<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>بایگانی‌های رامین سعیدیان - هنرگردی | Honargardi</title>
	<atom:link href="https://honargardi.com/tag/%D8%B1%D8%A7%D9%85%DB%8C%D9%86-%D8%B3%D8%B9%DB%8C%D8%AF%DB%8C%D8%A7%D9%86/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link></link>
	<description>رسانه تخصصی فرهنگ و هنر</description>
	<lastBuildDate>Mon, 09 Nov 2026 12:27:20 +0000</lastBuildDate>
	<language>fa-IR</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=7.1.5</generator>

<image>
	<url>https://honargardi.com/wp-content/uploads/2015/02/cropped-favicon-32x32.png</url>
	<title>بایگانی‌های رامین سعیدیان - هنرگردی | Honargardi</title>
	<link></link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>میز پژوهش در مرز فرآیند و ارائه</title>
		<link>https://honargardi.com/%d9%85%db%8c%d8%b2-%d9%be%da%98%d9%88%d9%87%d8%b4-%d8%af%d8%b1-%d9%85%d8%b1%d8%b2-%d9%81%d8%b1%d8%a2%db%8c%d9%86%d8%af-%d9%88-%d8%a7%d8%b1%d8%a7%d8%a6%d9%87/</link>
					<comments>https://honargardi.com/%d9%85%db%8c%d8%b2-%d9%be%da%98%d9%88%d9%87%d8%b4-%d8%af%d8%b1-%d9%85%d8%b1%d8%b2-%d9%81%d8%b1%d8%a2%db%8c%d9%86%d8%af-%d9%88-%d8%a7%d8%b1%d8%a7%d8%a6%d9%87/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[رامین سعیدیان]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 23 Dec 2025 10:34:57 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[رویداد های هنری]]></category>
		<category><![CDATA[هنرهای تجسمی]]></category>
		<category><![CDATA[آرت ریسرچر]]></category>
		<category><![CDATA[چاپ]]></category>
		<category><![CDATA[رامین سعیدیان]]></category>
		<category><![CDATA[موسسه خوانش]]></category>
		<category><![CDATA[میز پژوهش]]></category>
		<category><![CDATA[مینا حسنی]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://honargardi.com/?p=36274</guid>

					<description><![CDATA[<p>نسخه سوم پروژه‌ی «میز پژوهش» ویژه هنرمندان چاپ در «مدرسه خوانش» با کیوریتوری مینا حسنی و رامین سعیدیان از همان ابتدا خود را نه به‌ عنوان مجموعه‌ای از ارائه‌ها، بلکه به‌مثابه یک فرایند زنده تعریف می‌کند؛ فرایندی که در آن نتیجه، جای خود را به مسیر می‌دهد و آنچه معمولاً پشت‌صحنه می‌ماند، به متن اصلی [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d9%85%db%8c%d8%b2-%d9%be%da%98%d9%88%d9%87%d8%b4-%d8%af%d8%b1-%d9%85%d8%b1%d8%b2-%d9%81%d8%b1%d8%a2%db%8c%d9%86%d8%af-%d9%88-%d8%a7%d8%b1%d8%a7%d8%a6%d9%87/">میز پژوهش در مرز فرآیند و ارائه</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">نسخه سوم پروژه‌ی «میز پژوهش» ویژه هنرمندان چاپ در «مدرسه خوانش» با کیوریتوری مینا حسنی و رامین سعیدیان از همان ابتدا خود را نه به‌ عنوان مجموعه‌ای از ارائه‌ها، بلکه به‌مثابه یک فرایند زنده تعریف می‌کند؛ فرایندی که در آن نتیجه، جای خود را به مسیر می‌دهد و آنچه معمولاً پشت‌صحنه می‌ماند، به متن اصلی بدل می‌شود.</p>



<p class="wp-block-paragraph"> این رویکرد از میز پژوهش شماره اول «پرسه‌ در خواب» با امیرنصر کم‌گویان (جمعه ۳۱ مرداد ۱۴۰۴) آغاز می‌شود؛ جایی که وضعیت تعلیقی میان خواب و بیداری، به استعاره‌ای برای خودِ اندیشیدن بدل می‌شود. آنچه بر میز قرار می‌گیرد نه صرفاً دو چاپ فتوگراوور، بلکه وضعیت ذهنی‌ای است که در آستانه‌ی خاموشی شکل می‌گیرد؛ همان لحظه‌ای که فرم هنوز تثبیت نشده و اندیشه در حالت سیال خود نفس می‌کشد. کم‌گویان این تعلیق را به زبان بصری ترجمه می‌کند: حرکتی تدریجی از آشفتگی به هندسه، از رؤیا به ساختار. ارجاع او به الاکلنگی میان دیونوسوس و آپولون، نشان می‌دهد که این میز بیش از آنکه درباره تکنیک باشد، درباره نسبت نظم و بی‌نظمی در فرایند خلق است. اشیای آرشیوی، عکس‌ها و طراحی‌ها در کنار چاپ‌ها، مسیر پراکنده‌ی شکل‌گیری اثر را به روایتی قابل دنبال‌کردن بدل می‌کنند؛ روایتی که در آن «پرسه» نه یک سرگردانی، بلکه روش اندیشیدن است. فتوگراوورهای کم‌گویان، همراه با طراحی‌ها و مواد آرشیوی، میز را به دستگاهی نوسانی میان آشوب و نظم تبدیل می‌کنند؛ الگویی که در تمام دوره‌های بعدی پروژه تداوم می‌یابد.</p>



<p class="wp-block-paragraph">این تداوم در میز پژوهش شماره دوم «من مامان چاقالوم رو دوست دارم» با الهه مقدمی (جمعه ۱۴ شهریور ۱۴۰۴) به شکلی صریح و بدنی ادامه پیدا می‌کند. مقدمی با فاصله‌گرفتن از نگاه سنتی به چاپ‌سازی و بی‌اهمیت‌دانستن تیراژ، چاپ را به کنشی شخصی و تنانه بدل می‌کند. میز در اینجا نه محل نمایش آثار نهایی، بلکه فضایی برای افشای آزمون‌وخطاها، خودنگاره‌ها و مواجهه‌ی مستقیم با بدن است؛ بدنی که هم موضوع است و هم ابزار. استفاده‌ی کمتر مرسوم از لینولئوم در کالکوگرافی و بهره‌گیری از شین‌کله، چاپ را از یک رسانه‌ی بازتولیدی به بستری تجربی و بدنی بدل می‌کند. عنوان صریح و عاطفی میز، «من مامان چاقالوم رو دوست دارم»، به‌روشنی نشان می‌دهد که بدن و تنانگی، نه به‌عنوان سوژه‌ای انتزاعی، بلکه به‌مثابه تجربه‌ای زیسته وارد اثر شده‌اند. خودنگاره‌ها، آزمون‌وخطاها و قطعات ناتمام، چاپ را به کنشی صمیمی و شخصی تبدیل می‌کنند؛ کنشی که در آن تیراژ اهمیتش را از دست می‌دهد و هر چاپ به رویدادی مستقل بدل می‌شود. این میز، مرز میان تصویر، بدن و خاطره را مخدوش می‌کند.</p>



<p class="wp-block-paragraph">با میز پژوهش شماره سوم «چشم‌هایم در تهران خسته می‌شود» با لاله ارشدی (جمعه ۲۱ شهریور ۱۴۰۴)، پروژه وارد میدان اجتماعی و سیاسی می‌شود. دماوند، به‌عنوان نمادی آشنا، در این میز به استعاره‌ای از وضعیت اکنون بدل می‌شود و تکنیک منوتایپ، با ثبت لحظه‌های تردید و تصمیم، امکان واکنشی بی‌واسطه به زیست روزمره در فضایی پرتنش را فراهم می‌کند. متن‌ها و یادداشت‌های پراکنده در دل چاپ‌ها، میز را به دفتر ثبت خستگی جمعی بدل می‌کنند. &nbsp;انتخاب منوتایپ، با ماهیت آنی و غیرقابل بازتولیدش، پاسخی مستقیم به وضعیت پرتنش و فرساینده‌ی زیستن در تهران امروز است. در اینجا چاپ نه تولید تصویر، بلکه ثبت لحظه‌ای ذهنی–جسمی است؛ انتقال مستقیم فکر به دست و از دست به کاغذ. نوشته‌هایی که گاه در دل چاپ‌ها ظاهر می‌شوند، همچون حاشیه‌نویسی‌های عصبی، روایت را تکمیل می‌کنند. ارشدی فرایند را باز می‌گذارد و از ساخت یک مجموعه‌ی بسته پرهیز می‌کند؛ تصمیمی که این میز را به فضایی میان مشاهده، تجربه و واکنش بدل می‌سازد.</p>



<p class="wp-block-paragraph">در میز پژوهش شماره چهارم «دیوارها رویا می‌بینند» با آرزو زرگر و هانیه خدابنده‌لو (جمعه ۲۸ شهریور ۱۴۰۴)، ماده جای تصویر را می‌گیرد. گل، به‌عنوان نخستین ماده‌ی انسانی، حامل حافظه‌ای است که نه فریاد می‌زند و نه خاموش می‌شود. این میز، رؤیای دیوارها را به نمایش می‌گذارد؛ رؤیایی که در سکوت ادامه دارد و پروژه را به سمت تأملی ماده‌محور سوق می‌دهد. قطعات ارائه‌شده نه روایت‌گر داستانی خطی، بلکه نشانه‌هایی از رؤیای دیوارها هستند؛ رؤیایی که در سکوت ادامه دارد. این آثار، رد زمان را در خود نگاه می‌دارند و دیوار را از سطحی بی‌جان به موجودی رؤیابین بدل می‌کنند. میز پژوهش در اینجا به مکانی برای مواجهه با حافظه‌ی پنهان ماده تبدیل می‌شود.</p>



<p class="wp-block-paragraph">این مسیر در میز پژوهش شماره پنجم «حل–منحل» با هامد جابرها (جمعه ۱۱ مهر ۱۴۰۴) به اوج ناپایداری می‌رسد. جابرها با اتکا به آرشیو، متون و تکنیک‌های متغیر چاپ، فرآیند را به امری هم‌زمان و غیرخطی تبدیل می‌کند. سیاست، تاریخ، طبیعت و زوال، در کیفیت پیش‌بینی‌ناپذیر چاپ‌ها تنیده می‌شوند و میز به محلی برای بازخوانی فرمال یک دهه تجربه بدل می‌گردد. استفاده از تکنیک‌های گوناگون چاپ، از نوردهی‌های طولانی با امولسیون دست‌ساز تا انتقال تصویر، نتیجه‌ای ناپایدار و پیش‌بینی‌ناپذیر می‌آفریند؛ کیفیتی که به‌طور مستقیم با مضامین سیاست، تاریخ، طبیعت و زوال پیوند دارد. این میز فرصتی برای بازخوانی یک دهه کار، نه از منظر محتوا بلکه از زاویه‌ی فرمال و تکنیکی است؛ جایی که بی‌قاعدگی به ارزش بدل می‌شود.</p>



<p class="wp-block-paragraph">در میز پژوهش شماره ششم «در مسیر ناتمام» با سالومه سوزنچی (جمعه ۱۸ مهر ۱۴۰۴)، شکست و تکرار به ارزش بدل می‌شوند. آنچه بر میز دیده می‌شود، نه نتیجه‌ی نهایی، بلکه ردّ فرایندی طولانی است که معمولاً از مخاطب پنهان می‌ماند. این میز، خودِ مسیر را به اثر تبدیل می‌کند. این میز، تجربه‌ای را به اشتراک می‌گذارد که معمولاً از مخاطب پنهان می‌ماند: بازی مداوم میان خواست هنرمند و امر پیش‌بینی‌ناپذیر. فرایند، در اینجا به اثری مستقل بدل می‌شود و مخاطب را به همراهی با مسیر دعوت می‌کند، نه با مقصد.</p>



