وحید چمانی

در نقاشی های وی برخلاف دوره قاجار که تمام جزییات چهره افراد به تصویرکشیده میشدند، با زنان و مردانی روبرو هستیم که هویتشان مخدوش شده است. گویی نقاش بیشتر از هر چیزی ذهن آشفته پرتره ها را در مواجهه با دنیای امروز به تصویر کشیده و درون آنها را روی بوم نقاشی فراخوانده است.

البته در نقاشیهای وحید چمانی همچنان شاهد استفاده از عناصرتزینی ازجمله نگینهای آبی سبز و پولکهای رنگی هستیم که بر مو و لباس پرتره ها نقش بسته اند.این دقیق شدن نقاش در به کاربردن عناصرتزینی و پرداختن به جزییات لباس پرتره ها و صورتهای محو و نگاه های آشفته یادآور این است که انسان امروز در عین حال که به جزییات و تجملات از خود علاقه نشان میدهد، درون خود دچار نوعی آشفتگی و ویرانی است. این بی هویتی در حیواناتی که چمانی کشیده نیزدیده میشود. حیوانات به گونه ای تصویر شده اند که برای مخاطب بطور واضح قابل تشخیص نیستند.

فضای کارهای قبلی آثار وحید چمانی نیز آمیختگی‏ صورت‏های انسان و حیوان بود. او درهم‌آمیختگی انسان و حیوان در آثارش را این‌گونه توجیه می‌کند: ” می‏خواستم نوعی سئوال ایجاد کنم. تضادها و تناقضاتی که در مفاهیم و حتی در تصاویر ایجاد کرده‏ام، تردیدی برای مخاطب ایجاد می‏کند و سوژه‏ها را دوگانه می‏بیند. در مجموع، چیزی بین حقیقت و غیرواقعی بودن مفاهیم و سوژه‏هایی که وجود دارد؛ چیزی بین انسان بودن یا حتی شبیه بودن به یک موجود دیگر. این مسأله خیلی کمک کرده بود به ایجاد این حال و هوا، و اینکه این سوژه‏ها درخلا قرار بگیرند. سوژه‌ها موقعیت و ماهیت به‏خصوصی از خودشان نشان نمی‏دهند که بتوانیم تشخیص بدهیم که ذاتاً انسان‌اند، یعنی انسان کامل هستند، یا می‏توانند موجود دیگری هم باشند.”

وی در ادامه درباره اینکه چرا در اکثر کارهای او چهره ها به شکلی دفرمه نقاشی شده اند میگوید : “تلاش من برای نقش کردن حالات درونی و روانی انسان هاست. تصویری از تردیدها، ترس و یاس و هرآنچه انسان معاصر را چه در ایران و چه در برداشت کلی تر در جهان دچار نگرانی از آینده می کند. آینده یی تاریک که نور را از چشم پرسوناژها گرفته و چشم های خیره به آینده را سرد و تهی کرده است. این ترس ها و اضطراب ها را شما در چهره دفرمه پرسوناژها می توانید ببینید.”

وی پیش از این که زنان و مردان را با چهره مخدوش و هویت گم شده به تصویر بکشد، سالها روی کشیدن پرتره و نقاشی فیگوراتیو تمرکز داشته است و به مرور توانسته با دفرمه کردن چهره افراد به فرم مورد علاقه اش دست پیدا کند.

مچاله و مخدوش شدن هویت افراد و اشیا در نقاشی از ویژگی نقاشان قرن بیستم است که هر هنرمند شرایط انسان امروز را از زوایه دید خود بیان میکند و لایه های درونی یک شخصیت را از لابه لای ابعاد مختلف شخصیتی او بیرون میکشند.

نوع رنگ گذاری این نقاش بر روی بوم و شفاف بودن رنگها به گونه ای است که در نگاه نخست مخاطب هرگز احساس نمیکند که تکنیک این نقاش رنگ و روغن است و بیشتر احساس میشود که این نقاش از تکنیک آب مرکب استفاده کرده است.

این نوع استفاده از رنگ بیشتر در دوره صفویه مورد توجه نقاشان ایرانی بوده است و به گفته چمانی او قصد دارد با استفاده از این تکنیک روح نقاشی ایرانی را به کارش فرابخواند. او معتقد است با استفاده ازاین تکنیک که نقاش یک باره رنگ را روی بوم نگذارد بهترمیتوان عمق یک موضوع را به تصویرکشید و با این شیوه رنگ شفاف تربه نظر میرسد.

در سال ۱۳۸۸ درمسابقه ” Magic Of Persia”  که درلندن برگزارشد و او به عنوان تنها نقاش برگزیده این مسابقه انتخاب شد و آثار او پس از برگزیده شدن به بازارجهانی راه پیدا کردند.

چمانی،برگزیده هفتمین بینال نقاشی ایران و برگزیده نخستین دوره دوسالانه نقاشی دامون فر، سال ۹۲ در حاشیه نمایشگاه جدید آثارش در مصاحبه ای با خبرگزاری شبستان علت تغییر در آثارجدیدش را اینگونه بیان میکند : ” آثار این نمایشگاه را عمدتا در سه، چهار سال اخیر کشیده ام و در این سال ها هم نمایشگاه انفرادی در ایران برگزار نکردم. اما آثار این نمایشگاه را هم می توان در ادامه کارهای پیشینم دانست و تنها شاید بتوانم بگویم در این آثار کمی رنگ ها روشن تر شده اند. نمی توانم به قطع بگویم دلیل خاصی برای تغییر این رنگ ها وجود دارد، به دلیل اینکه همه این آثار بداهه تصویر شده، بنابراین شاید ناشی از کورسوهای امیدی باشد که گاهی به سراغم می آید و بوم هایم را روشن تر می کند.توالی خاطرات، دغدغه ها و روزمرگی ها، همه آن چیزهایی است که همچنان فکرم را به خود مشغول می کند.”