رسانه مستقل تحلیلی-خبری هنرهای تجسمی

مانی غلامی

نقاش · زادهٔ ۱۹۷۰ در تهران

  • کارشناسی‌ارشد تصویرسازی، دانشگاه تهران، ۲۰۰۲
  • کارشناسی نقاشی، دانشگاه هنر تهران، ۱۹۹۹

زندگی‌نامه

مانی غلامی نقاشِ برجستهٔ معاصر ایرانی است که آثارش به لایه‌های پنهانِ زندگی روزمره می‌پردازد و اغلب پیچیدگی‌های تجربه‌های طبقهٔ متوسط را بازتاب می‌دهد. مسیر هنری او در سال ۱۹۸۹ با طراحی آغاز شد و در سال‌های تحصیل دانشگاهی، از طراحی واقع‌گرایانهٔ فیگور به آثاری تخیلی و سرشار از بار عاطفی گذر کرد.

غلامی با الهام از تجربه‌های شخصی و تصاویر آرشیوی، میان حافظه و واقعیت پل می‌زند. در آغاز کار، فقدانی شخصی او را به کاوش در ترکیب‌بندی‌های تخیلی برانگیخت؛ ترکیبی از عناصر ذهنی و عکس‌های آرشیوی. این شیوه، هرچند در ابتدا دشوار بود، به نشانهٔ سبک متمایز او بدل شد؛ سبکی با دگرشکلی‌های جسورانه و شدت عاطفی.

او در طول کارنامهٔ خود با رسانه‌های گوناگون، از جمله رنگ روغن، اکریلیک و مداد رنگی، کار کرده است. دلبستگی‌اش به جزئیات و شخصیت‌پردازی، که از عکاسان نامداری چون ریچارد اوِدان تأثیر گرفته، در پرتره‌هایش آشکار است؛ پرتره‌هایی که حالت‌ها و لحظه‌های ظریف را ثبت می‌کنند و نگاهی به ژرفای وضع انسانی می‌گشایند.

مانی غلامی، نقاش، طراح و مدرس هنر، همچنان الهام‌بخش نسلی تازه از هنرمندان است. آثار او بازتاب مهارت فنی و پیوند ژرفش با روایت‌گری، سینما و هویت فرهنگی‌اند و جایگاهش را به‌عنوان صدایی مهم در هنر معاصر ایران استوار می‌کنند.

دربارهٔ آثار، به روایت هنرمند

انگیزه و الهام من برای نقاشی بیش از دو دهه است که ادامه دارد. آدم‌ها و مکان‌های پیرامونم موضوع و درون‌مایهٔ آثارم بوده‌اند. ثبت لحظه‌هایی که ما را انسان می‌کنند، ساختگی یا واقعی، با اکریلیک، مداد یا عکاسی، شورِ پشت کار من است. برخلاف هر چیز دیگر در پیرامونمان، «روکش اجتماعی» ما ویژگی‌ای کاملاً انسانی است که هیچ موجود دیگری ندارد. من می‌کوشم در نقاشی‌هایم این روکش مصنوعی را که در عکس‌های ژستی بیش از همه به چشم می‌آید، بشکنم. چهره‌ها و حرکات دوستان و اطرافیان ما انبوهی از احساسات، امیدها و ناامیدی‌ها را منتقل می‌کنند؛ همچون رنگ‌هایی که روی کاغذ یا بوم می‌نشانم.

گاهی از عکس‌هایی که خودم گرفته‌ام استفاده می‌کنم و با تأکید بر رنگ‌ها، شکل‌ها و احساساتی که در همان لحظه قابل‌درک و منتقل‌شدنی بود، بُعدی تازه به آن‌ها می‌افزایم. آنچه را که در نگاهی گذرا به تصویر چندان آشکار نیست، برجسته می‌کنم. بیننده زندگی را درون لحظهٔ منجمد حس می‌کند.

امید و آرزوی من این بوده و هست که بیننده را از راه امکان‌های بی‌کران و زیبایی ضربهٔ قلم یا مداد، به تجربهٔ این لحظه‌ها برانگیزم. می‌خواهم این واقعیت‌ها را با حس «ناواقعیت» یا تخیل خودم بزرگ‌نمایی کنم و جهانی بصری برای بیننده بیافرینم که بیشتر از خودِ آن لحظه باشد.

(برگرفته از بیانیهٔ هنرمند در رزومهٔ او)

آثار

مانی غلامی، مجموعهٔ دایی‌جان ناپلئون، ۲۰۲۳
مجموعهٔ دایی‌جان ناپلئون، ۲۰۲۳
اکریلیک روی بوم، ۱۷۰ (عرض) × ۱۳۰ (ارتفاع) سانتی‌متر
جزئیاتی از اثر
مانی غلامی، مجموعهٔ سینما در خانه، ۲۰۱۷
مجموعهٔ سینما در خانه، ۲۰۱۷
اکریلیک روی بوم، ۱۸۰ × ۱۳۰ سانتی‌متر
جزئیاتی از اثر
مانی غلامی، مجموعهٔ سینما در خانه، ۲۰۱۷
مجموعهٔ سینما در خانه، ۲۰۱۷
اکریلیک روی بوم، ۱۰۰ × ۷۰ سانتی‌متر
جزئیاتی از اثر
مانی غلامی، مجموعهٔ سینما در خانه، ۲۰۱۷
مجموعهٔ سینما در خانه، ۲۰۱۷
اکریلیک روی بوم، ۱۰۰ × ۷۰ سانتی‌متر
جزئیاتی از اثر
مانی غلامی، مجموعهٔ مرد سوم، ۲۰۰۹
مجموعهٔ مرد سوم، ۲۰۰۹
اکریلیک روی بوم، ۱۵۰ × ۱۰۰ سانتی‌متر
جزئیاتی از اثر

تصاویر و مشخصات آثار: کاتالوگ نگارخانه علیها، ژانویهٔ ۲۰۲۵.

نمایشگاه‌ها

نمایشگاه‌های انفرادی

  • ۲۰۰۱ — نمایشگاه طراحی و نقاشی، نگارخانه الهه، تهران
  • ۲۰۰۲ — نمایشگاه طراحی و نقاشی، نگارخانه دانشگاه تهران، تهران
  • ۲۰۰۹ — نمایشگاه نقاشی، نگارخانه ولی، تهران

نمایشگاه‌های گروهی

  • ۱۹۹۷ — نگارخانه هفت‌سمر، تهران
  • ۱۹۹۸ — نگارخانه دانشگاه هنر، تهران
  • ۱۹۹۹ — نخستین بینال طراحی معاصر ایران، موزهٔ هنرهای معاصر تهران
  • ۲۰۰۱ — دومین بینال طراحی معاصر ایران، موزهٔ هنرهای معاصر تهران
  • ۲۰۰۱ — نگارخانه برگ، تهران
  • ۲۰۰۳ — نگارخانه هفت‌سمر، تهران
  • ۲۰۰۴ — نگارخانه رباط، تهران
  • ۲۰۰۶ — نگارخانه هما، تهران
  • ۲۰۰۷ — خانهٔ هنرمندان ایران، تهران
  • ۲۰۰۸ — خانهٔ هنرمندان ایران، تهران
  • ۲۰۰۹ — نگارخانه مامک، تهران
  • ۲۰۰۹ — نگارخانه طراحان آزاد، تهران
  • ۲۰۰۹ — نگارخانه شیرین، تهران
×