<p class="wp-block-paragraph">گفت‌وگوی میان زوال و سکوت در میز پژوهش شماره هفتم «نا-بودی» با مهشید زحمت‌کش و «زمان خاموش» با نسترن اخوان (جمعه ۲۵ مهر ۱۴۰۴) شکل می‌گیرد. زحمت‌کش با فرسایش تدریجی سوژه و اخوان با تمرکز بر درخت و فقدان، چاپ را به ابزاری برای ثبت زمان، سوگ و بازگشت به طبیعت بدل می‌کنند. مهشید زحمت‌کش با محو تدریجی چهره‌ی انسان و حرکت به سوی طبیعت، اضمحلال و دگردیسی روانی را به تصویر می‌کشد؛ جایی که تکثیر، بازنمایی زمان است و سیاهی و سفیدی، میدان تأمل و شاید امید. در مقابل، نسترن اخوان با تمرکز بر درخت، فقدان و خاطره را در سکوتی تصویری بازنمایی می‌کند. هر دو هنرمند، چاپ را نه به‌عنوان تکنیک، بلکه به‌مثابه کنشی تامل‌گرایانه به کار می‌گیرند؛ کنشی برای زیستن با زمان.</p>



<p class="wp-block-paragraph">با میز پژوهش | شماره هشتم: «ثبت لایه‌ها» با تکتم حاجی‌بگ‌لو (جمعه ۲ آبان ۱۴۰۴)، یادگیری و آزمون‌وخطا در مرکز توجه قرار می‌گیرد. کیچن‌لیتو در این میز، نه فقط یک تکنیک، بلکه مسیری برای کشف زبان شخصی و لایه‌های ذهنی هنرمند است. میز پژوهش در اینجا به دفترچه‌ی بصری یک جست‌وجو تبدیل می‌شود.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img fetchpriority="high" decoding="async" width="1280" height="960" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/12/IMG_D69FF6B66DE5-1.webp" alt="" class="wp-image-36285"/><figcaption class="wp-element-caption">میز پژوهش امیرنصر کم گویان</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img decoding="async" width="1136" height="852" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/12/IMG_FEEDFBEF423C-1.webp" alt="" class="wp-image-36287"/><figcaption class="wp-element-caption">میز پژوهش الهه مقدمی</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img decoding="async" width="1920" height="1439" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/12/20251219_184502-1.webp" alt="" class="wp-image-36290"/><figcaption class="wp-element-caption">میز پژوهش مریم تخت کشیان</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph">در ادامه، میز پژوهش شماره نهم «در تاریکی» با پریسا باجلان و «بازتاب ناپیدا» با امیرعلی رحیمان (جمعه ۹ آبان ۱۴۰۴)، مفهوم ناپایداری را به طبیعت و تصادف می‌سپارد. آنتوتایپ‌های باجلان با عاملیت نور و گیاهان شکل می‌گیرند، ناپایداری تصویر و نیاز به مراقبت، مفهومی از مکث و بازاندیشی را به همراه دارد و چاپ‌های رحیمان از دل اتفاق‌های ناخواسته، بیان شخصی می‌سازند. این میز، مواجهه‌ای است با تاریکی، ناپایداری و امکان دوباره‌ دیدن تصویر.</p>



<p class="wp-block-paragraph">میز پژوهش&nbsp; شماره دهم «چشم بی‌سر» با زهرا یزدانی (جمعه ۱۶ آبان ۱۴۰۴) میز را به آرشیوی زنده تبدیل می‌کند؛ جایی که نگاتیوها، پوزیتیوها و چینش روایی عکس‌ها و کلمات، فرایند شکل‌گیری یک کتاب عکس را آشکار می‌سازند. یزدانی با تمرکز بر فرایند ژلاتین نقره، میز را به آرشیوی زنده از یک پروژه‌ی دوساله بدل می‌کند. آنچه بر روی میز قرار گرفته‌اند نشان می‌دهند که «چشم بی‌سر» نه فقط یک کتاب عکس، بلکه نتیجه‌ی یک فرایند طولانی روایت‌سازی است.</p>



<p class="wp-block-paragraph">زمان و گذر در میز پژوهش شماره یازدهم «زاده از گذر» با شادی مغزی و «یاد و آزادی» با رضا قره‌غریبی (جمعه ۲۳ آبان ۱۴۰۴) نقش محوری دارند. مغزی تصویر را در چرخه‌ی تولد و زوال رها می‌کند، او چاپ را به فرایندی زیستی بدل می‌کند؛ جایی که تصویر در لحظه‌ای کوتاه پدیدار می‌شود و دوباره محو می‌گردد و در مقابل قره‌غریبی با سایانوتایپ و کتاب دست‌ساز، روایتی در بند از نور و تاریکی ارائه می‌دهد. هر دو، فرایند را به جوهر اثر تبدیل می‌کنند.</p>



<p class="wp-block-paragraph">با میز پژوهش شماره دوازدهم «بال‌ها» با هلیا سرخس (جمعه ۳۰ آبان ۱۴۰۴)، پروژه به زندگی پس از مرگ می‌پردازد؛ جایی که بال‌های باقی‌مانده‌ی سنجاقک‌ها، به استعاره‌ای از ظرافت، تغییر و تداوم بدل می‌شوند. چاپ‌های درای‌پوینت، بر پایه‌ی عکاسی از بقایای ظریف جانوران، مرگ را نه پایان، بلکه مرحله‌ای از دگرگونی تصویر می‌کنند. این میز، تأملی است بر زیباییِ باقی‌مانده.</p>



<p class="wp-block-paragraph">این نگاه در میز پژوهش شماره سیزدهم «خیرگی» با مهشاد تیموری و «شهر زیبا» با صبا بیگدلی (جمعه ۷ آذر ۱۴۰۴) به دو مسیر متفاوت می‌رسد: یکی به فریاد فروخورده‌ی بزرگسالان در فضای شهری و دیگری به سکوت، تکرار و تهی‌شدگی تصویری. بیگدلی با نگاهی به فضاهای شهری و پارک‌ها، شکاف میان کودک و بزرگسال را آشکار می‌کند؛ جایی که نقاب‌های اجتماعی فرو می‌ریزند. در مقابل، مهشاد تیموری در «خیرگی» به سکوت، تکرار و تهی‌شدگی می‌پردازد. این میز، میدان مواجهه‌ی صدا و سکوت، فریاد و خیرگی است.</p>



<p class="wp-block-paragraph">بدن و فشار در میز پژوهش شماره چهاردهم «چند وضعیت معمولی» با حمیده اکبری و «سرخی من از تو» با هیچا (جمعه ۱۴ آذر ۱۴۰۴) محور اصلی‌اند؛ جایی که جنسیت، عادت، چوب و پرس چاپ، به زبان مشترک تجربه بدل می‌شوند. اکبری با بازاندیشی در جنسیت و عادت‌های روزمره، چاپ‌چوب را به ابزار پرسش بدل می‌کند. هیچا نیز با مفهوم فشار و دیالوگ با چوب، بدن و طبیعت را در هم می‌آمیزد. این میز، مواجهه‌ای است با بدن، فشار و یادگیریِ بودن.</p>



<p class="wp-block-paragraph">در میز پژوهش شماره پانزدهم «هفت تکه از پاییز» با عاطفه جرنده‌ئی و «گل‌های خاکستر» با حمیده محبی (جمعه ۲۱ آذر ۱۴۰۴)، نگاه به جزئیات فراموش‌شده و بداهگی چاپ، اندوه و طبیعت را به هم پیوند می‌دهد. جرنده‌ئی از چیزهای کوچک و فراموش‌شده، روایت پاییز را می‌سازد و محبی با منوتایپ و بداهگی، اندوه و طبیعت را در هم می‌تند. این میز، یادآور اهمیت نگاه به آن چیزی است که زیر پا می‌ماند.</p>



<p class="wp-block-paragraph">و سرانجام، میز پژوهش شماره شانزدهم «تن‌–‌دیس» با مریم تخت‌کشیان (جمعه ۲۸ آذر ۱۴۰۴) پروژه را به نقطه‌ای بازمی‌گرداند که یادمان، پیکر و نشانه در هم تنیده می‌شوند؛ جایی که میز نه محل ارائه، بلکه فضایی برای یادآوری و حضور است. تخت‌کشیان با تأکید بر پیکر، شیء و واقعه، میز را به فضایی برای یادآوری بدل می‌کند؛ جایی که اثر نه بازنمایی، بلکه نشانه‌ای از حضور است.</p>



