسات</em> دست بکشم.» او یادآوری کرد که آرتور کانن دویل، خسته از شرلوک هولمز، او را در آبشارهای رایخنباخ کشت و سپس جمعیت جلوی دفاتر مجله استرند (The Strand Magazine) گرد آمد تا هولمز بازگردانده شد. «حاضرم از ویلیام فاکنر یا جیمز جویس شدن دست بکشم»، گفت، «اگر بتوانم در زمان حیاتم چنین شکوهی را بشناسم.»</p>



<p class="wp-block-paragraph">پانوشت‌های کتاب به قسمت‌های بعدی اشاره می‌کنند، تا قسمت هفدهم؛ و چون این کتاب سومین است، مصاحبه‌گر گفت، «چهارده‌تای دیگر باید منتظر بمانیم». سورو پاسخ داد دو رمان دیگر آماده است و از همین حالا از فهرست کردن عنوان‌ها لذت می‌برد، مثل <em>لو ماندارَن دو بو دو موند</em> (Le mandarin du bout du monde)، اشاره‌ای به معمای اخلاقی کلاسیک: آیا برای سود شخصی غریبه‌ای را در آن سوی جهان می‌کُشید؟ یکی از دو کتاب تمام‌شده در مجارستان می‌گذرد و سال آینده منتشر می‌شود، دیگری در هند در ۱۸۳۰.</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1183" height="2560" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2026/11/image-16-scaled.jpg" alt="فرانسوا سورو با عینک، صفحهٔ عنوان نسخه‌ای از «لور فرانسز» را با ماژیک امضا می‌کند." class="wp-image-37785"/><figcaption class="wp-element-caption">سورو نسخه‌ای از «لور فرانسز» را امضا می‌کند. عکس: هنرگردی.</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph">پس از گفتگو، سورو نسخه‌هایی از کتاب را برای میهمانان امضا کرد، از جمله، چنان‌که خودش از روی صحنه یادآور شد، عاموس گیتای (عاموس گیتای)، فیلم‌ساز.</p>



<h2 class="wp-block-heading">اطلاعات</h2>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>رویداد:</strong> شب دیدار و امضا برای «لور فرانسز»<br><strong>تاریخ:</strong> چهارشنبه ۱۸ نوامبر ۲۰۲۶، ساعت ۱۹<br><strong>نشانی:</strong> ۱۷ خیابان ورنوی (rue de Verneuil)، پاریس (طبق پوستر رویداد؛ نام مکان روی آن نیامده است)<br><strong>کتاب:</strong> فرانسوا سورو، «ماجراهای تامس مور : لور فرانسز»، انتشارات گالیمار (مجموعهٔ بلانش)، ۵ نوامبر ۲۰۲۶، ۱۶۰ صفحه، ۱۸ یورو، شابک ۹۷۸-۲-۰۷-۳۰۸۶۷۲-۳</p>



<h2 class="wp-block-heading">دربارهٔ فرانسوا سورو</h2>



<p class="wp-block-paragraph">فرانسوا سورو (François Sureau)، زادهٔ پاریس، دانش‌آموختهٔ مدرسهٔ ملی علوم اداری (ENA)، پیش از آنکه وکیل و نویسنده شود حسابرس در شورای کشور فرانسه بود. در ۲۰۲۰ به فرهنگستان فرانسه برگزیده شد (صندلی ۲۴، جانشین مکس گلو) و در ۳ مارس ۲۰۲۲ رسماً پذیرفته شد. «لزانفان پردو» (حول‌وحوش سدان در ۱۸۷۰) و «لوآن دو سالونیک» (۱۹۱۳) دو رمان نخست مجموعهٔ تامس مور هستند.</p>



<p class="wp-block-paragraph">منابع: ضبط هنرگردی از گفتگو (۱۸ نوامبر ۲۰۲۶)؛ پوستر رویداد؛ معرفی و مشخصات ناشر از <a href="https://www.librairiedialogues.fr/livre/26688219-les-aventures-de-thomas-more-l-heure-francaise-francois-sureau-gallimard">کتاب‌فروشی دیالوگ (Librairie Dialogues)</a> و <a href="https://www.mollat.com/livres/3529460/francois-sureau-les-aventures-de-thomas-more-vol-3-l-heure-francaise">مولا (Mollat)</a>؛ <a href="https://fr.wikipedia.org/wiki/Fran%C3%A7ois_Sureau">ویکی‌پدیای فرانسوی</a> (فرانسوا سورو)؛ <a href="https://leclaireur.fnac.com/article/667941-quand-les-academiciens-se-frottent-au-polar/">لکلرور فناک (L’Éclaireur Fnac)</a> (دو جلد نخست)؛ <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/%C3%89tienne_de_Montety">ویکی‌پدیا</a> (اتین دو مونتتی).</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/francois-sureau-l-heure-francaise-thomas-more/">فرانسوا سورو و «لور فرانسز»: تامس مور در فروپاشی ۱۹۴۰</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://honargardi.com/francois-sureau-l-heure-francaise-thomas-more/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
