محمدعلی بنی اسدی

محمدعلی بنی اسدی تصویرگر و نقاشی مشهور ایرانی (زاده ۱۳۳۴ سمنان) است. وی از جمله چهره های آکادمیک ایران در زمینه‌ی طراحی و گرافیک بوده و هم‌چنین عضو هیات علمی دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران است. قابل ذکر است که او نامزد نهایی جایزه هانس کریستین اندرسن برای ادبیات کودک در سال ۲۰۱۲ هم بوده است. اعتبار این جایزه در حدی است که از آن به عنوان نوبل کوچک یاد می‌کنند. بنی اسدی علاوه بر تصویرگری بیش از ۸۰ جلد کتاب کودک و نوجوان، همکاری با کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، مجلات و روزنامه‌های مختلف از جمله گل آقا، کیهان بچه‌ها و سروش نوجوان و هم‌چنین ساخت چندین انیمیشن کوتاه را در سوابق کاری خود دارد.

کریم نصر در کتاب “تصویر، روایت متن” در مورد بنی اسدی می‌گوید: بنی اسدی را سال‌هاست که می‌شناسم. در کیهان بچه ها با او آشنا شدم. بسیاری دیگر را نیز که امروز شناخته شده‌اند، در همان جا دیدم، اما بنی اسدی چیز دیگری بود: پر شور، درگیر و مغرور. حق هم داشت. بسیار می‌خواند و پر کار بود. تصویرگری و نقاشی را خوب می‌فهمید و تحلیل می‌کرد. اما برای من وجهی از نقاشی‌هایش تا مدت‌ها نامکشوف بود. نمی‌دانستم چطور ععناصر بصری‌اش را سازماندهی می‌کند. چیزی در آثارش بود که از محاسبه خارجش می‌کرد، غیر محاسباتی بود. عناصری در کارهایش وارد می‌شوند که نمی‌دانی از کجا آمده‌اند. تا این‌که… تا این‌که به خانه‌اش رفتم. اتاقش انباشته از کتاب، مجله، کاغذ، وسایل نقاشی و خرت و پرت بود و محل حکمرانی او هم جایی وسط همین اشیا. اتاقش به هم ریخته به نظر می‌رسید، اما مطمئن بودم برای یافتن آن‌چه که در میان انبوه اشیا “گم” شده بود لحظه‌ای وقت صرف نمی‌کرد. به سرعت احضارش می‌کرد و به خدمتش می‌گرفت و این درست مثل نقاشی‌هایش بود.

امروز هم معتقدم بنی اسدی به ویژه زمانی که با رنگ گواش کار می‌کند و امکان به وجود آوردن تغییرات سریع طرح ها و رنگ‌هایش را دارد، به یک سوررئالیست تمام عیار تبدیل می‌شود. اما وقتی با رنگ و روغن و در ابعاد بزرگ کار می‌کند، این بداعت در کارهایش حصور ندارد. کار با ماده‌اش مثل رنگ و روغن، که برای خشک شدن و قرار دادن رنگ بعدی روی آن باید انتظاری چند روزه را تحمل کرد، عمل “ناخودآگاه” را مختل می‌کند و برای کسی مثل بنی اسدی، این فاصله‌ی زمانی مخرب است.”