<p class="wp-block-paragraph">در مجموع، «میز پژوهش» با عبور از نتیجه‌محوری، مجموعه‌ای از وضعیت‌ها می‌سازد که در آن فرایند، ماده، بدن، زمان و مخاطب همگی در تولید معنا سهیم‌اند؛ پروژه‌ای که نه به پایان، بلکه به تداوم فکر می‌کند.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="721" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/12/IMG_BF0F82374248-1.webp" alt="" class="wp-image-36289"/><figcaption class="wp-element-caption">میز پژوهش آرزو زرگر و هانیه خدابنده لو</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="828" height="621" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/12/IMG_A8AA6C2AB833-1.webp" alt="" class="wp-image-36288"/><figcaption class="wp-element-caption">بخشی از میز پژوهش هامد جابرها</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1440" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/12/20251024_165555.webp" alt="" class="wp-image-36291"/><figcaption class="wp-element-caption">بخشی از میز پژوهش تکتم حاجی بگ لو</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1280" height="960" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/12/IMG_D735EBDFEA67-1.webp" alt="" class="wp-image-36301"/><figcaption class="wp-element-caption">بخشی از میز پژوهش سالومه سوزنچی</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1440" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/12/20251114_192659.webp" alt="" class="wp-image-36277"/><figcaption class="wp-element-caption">بخشی از میز پژوهش رضا قره غریبی</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1440" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/12/20251114_192608.webp" alt="" class="wp-image-36278"/><figcaption class="wp-element-caption">بخشی از میز پژوهش شادی مغزی</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1440" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/12/20251128_164028.webp" alt="" class="wp-image-36279"/><figcaption class="wp-element-caption">بخشی از میز مهشاد تیموری</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1441" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/12/20251205_165416.webp" alt="" class="wp-image-36281"/><figcaption class="wp-element-caption">بخشی از میز پژوهش هیچا</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1440" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/12/20251205_165139.webp" alt="" class="wp-image-36280"/><figcaption class="wp-element-caption">بخشی از میز پژوهش حمیده اکبری</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1280" height="960" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/12/IMG_A56AE095F6EC-1.webp" alt="" class="wp-image-36311"/><figcaption class="wp-element-caption">میز پژوهش لاله ارشدی</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1440" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/12/20251212_164809.webp" alt="" class="wp-image-36292"/><figcaption class="wp-element-caption">بخشی از میز پژوهش عاطفه جرنده ئی</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1440" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/12/20251212_164750.webp" alt="" class="wp-image-36308"/><figcaption class="wp-element-caption">بخشی از میز پژوهش حمیده محبی</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1440" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/12/20251031_162217.webp" alt="" class="wp-image-36294"/><figcaption class="wp-element-caption">بخشی از میز پژوهش پریسا باجلان</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1440" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/12/20251031_162112.webp" alt="" class="wp-image-36293"/><figcaption class="wp-element-caption">بخشی از میز پژوهش امیرعلی رحیمان</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1440" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/12/20251017_163040.webp" alt="" class="wp-image-36295"/><figcaption class="wp-element-caption">بخشی از میز مهشید زحمت کش</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1440" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/12/20251017_162843.webp" alt="" class="wp-image-36302"/><figcaption class="wp-element-caption">بخشی از میز پژوهش نسترن اخوان</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1280" height="960" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/12/IMG_20251108_140224_405.webp" alt="" class="wp-image-36286"/><figcaption class="wp-element-caption">بخشی از میز زهرا یزدانی</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1251" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/12/20251128_175011.webp" alt="" class="wp-image-36297"/><figcaption class="wp-element-caption">بخشی از میز پژوهش صبا بیگدلی</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1440" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/12/20251121_175445.webp" alt="" class="wp-image-36298"/><figcaption class="wp-element-caption">میز پژوهش هلیا سرخش</figcaption></figure>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d9%85%db%8c%d8%b2-%d9%be%da%98%d9%88%d9%87%d8%b4-%d8%af%d8%b1-%d9%85%d8%b1%d8%b2-%d9%81%d8%b1%d8%a2%db%8c%d9%86%d8%af-%d9%88-%d8%a7%d8%b1%d8%a7%d8%a6%d9%87/">میز پژوهش در مرز فرآیند و ارائه</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://honargardi.com/%d9%85%db%8c%d8%b2-%d9%be%da%98%d9%88%d9%87%d8%b4-%d8%af%d8%b1-%d9%85%d8%b1%d8%b2-%d9%81%d8%b1%d8%a2%db%8c%d9%86%d8%af-%d9%88-%d8%a7%d8%b1%d8%a7%d8%a6%d9%87/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>نام تو چیست؟ درباره نمایش دیوآب</title>
		<link>https://honargardi.com/%d9%86%d8%a7%d9%85-%d8%aa%d9%88-%da%86%db%8c%d8%b3%d8%aa-%d8%af%d8%b1%d8%a8%d8%a7%d8%b1%d9%87-%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4-%d8%af%db%8c%d9%88%d8%a2%d8%a8/</link>
					<comments>https://honargardi.com/%d9%86%d8%a7%d9%85-%d8%aa%d9%88-%da%86%db%8c%d8%b3%d8%aa-%d8%af%d8%b1%d8%a8%d8%a7%d8%b1%d9%87-%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4-%d8%af%db%8c%d9%88%d8%a2%d8%a8/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[رامین سعیدیان]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 09 Dec 2025 09:24:52 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[رویداد های هنری]]></category>
		<category><![CDATA[سینما، تئاتر و تلویزیون]]></category>
		<category><![CDATA[آرت ریسرچر]]></category>
		<category><![CDATA[برکه بذری]]></category>
		<category><![CDATA[دیوآب]]></category>
		<category><![CDATA[رامین سعیدیان]]></category>
		<category><![CDATA[علی اتحاد]]></category>
		<category><![CDATA[یاسر خاسب]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://honargardi.com/?p=36234</guid>

					<description><![CDATA[<p>مثلثی میان ۳ بازیگر به وسیله تن‌پوشی مشترک شکل گرفته، که میانه‌اش خالی است. هر یک به سمتی حرکت می‌کنند و می‌خواهند از این تن‌پوش خلاص شوند ولی دیگری را به سمت مرکز تهی این مثلث می‌کشند؛ انگار از این سرنوشت مشترک گریزی نیست. از میانه مثلث به سان درون چاهی، دیوآب بیرون می‌آید و [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d9%86%d8%a7%d9%85-%d8%aa%d9%88-%da%86%db%8c%d8%b3%d8%aa-%d8%af%d8%b1%d8%a8%d8%a7%d8%b1%d9%87-%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4-%d8%af%db%8c%d9%88%d8%a2%d8%a8/">نام تو چیست؟ درباره نمایش دیوآب</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">مثلثی میان ۳ بازیگر به وسیله تن‌پوشی مشترک شکل گرفته، که میانه‌اش خالی است. هر یک به سمتی حرکت می‌کنند و می‌خواهند از این تن‌پوش خلاص شوند ولی دیگری را به سمت مرکز تهی این مثلث می‌کشند؛ انگار از این سرنوشت مشترک گریزی نیست. از میانه مثلث به سان درون چاهی، دیوآب بیرون می‌آید و از تقدیر زندگی‌اش برای بانی خشکسالی بودن می‌گوید. و من مقصر خشکسالی اقلیم خودمان را پیدا کردم. می‌خواهم تمام عصبانیت‌ها را بر سر دیوآب فریاد بزنم که نان‌ات کم بود؟! چرا این بلا را صاحب اختیار شدی وقتی می‌توانستی دیوهایی دیگر باشی و آزارت به ما نرسد. آب را چرا میبندی و اگر حتما می‌خواستی ببندی چرا میرآب نشدی؟! از ظلم به عدل میرسیدی.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">دیوآب نه کاملا دیو است و نه کاملا ایزد؛ همچون خود آب، ماهیتش را از ظرف می گیرد. اگر به چشمه نزدیک شود، چهره اش لطیف می گردد؛ اگر به باتلاق برود، سنگین و خشمگین می شود.نمایش دیوآب روایت سفری قهرمانانه است، سفری ۶ نفره به قصد پیدا کردن دیوآب با رویاها و حقایقی که سفر را به تجربه‌ای ناب تبدیل می‌کنند. در مسیر وقتی گروه الک شدند به دیدار دیوآب نائل شده و گرفتار می‌شوند و فقط توسط یک تن، سی سال دیوآب را گرفتار می‌کنند. آنجاست که نام تو را می پرسند که بانی گرفتاری چه دیوی خواهی شد و یا حتی خود چه دیوی هستی!</p>



<p class="wp-block-paragraph"> بر روی صحنه سالن ناظرزاده‌ کرمانی تماشاخانه ایرانشهر، تن و بازی تنانه در نمایش دیوآب حرف اول را می‌زند. همچنان که خود گروه ۳۶۶ در ذیل عنوان {بدن روایتگر و دکور زنده}، از اینکه بدن را نه فقط بازیگر، بلکه راوی اصلی و صحنه نمایش می‌دانند حکایت می‌کنند. آنها لباس ها رو دکور ندانسته و بانی پوشانندگی فضا و متغیر با هر حرکت فرض می‌کنند. بدن و لباس برای آنها موجودیتی سوم می‌سازند که هر حرکت‌اش یک تغییر روایی و فضا‌سازانه است.</p>



<p class="wp-block-paragraph">در طول زمان نمایش در میانه دیالوگ‌گویی‌های با حرارت بازیگران و نواختن در لحظه موسیقی در پشت صحنه، آنچه بیشتر شما را به همراهی ترغیب می‌‌کند؛ حتی در میانه صدای مسعود فروتن راوی، تن و حجم‌های پوشیدنی صحنه است. حتی برای زوج کنار دستی‌ام که قسمت‌های زیادی از اجرا را با گوشی موبایل فیلمبرداری کردند؛ آنجایی که بازیگری در میانه نخ‌هایی گیر افتاده و فریاد می‌زد، جذابیت خاصی داشت چون در همان لحظه برای احتمالا فخرفروشی فایل فیلم را برای دوستانشان فرستادند.</p>



<p class="wp-block-paragraph">نمایش دیوآب کاری از گروه ۳۶۶ و گروه بدن دیوانه، به کارگردانی و طراحی برکه بذری و یاسر خاسب و بر مبنای نوشته علی اتحاد، آذرماه ۱۴۰۴ در تماشاخانه ایرانشهر به روی صحنه رفته است.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1280" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/12/IMG_0128-scaled.webp" alt="" class="wp-image-36237"/></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1280" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/12/IMG_0129-scaled.webp" alt="" class="wp-image-36236"/></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1280" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/12/IMG_0130-scaled.webp" alt="" class="wp-image-36238"/></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1280" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/12/IMG_0131-scaled.webp" alt="" class="wp-image-36239"/></figure>



<p class="wp-block-paragraph">عکس: اردلان آشناگر</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d9%86%d8%a7%d9%85-%d8%aa%d9%88-%da%86%db%8c%d8%b3%d8%aa-%d8%af%d8%b1%d8%a8%d8%a7%d8%b1%d9%87-%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4-%d8%af%db%8c%d9%88%d8%a2%d8%a8/">نام تو چیست؟ درباره نمایش دیوآب</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://honargardi.com/%d9%86%d8%a7%d9%85-%d8%aa%d9%88-%da%86%db%8c%d8%b3%d8%aa-%d8%af%d8%b1%d8%a8%d8%a7%d8%b1%d9%87-%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4-%d8%af%db%8c%d9%88%d8%a2%d8%a8/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>مرگ بر ما؛ درباره دو اجرا از گروه تئاتر ‍پلاتو</title>
		<link>https://honargardi.com/%d9%85%d8%b1%da%af-%d8%a8%d8%b1-%d9%85%d8%a7%d8%9b-%d8%af%d8%b1%d8%a8%d8%a7%d8%b1%d9%87-%d8%af%d9%88-%d8%a7%d8%ac%d8%b1%d8%a7-%d8%a7%d8%b2-%da%af%d8%b1%d9%88%d9%87-%d8%aa%d8%a6%d8%a7%d8%aa%d8%b1/</link>
					<comments>https://honargardi.com/%d9%85%d8%b1%da%af-%d8%a8%d8%b1-%d9%85%d8%a7%d8%9b-%d8%af%d8%b1%d8%a8%d8%a7%d8%b1%d9%87-%d8%af%d9%88-%d8%a7%d8%ac%d8%b1%d8%a7-%d8%a7%d8%b2-%da%af%d8%b1%d9%88%d9%87-%d8%aa%d8%a6%d8%a7%d8%aa%d8%b1/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[رامین سعیدیان]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 29 Nov 2025 14:32:03 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[پرفورمنس، رقص و اجرا]]></category>
		<category><![CDATA[سینما، تئاتر و تلویزیون]]></category>
		<category><![CDATA[آرت ریسرچر]]></category>
		<category><![CDATA[رامین سعیدیان]]></category>
		<category><![CDATA[گروه تئاتر پلاتو]]></category>
		<category><![CDATA[مهیار جوادی ها]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://honargardi.com/?p=36215</guid>

					<description><![CDATA[<p>درباره اجرای توی همین تاریکی کی میمیری مامان؟! این شاه بیت یکی از هفت روایتی هست که ما از انسان‌ها در این نمایش می‌شنویم. با شنیدن این دیالوگ با اینکه در مرحله اول شوکه می‌شویم ولی برای آن‌هایی که تجربه مراقبت از انسان عزیزی را دارند قلقلکی خواهد بود نه برای خنده‌ای مستانه بلکه برای [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d9%85%d8%b1%da%af-%d8%a8%d8%b1-%d9%85%d8%a7%d8%9b-%d8%af%d8%b1%d8%a8%d8%a7%d8%b1%d9%87-%d8%af%d9%88-%d8%a7%d8%ac%d8%b1%d8%a7-%d8%a7%d8%b2-%da%af%d8%b1%d9%88%d9%87-%d8%aa%d8%a6%d8%a7%d8%aa%d8%b1/">مرگ بر ما؛ درباره دو اجرا از گروه تئاتر ‍پلاتو</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph"><strong>درباره اجرای توی همین تاریکی</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">کی میمیری مامان؟! این شاه بیت یکی از هفت روایتی هست که ما از انسان‌ها در این نمایش می‌شنویم. با شنیدن این دیالوگ با اینکه در مرحله اول شوکه می‌شویم ولی برای آن‌هایی که تجربه مراقبت از انسان عزیزی را دارند قلقلکی خواهد بود نه برای خنده‌ای مستانه بلکه برای یادآوری آنچه تلخ و شیرین گذشته است. همه ما انسان‌ها در برخورد با هنرهای هفت‌گانه بخش‌هایی را همزادپنداری کرده و به تصاویر و آواهایی از زندگی خودمان ارجاع می‌دهیم. اگر تجربه همراهی با انسانی که برای ادامه زندگی خود می‌جنگد را داشته باشید، این اجرا برای شما آشنا خواهد بود. یک دیالوگ جذاب دیگری در این اجرا هست که: زن میان‌سال بودن کار سختی است، شما در این سن هم همسر هستید، هم مادر هستید و هم فرزند؛ و در این میان جایی برای خود بودنتان نیست. </p>



<p class="wp-block-paragraph">مکان یا فضا هم شما را یاد تجربه‌های پیشین می‌اندازد. فضای تاتر مستقل سابق و کاخ هنر فعلی برای من عجیب یادآور و بانی نوستالژی بود. وقتی به طبقه بالای ساختمان رفتم تا خاطره بازی کنم، وارد جمعی شدم که اجراکنندگان آن یک نمایش آوانگارد بر مبنای بیماری ام.اس را تدارک دیده بودند. با پیش رفتن اجرا سوالاتی در سرم چرخ می خوردند. آیا چرخ گردون با مذمت کسی، انسان دیگری را دچار بیماری می‌‌کند؟ آیا دچار بیماری شدن از مرتکب گناهی شدن نشات می‌گیرد؟ همه این سوالات در میان جشنواره‌ای از حرکت‌های آوانگارد این اجرا که شما را در میانه اینکه آیا بازی می‌کنند یا حقیقت را می‌گویند، در نوسان می‌گذارد شکل گرفت. و ذهن پرسشگر من را ساعتی از خیابان پر جنب‌وجوش نوفل‌لوشاتو و رازی و انقلاب جدا کرد.</p>



<p class="wp-block-paragraph">وارد یک دایره پر از صندلی، مانند یک جلسه تراپی می‌شویم. در مرکزیت این دایره یکی از هفت راوی اجرا بر روی تشک قرمز رنگ صندلی مانند باقی راوی‌ها نشسته است. باقی صندلی‌ها با تشک‌های رنگی به جز قرمز، جای ما تماشاچیان است. از بدو نشستن راویان با ما وارد دیالوگ می‌شوند. اگر با ایجاد ارتباط لحظه‌ای با غریبه‌ها راحت نیستید، آنها شما را با نفوذ نگاه و کلامشان به نوعی وادار به خروج از لاک خودتان می‌کنند. زمان‌هایی که در طول اجرا به تاریکی فضا فرو می‌رویم، ناخودآگاه سکوت حکمفرما می‌شود. صدا و تصویر لب‌و‌دهان انسانی برای شما کلماتی بر زبان می‌آورد که شاید راهکاری برای فهم آنچه می گذرد باشد. چشمانتان باید بچرخد در میان این دایره انسانی، چون در گوشه گوشه آن داستانی در حال بازگویی است. مفهوم مرکزی این داستان‌ها جنگ است، جنگی با آنچه برای یک زندگی نرمال غریبه می‌نماید.</p>



<p class="wp-block-paragraph"> روایت، روایت انسان است. انسانی که قرار است اشرف مخلوقات باشد ولی نیست. قرار است مختار باشد ولی چه اختیاری دارد. آنچه در این میانه است صحبت از علم است. با ارجاعات درست و حسابی بر روی کاغذ که هر چند دقیقه یکبار به دستان شما داده می‌شود. قرار است به قدرت مغز انسان پی ببریم. که وقتی درون یک هدفن چیزی را میشنود همان لحظه می تواند برای شما بازگو ‌کند. قرار است به نور درون تاریکی پی ببریم. تا زمانی که چهره‌ها را برای شما پر رنگ می‌کند. قرار است تجربه‌ای کنیم ناب، نه بر روی صندلی‌های چیده شده آمفی‌تاتری و نگاهی به سوی سن، بلکه در میانه دایره ماجراهایی که انسان ها رقم زده اند. در میانه یک اجرا رقم زده اند. قرار است بشنوید و ببینید از این مبارزه انسانی، که انسان در برابر بیماری ناشناخته ای درگیرش است و شما فقط نامش را می‌گذارید آن دیگری، آن دیگری که مشخص نیست با جسم و روح انسان چه می‌کند.</p>



<p class="wp-block-paragraph">گروه تئاتر پلاتو نمایش «توی همین تاریکی» نوشته ارژنگ طالبی نژاد با طراحی و کارگردانی مهیار جوادی ها را آبان و آذر ۱۴۰۴ در پلتفرم تئاتر کاخ هنر اجرا کرده است.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1280" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/11/IMG_0121-scaled.webp" alt="" class="wp-image-36217"/></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1280" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/11/IMG_0120-scaled.webp" alt="" class="wp-image-36218"/></figure>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>درباره اجرای بیست‌و‌چهارمین شب آذرماه</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">همه ما مرده ایم؟! دراز کشیده‌ام کف سالنی که دیگر برای من آشنا نیست، پارچه سفیدی بر روی صورتم کشیده شده و تمام بدنم را هم پوشانده است. از همان پارچه‌هایی که در این اقلیم آخرین تن‌پوش ما برای ترک این دنیا و رفتن به زیر خروارها خاک است. نفس دو غریبه و دو اجراگر را که در دو طرف من جنینی دراز کشید‌ه‌اند به نزدیکی حس می‌کنم. ابتدا نفس کشیدن سخت است ولی با امتداد این وضعیت عادی‌تر می‌شود، حتی بستن چشم‌ها هم می‌تواند کمک باشد. ابتدای اجرا وقتی از میان صف ۶ نفره تماشاگران، اجراگری دست من را گرفت و با خود به سمت این پارچه سفید رنگ به آرامی هدایت کرد و از من خواست تا در جای تعیین شده دراز بکشم، رو به من زمزمه کرد که اگر دچار اضطراب شدم به یکی از اجراگران اطلاع بدهم. در طول اجرا نیازی ندیدم، حتی در این لحظه که هیچ صدایی نمی‌آید و فاصله پارچه و صورت من به اندازه نفسی است. </p>



<p class="wp-block-paragraph">ضربان قلب و کمی مغذب بودن را نمی‌شود کتمان کرد ولی دچار اضطراب نشدم. دوست داشتم کسی دچار اضطراب می‌شد تا ببینم اجراگران چه می‌کنند. حتما که از آن فضا خارجش نمی‌کردند؛ شاید با دیالوگ یا واکنشی او را آرام می‌کردند. دو اجراگر کناری من قبل از این سکوت مرگ‌وار بالای سرم قدم می‌زدند و کلماتی بر زبان می‌آوردند. با من نبودند ولی خطابشان رو به من بود که در اعماق قبر مانندی دراز کشیده بودم. گاهی نزدیک ترین فاصله با صورت من را میان دیالوگ‌گویی ها و بازی‌ها تجربه می‌کردند. و من در این میانه هیاهوی اجراگران به چشمانشان خیره می‌شدم تا فرق میان اجرا با واقعیت را درک کنم. ولی جا‌به‌جا شدن مدام آنها و دیالوگ‌‌های جدید باعث می‌شد به ثانیه‌ای قبل فکر نکنم و در لحظه باشم. درست مانند اینکه مرده‌ام و غریبه‌های بالای سر من، با من که نه ولی با یک آشنا صحبت می‌کنند. نگاهی به سمت چپ خود انداختم و تماشاگری دیگر مثل من که دراز کشیده بود را یافتم که خیلی راحت بدنش را رها کرده بود و صورتش هیجان‌زده با اتفاقات بالای سرش ارتباط برقرار کرده بود. شاید تنها کسی بودم که به اطراف خودم هم توجه می‌کردم، که آنها چه می‌کنند. همه مسخ آنچه می‌گذشت بودیم. ما به استعاره دست‌وپا بسته دراز کشیده بودیم و آنها بالای سرمان زل زده به ما حرف می‌زدند و حرف می‌زدند؛ با من نه، با ما نه، با آنهایی که نام می‌بردند ولی خطابشان با ما بود. به ماجرای بالای سر خودم برگشتم. هنوز آنها هستند که با من حرف می زنند و من چقدر دلم برای حرف زدن تنگ شده است حتی حالا که مرده ام.</p>



<p class="wp-block-paragraph">گروه تئاتر پلاتو نمایش «بیست و چهارمین شب آ‌ذر ماه» نوشته کیوان حسینی و دراماتوژی امیر عباسیان با طراحی و کارگردانی مهیار جوادی ها را آبان و آذر ۱۴۰۴ در پلتفرم تئاتر کاخ هنر اجرا کرده است.</p>



<p class="wp-block-paragraph">گروه تئاتر پلاتو فعالیت خود را از دل خانواده ی بزرگ گروه تئاتر پاپتی ها به سرپرستی حمید پورآذری در اواخر دهه هشتاد خورشیدی شروع کرد. پلاتو در زمینه های متفاوت اجرایی مانند نمایش های رادیویی، صحنه ای، تئاتر مکان محور، فیلم، پرفورمنس و پژوهش فعالیت هایی داشته است.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1280" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/11/IMG_0124-scaled.webp" alt="" class="wp-image-36220"/></figure>



<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1280" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/11/IMG_0125-scaled.webp" alt="" class="wp-image-36219"/></figure>



<p class="wp-block-paragraph">عکس از سبا مجد</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d9%85%d8%b1%da%af-%d8%a8%d8%b1-%d9%85%d8%a7%d8%9b-%d8%af%d8%b1%d8%a8%d8%a7%d8%b1%d9%87-%d8%af%d9%88-%d8%a7%d8%ac%d8%b1%d8%a7-%d8%a7%d8%b2-%da%af%d8%b1%d9%88%d9%87-%d8%aa%d8%a6%d8%a7%d8%aa%d8%b1/">مرگ بر ما؛ درباره دو اجرا از گروه تئاتر ‍پلاتو</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://honargardi.com/%d9%85%d8%b1%da%af-%d8%a8%d8%b1-%d9%85%d8%a7%d8%9b-%d8%af%d8%b1%d8%a8%d8%a7%d8%b1%d9%87-%d8%af%d9%88-%d8%a7%d8%ac%d8%b1%d8%a7-%d8%a7%d8%b2-%da%af%d8%b1%d9%88%d9%87-%d8%aa%d8%a6%d8%a7%d8%aa%d8%b1/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>پادشاه دنیا؛ هفت پرسش از فاطمه بهمن سیاهمرد</title>
		<link>https://honargardi.com/%d9%be%d8%a7%d8%af%d8%b4%d8%a7%d9%87-%d8%af%d9%86%db%8c%d8%a7%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%81%d8%a7%d8%b7%d9%85%d9%87-%d8%a8%d9%87%d9%85%d9%86-%d8%b3%db%8c%d8%a7/</link>
					<comments>https://honargardi.com/%d9%be%d8%a7%d8%af%d8%b4%d8%a7%d9%87-%d8%af%d9%86%db%8c%d8%a7%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%81%d8%a7%d8%b7%d9%85%d9%87-%d8%a8%d9%87%d9%85%d9%86-%d8%b3%db%8c%d8%a7/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[رامین سعیدیان]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 05 Nov 2025 11:55:54 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[گفتگو با هنرمندان]]></category>
		<category><![CDATA[نقاشی و طراحی]]></category>
		<category><![CDATA[هنرهای تجسمی]]></category>
		<category><![CDATA[آرت ریسرچر]]></category>
		<category><![CDATA[رامین سعیدیان]]></category>
		<category><![CDATA[فاطمه بهمن سیاهمرد]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://honargardi.com/?p=36160</guid>

					<description><![CDATA[<p>فاطمه بهمن سیاهمرد در سال ۱۳۶۰ در تهران متولد شد. از همان آغاز، علاقه‌اش به هنر را با صرف وقت فراوان برای نقاشی نشان داد. او دیپلم ریاضی گرفت و در سال ۱۳۷۹ مدرک کاردانی در رشته گرافیک ادبی از مرکز مطالعات و آموزش‌های وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دریافت کرد. در سال ۱۳۸۴ به [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d9%be%d8%a7%d8%af%d8%b4%d8%a7%d9%87-%d8%af%d9%86%db%8c%d8%a7%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%81%d8%a7%d8%b7%d9%85%d9%87-%d8%a8%d9%87%d9%85%d9%86-%d8%b3%db%8c%d8%a7/">پادشاه دنیا؛ هفت پرسش از فاطمه بهمن سیاهمرد</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph" id="block-ee6575b1-94d9-4a0a-8abf-d75c36aac70d"><br>فاطمه بهمن سیاهمرد در سال ۱۳۶۰ در تهران متولد شد. از همان آغاز، علاقه‌اش به هنر را با صرف وقت فراوان برای نقاشی نشان داد. او دیپلم ریاضی گرفت و در سال ۱۳۷۹ مدرک کاردانی در رشته گرافیک ادبی از مرکز مطالعات و آموزش‌های وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دریافت کرد. در سال ۱۳۸۴ به گروه هنری «آبی بیکران هنر» پیوست و در نمایشگاه‌های گروهی متعددی شرکت کرد. از سال ۱۳۹۳ نوشتن درباره هنر را آغاز کرد و نخستین مقاله‌اش را با موضوع «اقتصاد هنر، مبادلات هنری و کسب‌وکار هنر» منتشر کرد. او یادداشت‌ها و مقالات متعددی را در همکاری با نشریات هنری همچون پژوهش هنر (نشریه پژوهش‌های آموزشی و تحلیلی)، تندیس (ماهنامه و وب‌سایت هنرهای تجسمی)، هنر آگاه (مجله هنر معاصر)، هنر آنلاین (خبرگزاری هنر ایران) و وب‌سایت انجمن منتقدان هنرهای تجسمی ایران منتشر کرده است.</p>



<p class="wp-block-paragraph">در مهرماه ۱۳۹۶ نخستین نمایشگاه انفرادی خود را در گالری آران تهران با عنوان «جغرافیای تعلیق» برگزار کرد. این نمایشگاه ترکیبی از نقاشی، طراحی، اینستالیشن، ویدیو آرت و محتوای مفهومی بود. در این پروژه، فاطمه بهمن سیاهمرد با چالشی بزرگ در زمینه طراحی با تکنیک مداد روی مقوا روبه‌رو شد و آثار خود را اجرا و به نمایش گذاشت. او به‌عنوان هنرمندی که به نقد حضور روزافزون هوش مصنوعی در زندگی روزمره می‌پردازد، مجموعه‌ای تازه از آثار چندرسانه‌ای خلق کرده است. بهمن سیاهمرد در پی آن است که با نگاهی عمیق به زندگی انسان در بستر اجتماعی، سیاسی و علمی، آثار تازه‌تری بیافریند. آخرین نمایشگاه انفرادی او در گالری آران با عنوان «نمی دانی که در بازی هستی؟» در آبان ماه ۱۴۰۴ برگذار شد.</p>



<p class="wp-block-paragraph" id="block-c2fe79f2-8844-4010-adc0-bda640883744">گفتگو با فاطمه بهمن سیاهمرد در قالب پروژه «هفت پرسش از آرتیست» توسط آرت ریسرچر در تاریخ آبان ماه ۱۴۰۴ انجام شده است.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>رامین سعیدیان: مفاهیم مورد علاقه شما در مجموعه‌های مختلفی که خالق آن بودید شامل چه مواردی هستند؟ چه عناصری در کار خلق شده شما نمایان‌تر است؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">فاطمه بهمن سیاهمرد: مفهوم «مردِ علاقه‌ٔ من»، حضوری‌ست در ناحضور؛ شبیه امنیت در ناامنی، یا تعلیقی در حضورِ جاذبه. در پسِ این نگاه، ایده‌ی عدمِ قطعیت نهفته است؛ هیچ چیز در جهان قطعی نیست و هر لحظه می‌تواند دگرگون شود.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان: از چه ابزارها، تکنیک‌ها یا فرآیندهایی برای خلق اثر هنری استفاده می‌کنید؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">بهمن سیاهمرد: انتخاب رسانه برای من وابسته به میزانِ رسانایی آن در انتقال معناست، نه به قالب یا محدودیت‌هایش. تمایل من بیشتر به استفاده از ابزارهایی‌ست که ما انسان‌ها در زندگی روزمره با آن‌ها سر و کار داریم. شبیه کودکی هستم که ابزارهایی را برمی‌گزیند که بزرگ‌ترها برای کارهای روزمره‌شان به کار می‌برند. به همین دلیل، متریال‌هایی که در خلق آثارم استفاده می‌کنم، اغلب ساده، در دسترس و «دم‌دستی» هستند.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان: چه مضامینی در آثار شما الهام بخش بوده است؟ آیا اثر شما یک تجربه زیستی شخصی را بیان می کند؟ چه حسی را سعی کردید در اثر هنری خود به مخاطب انتقال دهید؟  </strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">بهمن سیاهمرد: از زمانی که کودک بودم، فکر می‌کردم پادشاه دنیا خواهم شد؛گمان می‌کردم تمام جهان فضایی‌ست برای اینکه بتوانم همه‌چیز را فتح کنم. اما هرچه بزرگ‌تر شدم، این مفاهیم کمرنگ‌تر و کمرنگ‌تر شدند و من محدودتر. جامعه‌ای که درگیر هنجارهاست، این هنجارها را به من هم دیکته کرد. سال‌ها بعد، تازه فهمیدم که در واقع تا سنین بالا با ذهنیت کودکانه‌ام زندگی کرده‌ام. ذهنیتی که هنوز هم برایم الهام‌بخش است.</p>



<p class="wp-block-paragraph">آن ذهنِ کودکانه همیشه برایم یادآور این است که چرا ما فراموش می‌کنیم در کودکی چطور بی‌پروا به دنیا نگاه می‌کردیم؟ زمانی باور داشتیم می‌توانیم جهان را فتح کنیم، اما وقتی بزرگ می‌شویم، برای به دست آوردن حداقل‌ها ذهنمان محدود می‌شود و باور می‌کنیم که «نمی‌شود». همین تغییر در نوع نگاه — از گستردگی و خیال به تنگنا و محدودیت — برای من سرچشمه‌ی خلق است. دلم می‌خواهد آثارم مثل ضربه‌ای ناگهانی، صدایی یا زنگی کوتاه، انسان را به خودش بیاورد؛ یادآور آن لحظه‌ای که در کودکی، جهان را بی‌مرز می‌دیدیم.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong> سعیدیان: اهداف متعالی شما به عنوان یک هنرمند چیست؟ این آثار به چه اندازه به شما کمک می‌کند تا به اهداف والای خود برسید؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">بهمن سیاهمرد: من خودم را هنرمندی جدا از جامعه نمی‌بینم. در ذهن من، همه‌ی انسان‌ها هنرمند هستند. تنها تفاوت در نگاه است؛ هنر یعنی متفاوت دیدنِ سؤال‌ها و یافتنِ پاسخ‌هایی نو برای آن‌ها. به باور من، هنرمند بودن به معنای تصمیم برای متفاوت اندیشیدن است؛ یعنی انتخاب راه‌هایی دیگر برای رسیدن به پاسخ‌ها و حل مسئله‌ها. بنابراین، من هرگز خودم را از جامعه جدا نمی‌کنم و نمی‌خواهم عنوان «هنرمند» مرزی میان من و دیگران بکشد.</p>



<p class="wp-block-paragraph">آرزویم این است که همه باور کنند ما ذاتاً هنرمندیم؛ زیرا «هنر»، همان تفکر است — تفکری که اگر در جامعه گسترش یابد، مردمانش روش‌های گوناگونی برای حل مسائل می‌یابند، و در چنین جامعه‌ای، هیچ نظام دیکته‌کننده و هیچ فشاری توان سلطه ندارد. هر فرد به ارتعاشی بدل می‌شود که پیوسته فشارها را پس می‌زند و جهان را زنده‌تر می‌کند.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان: اولین تجربه تصویری از هنر در حافظه شما چگونه و در چه زمانی ثبت شده است؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">بهمن سیاهمرد: از یک روباه نارنجی در سن ۴ یا ۵ سالگی، البته این روباه در یک دفتر ارژنگ کشیده شده بود.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان:  به نظر شما آیا فرم و محتوا لازم و ملزوم یکدیگرند؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">بهمن سیاهمرد: بله. به نظر من در فداکاری و وفاداری به ایده&nbsp; و نمایش آن در اجرا در لوپ لازم و ملزوم فرم و محتوا می‌روی.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان: محیط چه تاثیری در خلق آثار شما دارد؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">بهمن سیاهمرد: محیطی که در آن زندگی می‌کنم، نگاهی که به جهان دارم و نوع مواجهه‌ام با زندگی، همه و همه به نحوی در فرآیند خلق اثرم جاری می‌شوند. هیچ راهی نیست که بتوان از تأثیر آگاه و ناخودآگاه خود فرار کرد؛ حتی نمی‌توان اندازه‌گیری کرد که این تأثیر تا چه حد بوده است، زیرا سرچشمه‌ی آن در ناخودآگاه نهفته و در دسترس کامل آگاهی نیست. خلق اثر، بازتابی است از پیوندی ناگسستنی میان من و محیطم؛ این پیوند، بی‌صدا و بی‌وقفه در هر خط و رنگ و شکل جریان دارد.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1069" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/11/IMG_0104.webp" alt="" class="wp-image-36162"/></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1074" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/11/IMG_0105.webp" alt="" class="wp-image-36163"/></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1074" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/11/IMG_0106.webp" alt="" class="wp-image-36164"/></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1079" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/11/IMG_0107.webp" alt="" class="wp-image-36165"/></figure>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d9%be%d8%a7%d8%af%d8%b4%d8%a7%d9%87-%d8%af%d9%86%db%8c%d8%a7%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%81%d8%a7%d8%b7%d9%85%d9%87-%d8%a8%d9%87%d9%85%d9%86-%d8%b3%db%8c%d8%a7/">پادشاه دنیا؛ هفت پرسش از فاطمه بهمن سیاهمرد</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://honargardi.com/%d9%be%d8%a7%d8%af%d8%b4%d8%a7%d9%87-%d8%af%d9%86%db%8c%d8%a7%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%81%d8%a7%d8%b7%d9%85%d9%87-%d8%a8%d9%87%d9%85%d9%86-%d8%b3%db%8c%d8%a7/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>بازآفرینی ادراک در عصر تکرار؛ نگاهی به نمایشگاه گروهی خرق عادت</title>
		<link>https://honargardi.com/%d8%a8%d8%a7%d8%b2%d8%a2%d9%81%d8%b1%db%8c%d9%86%db%8c-%d8%a7%d8%af%d8%b1%d8%a7%da%a9-%d8%af%d8%b1-%d8%b9%d8%b5%d8%b1-%d8%aa%da%a9%d8%b1%d8%a7%d8%b1%d8%9b-%d9%86%da%af%d8%a7%d9%87%db%8c-%d8%a8%d9%87/</link>
					<comments>https://honargardi.com/%d8%a8%d8%a7%d8%b2%d8%a2%d9%81%d8%b1%db%8c%d9%86%db%8c-%d8%a7%d8%af%d8%b1%d8%a7%da%a9-%d8%af%d8%b1-%d8%b9%d8%b5%d8%b1-%d8%aa%da%a9%d8%b1%d8%a7%d8%b1%d8%9b-%d9%86%da%af%d8%a7%d9%87%db%8c-%d8%a8%d9%87/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Editorial]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 03 Nov 2025 17:47:31 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[اینستالیشن و چیدمان]]></category>
		<category><![CDATA[عکاسی و فتومونتاژ]]></category>
		<category><![CDATA[نقاشی و طراحی]]></category>
		<category><![CDATA[هنرهای تجسمی]]></category>
		<category><![CDATA[هنرهای مفهومی]]></category>
		<category><![CDATA[ویدیوآرت]]></category>
		<category><![CDATA[آرت ریسرچر]]></category>
		<category><![CDATA[آرزو شهدادی]]></category>
		<category><![CDATA[آشنایی زدایی]]></category>
		<category><![CDATA[تینا ابتهاج]]></category>
		<category><![CDATA[خرق عادت]]></category>
		<category><![CDATA[رامین سعیدیان]]></category>
		<category><![CDATA[طلوع ناصری]]></category>
		<category><![CDATA[علیرضا چلیپا]]></category>
		<category><![CDATA[غزاله صداقت]]></category>
		<category><![CDATA[غزاله عرفانی]]></category>
		<category><![CDATA[گالری شریف]]></category>
		<category><![CDATA[ماری جعفری]]></category>
		<category><![CDATA[نسترن صفایی]]></category>
		<category><![CDATA[یاسمن زینتی]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://honargardi.com/?p=36136</guid>

					<description><![CDATA[<p>نمایشگاه گروهی «خرقِ عادت» به کیوریتوری رامین سعیدیان که از تاریخ ۱۱ تا ۲۵ مهرماه ۱۴۰۴ در گالری شریف تهران برپا شد، پروژه‌ای است درباره‌ی بازگرداندن حساسیت به دیدن و تمرینی برای رهایی از مصرف‌گراییِ بی‌وقفه‌ی تصویر در جهان امروز. در روزگاری که دیدن بدل به عملی بی‌توقف و بی‌درنگ شده، این نمایشگاه به‌منزله‌ی ایستگاهی [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d8%a8%d8%a7%d8%b2%d8%a2%d9%81%d8%b1%db%8c%d9%86%db%8c-%d8%a7%d8%af%d8%b1%d8%a7%da%a9-%d8%af%d8%b1-%d8%b9%d8%b5%d8%b1-%d8%aa%da%a9%d8%b1%d8%a7%d8%b1%d8%9b-%d9%86%da%af%d8%a7%d9%87%db%8c-%d8%a8%d9%87/">بازآفرینی ادراک در عصر تکرار؛ نگاهی به نمایشگاه گروهی خرق عادت</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">نمایشگاه گروهی «خرقِ عادت» به کیوریتوری رامین سعیدیان که از تاریخ ۱۱ تا ۲۵ مهرماه ۱۴۰۴ در گالری شریف تهران برپا شد، پروژه‌ای است درباره‌ی بازگرداندن حساسیت به دیدن و تمرینی برای رهایی از مصرف‌گراییِ بی‌وقفه‌ی تصویر در جهان امروز. در روزگاری که دیدن بدل به عملی بی‌توقف و بی‌درنگ شده، این نمایشگاه به‌منزله‌ی ایستگاهی است برای مکث، لمس و بازاندیشی در نسبت میان نگاه و واقعیت.</p>



<p class="wp-block-paragraph">مبنای نظری این پروژه بر مفهوم «آشنایی‌زدایی» استوار است؛ مفهومی که نخست در زبان‌شناسی و نظریه‌ی ادبی شکل گرفت، اما در اینجا به سطحی زیستی و تجربی ارتقا یافته است. در «خرقِ عادت»، آشنایی‌زدایی نه فقط شیوه‌ای فرمی، بلکه کنشی فلسفی است: گسستن از تثبیت معنا، از بازتولید خودکار تصاویر و از تکرار ساختارهای دیدن.</p>



<p class="wp-block-paragraph">آثار این مجموعه، هر یک به‌نحوی تلاشی‌ برای بازآفرینی فاصله‌ای میان جهان و نگاه هستند. طلوع ناصری در دو اثر نقاشی خود با عنوان «سال نو» و «سوشیال‌مدیا»، بر بحرانِ معنا در جهانِ سرعت و بازنمایی روزمرگی دست می‌گذارد. تینا ابتهاج با کلاژهایش، میان کنترل و رهاشدگی، تعادلی ناپایدار می‌سازد که نظم و آشوب را در یک قاب جمع می‌کند. آرزو شهدادی با واقعیت‌زدایی از جهان مقوایی و بازسازی خاطره، مرز میان ماکت و واقعیت را مخدوش می‌کند. ماری جعفری از کلیشه‌ی درد عبور می‌کند و تجربه‌ی مواجهه با رنج را بدل به تجربه‌ای روشن‌گرانه می‌سازد. علیرضا چلیپا  خرق عادت را در مرکزیت در شرایط تفرقه در اثر خود به نمایش گذاشته است.</p>



<p class="wp-block-paragraph">در سوی دیگر، یاسمن زینتی در ویدئوآرت خود از حافظه‌ی شطرنجی سخن می‌گوید؛ ساختاری که میان نظم و سیالیت در نوسان است. غزاله عرفانی قرنطینه و محدودیت را به استعاره‌ای از تنهایی و حذف بدل می‌سازد. غزاله صداقت در عکس های خیشتنِ تاریک خود مرز میان بدن، تصویر و هویت را به پرسش می‌گیرد و نسترن صفایی در «تطهیر» از زمان به‌عنوان عنصری پالاینده و سازنده استفاده می‌کند. چیدمان آنیتا هاشمی مقدم با نگاهی روان‌شناختی به بقا، سازوکار ترس و اسارت ذهن را افشا می‌کند و پگاه عطاری با بازخوانی نقش ملیجک در عکس‌های خانوادگی، از طریق طنز و نمایش روایت قدرت را وارونه می‌سازد.</p>



<p class="wp-block-paragraph">در پیوندی میان این آثار، مفهوم «خرقِ عادت» از سطح تمهید به سطح زیست ارتقا می‌یابد: دیگر نه تنها شکستن عادتِ دیدن، بلکه تجربه‌ی زیستن در میان امر ناآشنا. این نمایشگاه به مخاطب یادآوری می‌کند که هنر می‌تواند دوباره جهان را زنده کند، به شرط آنکه از عادتِ دیدنِ بی‌درنگ دست بشوید و مجال دهد تا نگاه، دوباره بدن‌مند شود.</p>



<p class="wp-block-paragraph">«خرقِ عادت» در نهایت نه صرفاً نمایشگاه آثار تجسمی و مفهومی، بلکه تمرینی است جمعی در بازآفرینی ادراک؛ جایی که دیدن، شنیدن و زیستن در تقابل با تکرار دوباره ممکن می‌شود.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="750" height="555" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/11/IMG_0110.webp" alt="" class="wp-image-36143"/><figcaption class="wp-element-caption">سال نو و سوشیال مدیا از طلوع ناصری &#8211; اکلریک روی بوم &#8211; نمایشگاه گروهی خرق عادت &#8211; گالری شریف</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="750" height="555" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/11/IMG_0117.webp" alt="" class="wp-image-36144"/><figcaption class="wp-element-caption">از بیرون شکست از درون شکفت از تینا ابتهاج &#8211; کلاژ روی مقوا &#8211; نمایشگاه گروهی خرق عادت &#8211; گالری شریف</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="750" height="558" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/11/IMG_0108.webp" alt="" class="wp-image-36145"/><figcaption class="wp-element-caption">مسخ واقعیت از آرزو شهدادی &#8211; اکلریک روی مقوای کارتون &#8211; نمایشگاه گروهی خرق عادت &#8211; گالری شریف</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="750" height="561" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/11/IMG_0109.webp" alt="" class="wp-image-36146"/><figcaption class="wp-element-caption">بدون عنوان از ماری جعفری &#8211; رنگ روغن روی پارچه بوم &#8211; نمایشگاه گروهی خرق عادت &#8211; گالری شریف</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="750" height="561" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/11/IMG_0116.webp" alt="" class="wp-image-36147"/><figcaption class="wp-element-caption">خرق عادت از علیرضا چلیپا &#8211; میکس مدیا و رنگ روغن روی مقوا &#8211; نمایشگاه گروهی خرق عادت &#8211; گالری شریف</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="750" height="563" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/11/IMG_0115.webp" alt="" class="wp-image-36148"/><figcaption class="wp-element-caption">حافظه شطرنجی از یاسمن زینتی &#8211; ویدئوآرت &#8211; نمایشگاه گروهی خرق عادت &#8211; گالری شریف</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="750" height="564" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/11/IMG_0118.webp" alt="" class="wp-image-36149"/><figcaption class="wp-element-caption">قرنطینه از غزاله عرفانی &#8211; اکلریک روی مقوا &#8211; نمایشگاه گروهی خرق عادت &#8211; گالری شریف</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="750" height="555" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/11/IMG_0111.webp" alt="" class="wp-image-36150"/><figcaption class="wp-element-caption">خیشتن از غزاله صداقت &#8211; عکس &#8211; نمایشگاه گروهی خرق عادت &#8211; گالری شریف</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="750" height="563" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/11/IMG_0113.webp" alt="" class="wp-image-36151"/><figcaption class="wp-element-caption">تطهیر از نسترن صفایی &#8211; چیدمان/کاغذ &#8211; نمایشگاه گروهی خرق عادت &#8211; گالری شریف</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="750" height="555" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/11/IMG_0112.webp" alt="" class="wp-image-36152"/><figcaption class="wp-element-caption">بقاء از آنیتا هاشمی مقدم &#8211; چیدمان/عکس/ویدئو &#8211; نمایشگاه گروهی خرق عادت &#8211; گالری شریف</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="750" height="557" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/11/IMG_0114.webp" alt="" class="wp-image-36153"/><figcaption class="wp-element-caption">دلقک خاموش حالا صحنه گردان است از پگاه عطاری &#8211; نقاشی دیجیتال بر روی چاپ &#8211; نمایشگاه گروهی خرق عادت &#8211; گالری شریف</figcaption></figure>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d8%a8%d8%a7%d8%b2%d8%a2%d9%81%d8%b1%db%8c%d9%86%db%8c-%d8%a7%d8%af%d8%b1%d8%a7%da%a9-%d8%af%d8%b1-%d8%b9%d8%b5%d8%b1-%d8%aa%da%a9%d8%b1%d8%a7%d8%b1%d8%9b-%d9%86%da%af%d8%a7%d9%87%db%8c-%d8%a8%d9%87/">بازآفرینی ادراک در عصر تکرار؛ نگاهی به نمایشگاه گروهی خرق عادت</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://honargardi.com/%d8%a8%d8%a7%d8%b2%d8%a2%d9%81%d8%b1%db%8c%d9%86%db%8c-%d8%a7%d8%af%d8%b1%d8%a7%da%a9-%d8%af%d8%b1-%d8%b9%d8%b5%d8%b1-%d8%aa%da%a9%d8%b1%d8%a7%d8%b1%d8%9b-%d9%86%da%af%d8%a7%d9%87%db%8c-%d8%a8%d9%87/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>حاصل اتفاق؛ هفت پرسش از نفیسه معینی</title>
		<link>https://honargardi.com/%d8%ad%d8%a7%d8%b5%d9%84-%d8%a7%d8%aa%d9%81%d8%a7%d9%82%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%86%d9%81%db%8c%d8%b3%d9%87-%d9%85%d8%b9%db%8c%d9%86%db%8c/</link>
					<comments>https://honargardi.com/%d8%ad%d8%a7%d8%b5%d9%84-%d8%a7%d8%aa%d9%81%d8%a7%d9%82%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%86%d9%81%db%8c%d8%b3%d9%87-%d9%85%d8%b9%db%8c%d9%86%db%8c/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[رامین سعیدیان]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 03 Nov 2025 15:45:26 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[گفتگو با هنرمندان]]></category>
		<category><![CDATA[مجسمه‌ سازی و حجم]]></category>
		<category><![CDATA[نقاشی و طراحی]]></category>
		<category><![CDATA[هنرهای تجسمی]]></category>
		<category><![CDATA[آرت ریسرچر]]></category>
		<category><![CDATA[رامین سعیدیان]]></category>
		<category><![CDATA[نفیسه معینی]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://honargardi.com/?p=36125</guid>

					<description><![CDATA[<p>نفیسه معینی (متولد۱۳۵۴، تهران، ایران) فارغ التحصیل کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی از دانشگاه شهید بهشتی است. نقاشی ها و مجسمه های او که عمدتا رویکردی اتوبیوگرافیک دارند، در عین وام گیری از ادبیات و نگارگری ایرانی و شرقی و به کارگیری موتیف های هنر غربی، سرزمینی فانتزی می آفریند که مختص به خود اوست. او [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d8%ad%d8%a7%d8%b5%d9%84-%d8%a7%d8%aa%d9%81%d8%a7%d9%82%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%86%d9%81%db%8c%d8%b3%d9%87-%d9%85%d8%b9%db%8c%d9%86%db%8c/">حاصل اتفاق؛ هفت پرسش از نفیسه معینی</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">نفیسه معینی (متولد۱۳۵۴، تهران، ایران) فارغ التحصیل کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی از دانشگاه شهید بهشتی است. نقاشی ها و مجسمه های او که عمدتا رویکردی اتوبیوگرافیک دارند، در عین وام گیری از ادبیات و نگارگری ایرانی و شرقی و به کارگیری موتیف های هنر غربی، سرزمینی فانتزی می آفریند که مختص به خود اوست. او سه نمایش انفرادی در ایران، سوئیس و ایالات متحده برگزار کرده و در چندین نمایش گروهی در ایران و سایر کشورها شرکت کرده است. </p>



<p class="wp-block-paragraph">گفتگو با نفیسه معینی در قالب پروژه «هفت پرسش از آرتیست» توسط آرت ریسرچر در تاریخ مرداد ماه ۱۴۰۴ انجام شده است.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>رامین سعیدیان: مفاهیم مورد علاقه شما در مجموعه‌های مختلفی که خالق آن بودید شامل چه مواردی هستند؟ چه عناصری در کار خلق شده شما نمایان‌تر است؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">نفیسه معینی: مفاهیمی که این سالها ذهن من را درگیر کردن شامل داستان های شاهنامه و بطور کلی اسطوره ها هستند. بنظر من اگر این اسطوره ها در قرن ما بودند به چه شکلی نقاشی می شدند.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان: از چه ابزارها، تکنیک‌ها یا فرآیندهایی برای خلق اثر هنری استفاده می‌کنید؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">معینی: من کلا مدیوم محور نیستم. ار تمام متریال ها و مدیوم ها برای خلق کارهام استفاده میکنم؛ از رنگ و ‌روغن تا ویدیو ارت.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان: چه مضامینی در آثار شما الهام بخش بوده است؟ آیا اثر شما یک تجربه زیستی شخصی را بیان می کند؟ چه حسی را سعی کردید در اثر هنری خود به مخاطب انتقال دهید؟ &nbsp;</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">معینی: سعی کردم در اثارم تجربه زیسته خودم را بعنوان زنی که با کلی قوانین زن ستیز در جامعه ایران دست و پنجه نرم می کند و از لابلای آنها برای خودش ریلگذاری می کند و هدف تعیین می کند و برای بقای خودش تلاش می کند را به مخاطب نشان بدهم. در واقع به نوعی داستان زندگی خودم است.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>&nbsp;سعیدیان: اهداف متعالی شما به عنوان یک هنرمند چیست؟ این آثار به چه اندازه به شما کمک می‌کند تا به اهداف والای خود برسید؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">معینی: بنظر من ما وامدار هنری هستیم که هزاران ساله دست به دست چرخیده و به ما رسیدند. ایران با این تمدن پر مایه ای که دارد وظیفه ای را بدوش من انداخته و آن هم انتقالش به نسل های بعدی است. من اگر بتوانم دین خودم را به گذشتگان ادا کنم و هنر اصیل ایران را زنده نگهدارم بنظرم وظیفه ام را تا حدی ادا کردم.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان: اولین تجربه تصویری از هنر در حافظه شما چگونه و در چه زمانی ثبت شده است؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">معینی: تابلویی از نگارگری در منزل ما بود که از بچگی ساعت ها به آن نگاه می کردم. کلا به دیدن بناهای تاریخی که می رفتم خیلی مسخ می شدم.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان:&nbsp; به نظر شما آیا فرم و محتوا لازم و ملزوم یکدیگرند؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">معینی: بنظر من هیچ لازم و ملزومی وجود ندارد. هرکسی با دیدگاه خودش بیانات شخصی اش را انتقال می دهد.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان: محیط چه تاثیری در خلق آثار شما دارد؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">معینی: من بشدت تحت تاثیر محیط و حتی اتفاقات پیرامونم هستم. هر زمان که اتفاق خاصی در کشور می افتد من کاملا نقاشی هایم نسبت به آن اتفاق تغییر می کنند. گاهی خیلی تلخ و گزنده هستند و گاهی همراه با سکون بیش از حد.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="708" height="1080" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/11/IMG_0089.webp" alt="" class="wp-image-36127"/></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="756" height="1080" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/11/IMG_0088.webp" alt="" class="wp-image-36128"/></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="734" height="1080" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/11/IMG_0087.webp" alt="" class="wp-image-36129"/></figure>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d8%ad%d8%a7%d8%b5%d9%84-%d8%a7%d8%aa%d9%81%d8%a7%d9%82%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%86%d9%81%db%8c%d8%b3%d9%87-%d9%85%d8%b9%db%8c%d9%86%db%8c/">حاصل اتفاق؛ هفت پرسش از نفیسه معینی</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://honargardi.com/%d8%ad%d8%a7%d8%b5%d9%84-%d8%a7%d8%aa%d9%81%d8%a7%d9%82%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%86%d9%81%db%8c%d8%b3%d9%87-%d9%85%d8%b9%db%8c%d9%86%db%8c/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>جامعه متناقض؛ هفت پرسش از غزاله صداقت</title>
		<link>https://honargardi.com/%d8%ac%d8%a7%d9%85%d8%b9%d9%87-%d9%85%d8%aa%d9%86%d8%a7%d9%82%d8%b6%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d8%ba%d8%b2%d8%a7%d9%84%d9%87-%d8%b5%d8%af%d8%a7%d9%82%d8%aa/</link>
					<comments>https://honargardi.com/%d8%ac%d8%a7%d9%85%d8%b9%d9%87-%d9%85%d8%aa%d9%86%d8%a7%d9%82%d8%b6%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d8%ba%d8%b2%d8%a7%d9%84%d9%87-%d8%b5%d8%af%d8%a7%d9%82%d8%aa/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[رامین سعیدیان]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 22 Sep 2025 10:08:36 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[عکاسی و فتومونتاژ]]></category>
		<category><![CDATA[گفتگو با هنرمندان]]></category>
		<category><![CDATA[هنرهای تجسمی]]></category>
		<category><![CDATA[آرت ریسرچر]]></category>
		<category><![CDATA[رامین سعیدیان]]></category>
		<category><![CDATA[عکاسی]]></category>
		<category><![CDATA[غزاله صداقت]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://honargardi.com/?p=36014</guid>

					<description><![CDATA[<p>غزاله صداقت متولد ۱۳۶۲ در تهران، دارای مدرک کارشناسی معماری از «دانشگاه آزاد اسلامی اصفهان» است. او یادگیری عکاسی را در «انجمن فیلم‌سازان جوان» آغاز کرد و در سال ۱۳۹۲ موفق به دریافت مدرک کارشناسی ارشد (مدیریت هنری) در رشته عکاسی از «آکادمی A.M.S لندن» شد. صداقت همچنین از سال ۱۳۹۸ به‌ عنوان عضو رسمی [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d8%ac%d8%a7%d9%85%d8%b9%d9%87-%d9%85%d8%aa%d9%86%d8%a7%d9%82%d8%b6%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d8%ba%d8%b2%d8%a7%d9%84%d9%87-%d8%b5%d8%af%d8%a7%d9%82%d8%aa/">جامعه متناقض؛ هفت پرسش از غزاله صداقت</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">غزاله صداقت متولد ۱۳۶۲ در تهران، دارای مدرک کارشناسی معماری از «دانشگاه آزاد اسلامی اصفهان» است. او یادگیری عکاسی را در «انجمن فیلم‌سازان جوان» آغاز کرد و در سال ۱۳۹۲ موفق به دریافت مدرک کارشناسی ارشد (مدیریت هنری) در رشته عکاسی از «آکادمی A.M.S لندن» شد. صداقت همچنین از سال ۱۳۹۸ به‌ عنوان عضو رسمی «انجمن عکاسان ایران» شناخته می‌شود.</p>



<p class="wp-block-paragraph">او پس از طی یک مسیر طولانی در عکاسی خیابانی و شرکت در نمایشگاه‌های مرتبط با آن، نزدیک به ۵ سال است که به مطالعه، پژوهش و کار بر روی روابط انسانی – در همه انواع آن، به‌ویژه روابط عاطفی – پرداخته است. صداقت از خلال نگاه شخصی و تجربه‌های زیسته خود و با بسط دادن آن‌ها در کارهایش، می‌کوشد توجه مخاطب را به رویدادها و تجربه‌هایی جلب کند که دغدغه‌های اصلی زندگی به شمار می‌روند؛ تجربه‌هایی که در نگاه اول شخصی به نظر می‌رسند، اما با اندکی تأمل هرکسی می‌تواند سهمی از آن‌ها داشته باشد. برای صداقت، جامعه همچون دفتری است پر از تناقضات نوشته‌شده؛ تناقض‌هایی که گاه ناخوشایندند اما دیدنشان ضروری است.</p>



<p class="wp-block-paragraph">گفتگو با غزاله صداقت در قالب پروژه «هفت پرسش از آرتیست» توسط آرت ریسرچر در تاریخ شهریور ماه ۱۴۰۴ انجام شده است.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>رامین سعیدیان: مفاهیم مورد علاقه شما در مجموعه‌های مختلفی که خالق آن بودید شامل چه مواردی هستند؟ چه عناصری در کار خلق‌شده‌ی شما نمایان‌تر است؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">غزاله صداقت: مفاهیمی که من در مورد آن‌ها کار کردم در سال‌های مختلف شکل‌های متفاوتی به خود گرفتند. همان‌طور که سبک‌هایی که برای ارائه‌شان انتخاب کردم متفاوت هستند. من در ابتدا به عنوان عکاس مستند اجتماعی کارم را شروع کردم اما به مرور زمان دغدغه‌هایم چنان تغییر کردند که براساس آن‌ها سبک‌های متفاوتی را هم انتخاب کردم. مانند آخرین مجموعه‌ام که در زیرمجموعه‌ی Story telling قرار می‌گیرد. گاهی هم چیزهایی که دغدغه‌ام شدند اصلاً مدیوم عکاسی به‌تنهایی نمی‌تواند مغز مفهوم را نشان دهد که از متن یا صدا در کنار کارها استفاده کرده‌ام. مانند مجموعه‌ی حیات‌خلوت که تکمیل‌کننده‌ی کار صدا بود.</p>



<p class="wp-block-paragraph">آن‌چه که من را مصمم‌تر کرد در امتحان سبک‌های متفاوت این بود که بتوانم آن‌چه به چشم می‌بینم و آن‌چه در ذهنم می‌گذرد را بر هم منطبق کنم. اما اگر بخواهم به چیزی مستقیم به عنوان پاسخ شما اشاره کنم، ساختن دغدغه‌ی اصلی من بوده است. در مجموعه‌ی ارث پدری با مفهوم آن‌چه به من تعلق دارد اما به من تعلق ندارد، مکان‌هایی را نشان دادم که مفهوم ساختن را بتوانند بیانگر باشند به شکلی از نگاه کنجکاوانه‌ی خودم در آن سال‌ها. اما در سال‌هایی که گذشت شکل و نگاهم به عکاسی تغییر کرد. آن‌چه برایم اهمیت پیدا کرد این بود که بتوانم مخاطبم را برای مدت‌زمان بیش‌تری جلوی تصویری که ساخته‌ام نگه دارم. </p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان: از چه ابزارها، تکنیک‌ها یا فرایندهایی برای خلق اثر هنری استفاده می‌کنید؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">صداقت: بیش‌تر کارهایی که تابه‌حال انجام دادم متن‌محور بودند. این‌که ایده‌ای به ذهنم می‌رسد و بعد دغدغه‌ام می‌شود و دقیقاً آن زمان کار را با مطالعه و تحقیق کردن آغاز می‌کنم. فرقی نمی‌کند آن ایده قرار است چه‌طور اجرا شود. من مجموعه‌هایی دارم که هرگز به ارائه‌شان فکر نکرده‌ام چون قصدش را از ابتدا نداشته‌ام. آن‌ها کامل در یک پوشه، در کامپیوترم قرار دارند. پس می‌توانم اقرار کنم اولین ابزاری که به دست می‌گیرم کتاب است. مقاله خواندن و استفاده از تجربه‌ی دیگرهنرمندان نیز می‌تواند ابزارهای اولیه‌ کارم باشد. پس از آن براساس داشته‌هایم در آن زمان ایده را به شکل عکاسی دیجیتال یا آنالوگ به اجرا درمی‌آورم. اما قسمت مهم ماجرا این است که ارائه برای من بسیار اهمیت دارد و بخش بزرگی از اثر مجموعه‌هایم را ــ در صورتی که بخواهم به نمایش بگذارم ــ به خود اختصاص می‌دهد.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان: چه مضامینی در آثار شما الهام‌بخش بوده است؟ یا اثر شما یک تجربه‌ی زیستی شخصی را بیان می‌کند؟ چه حسی را سعی کردید در اثر هنری خود به مخاطب انتقال دهید؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">صداقت: تا یک زمانی تجربه‌ی زیستی‌ام دخیل نبود. هرچند که باید بگویم من این‌طور فکر می‌کردم. شاید آن زمان که مجموعه‌ی ارث پدری را کار کردم، فکر می‌کردم دغدغه‌ی خاکم را داشتن یک موضوع کلی است. اما بعدها فهمیدم همان زمان و حتی شاید خیلی قبل‌تر از من، دغدغه‌ی خیلی‌ها بوده است.</p>



<p class="wp-block-paragraph">آن‌چه در زندگی زیستی یک هنرمند پررنگ می‌شود لزوماً تنها معضل و اتفاق زندگی او نیست. به عنوان مثال در نمایش گروهی از قاب دیگری&nbsp;چهار&nbsp;فریم از یک مجموعه‌ی بزرگ را به نمایش گذاشتم که کاملاً تجربه‌ی زیسته‌ی شخص من را در آن سال‌ها نشان می‌دادند، اما در همان زمان برپایی نمایشگاه براساس نقدها و نظرها و همین‌طور زمانی که با مخاطبم هم‌صحبت می‌شدم می‌فهمیدم آن تجربه‌ی زیستی تنها متعلق به من نبوده. همزادپنداری‌ای که نظاره‌گران با آن قاب‌ها می‌کردند به من نشان داد مفاهیمی مثل تنهایی، خیانت، بیماری، کودک درون و هر چیزی که از منظر روان می‌تواند آن روزها و این روزهای ما را دغدغه‌مند کند، در بسیاری‌مان مشترک است.</p>



<p class="wp-block-paragraph">از طرفی من هرگز سعی نکردم حسی را از طریق آثارم به مخاطبم حقنه کنم. تمام تلاشم این بوده که بتوانم تصویری ارائه دهم که نظاره‌گر برداشت شخصی خود را بتواند بیافریند که اگر به نگاه من و آ‌ن‌چه می‌خواستم بگویم نزدیک باشد آن‌وقت می‌توانم بگویم که من کاری که می‌خواستم را کرده‌ام. این بخش بسیار به مخاطب اثر بسته است. به این‌که دوست دارد چه چیزی را از آن قابی که در مقابلش ایستاده است بردارد. برمی‌گردیم به همان زندگی زیسته. اشتراکات معمولاً انسان‌ها را به هم نزدیک می‌کند از این نقطه‌نظر حتی به غلط.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان: اهداف متعالی شما به عنوان یک هنرمند چیست؟ این آثار به چه اندازه به شما کمک می‌کند تا به اهداف والای خود برسید؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">صداقت: من به طور کل اعتقاد دارم ما انسان‌ها رسالت خاصی بر روی زمین نداریم. آمده‌ایم چند صباحی را در این ایستگاه نظاره‌گر باشیم. من مدیوم عکاسی را در ابتدا انتخاب کردم چون این کار را دوست داشتم و بلد بودم. من از طریق عکاسی خواستم حرف بزنم چون معتقدم سخنور خوبی نیستم. اما اگر منظور از اهداف متعالی همان رسالت باشد، من تا حدود سه سال پیش فکر می‌کردم به‌‌‌‌‌شخصه کارهایم قرار نیست چیزی را اصلاح کند، قضاوت کند، نقد کند و هدف خاصی را دنبال کند. نگاهم تغییری نکرده است اما بنا به دلایلی در مجموعه‌های متأخرم دغدغه‌ی اصلی‌ام را که زندگی کردن و ساختن است بیش‌تر خواستم نشان دهم. پس پرسش شما را برای محدودیت زمانی سه الی چهار سال اخیر پاسخ می‌دهم.</p>



<p class="wp-block-paragraph">این روزها تلاش می‌کنم که به دو دغدغه و علاقمندی خودم بیش‌تر بپردازم. عکاسی و روانشناسی. این‌که این دو مقوله کجا و چگونه به هم گره می‌خورند. در مجموعه‌های اخیرم تلاشم این بوده که این دو علاقه‌مندی را به هم مربوط کنم. این‌که چه‌قدر موفق بوده‌ام را زمان مشخص می‌کند. در حقیقت روابط انسانی و زندگی‌هایی که دستخوش همین روابط هستند نقش پررنگی در این مجموعه‌ها دارند. از آن‌جایی که به عنوان یک زن به این اتفاق نگاه می‌کنم، تمام تلاشم این بوده که هیچ غرضی در کار نباشد.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان: اولین تجربه‌ی تصویری از هنر در حافظه‌ی شما چگونه و در چه زمانی ثبت شده است؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">صداقت: برمی‌گردد به خیلی سال‌های پیش. سال‌های کودکی‌ام. به ظهرهایی که خانه‌ی مادربزرگم می‌ماندم و ما بعد از ناهار عادتی داشتیم. پری‌دخت (مادربزرگم) آلبوم‌های عکس‌هایی که داشتند را برای سرگرم شدن من درمی‌آوردند و ما با هم روی زمین دراز می‌کشیدیم و آلبوم‌ها را ورق می‌زدیم. نوشته‌های پشت عکس‌ها برایم همیشه جذاب بودند. این‌که آدم‌هایی را می‌دیدم در آن عکس‌ها که در زمان کودکی‌ام بسیار متفاوت بودند از نظر ظاهری با آن‌چه در عکس‌ها می‌دیدم. آدم‌های جوانِ خندانِ سرزنده‌ای که من در واقعیت آن سال‌ها با سن‌های بالاتری می‌دیدم‌شان که تغییر کرده بودند. این مواجهه و آن نوشته‌های پشت عکس‌ها با تاریخ که گاهاً جوهر خودکار پس داده بود به آلبوم و بر روی آن پلاستیک هم حک شده بود، اولین اتفاقی بود که برای من جرقه‌ای برای ثبت لحظات شد.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان: به نظر شما آیا فرم و محتوا لازم و ملزوم یکدیگرند؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">صداقت: اگر بخواهم نگاه شخصی‌ام را جدای از مطالعات و آن‌چه که گفته شده است بگویم، بستگی به پیچیدگی ذهن هنرمند و هوشمندی مخاطب دارد. گاهی می‌توانند فرم و محتوا تکمیل‌کننده‌ی یکدیگر باشند و گاهی هم از طریق تضادی که دارند مفهوم را برسانند. این هم به منظور هنرمند از ارائه‌ی اثرش و هم به نگاه مخاطب که  چه‌قدر کنجکاوانه بخواهد یک اثر هنری را ببیند بستگی دارد.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان: محیط چه تأثیری در خلق آثار شما دارد؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">صداقت: فکر می‌کنم این سوال را جور دیگری هم پاسخ دادم. برای من خلق یک ایده و اجرای آن خیلی به حال‌واحوالات خودم بسته است. فضای اجتماعی‌ای خارج از خانه‌ام و اتفاقات داخل آن و این‌که چه اثری بر روان من می‌گذارد در چیزی که می‌خواهم به نمایش بگذارم بسیار مؤثر هستند. تمام تلاشم این بوده است که خودخواهانه به اتفاقات اطرافم نگاه نکنم، البته چه‌بسا که کرده‌ام و موفق هم بوده است.</p>



<p class="wp-block-paragraph">اما بعدها فهمیدم که دلیل موفقیتش این بوده که خودخواهانه نگاه نشده بوده. از آن‌جایی که این روزها دغدغه‌ام کاوش و کنجکاوی در روان انسان‌هاست شاید می‌توانم بگویم محیط برای من همان انسان‌ها تعریف می‌شود. به عنوان مثال در مجموعه‌ی ولیعصر حتی بیانیه‌ی این مجموعه هم اشاره به این موضوع دارد. این‌که من روح و هویت مکان‌ها را هم در حضور انسان‌هایی که در آن مکان‌ها هستند می‌بینم. پس زمین بازی برای من همان انسان‌ها هستند. از حدس زدن بیزارم، به همین دلیل می‌توانم بگویم برای یک موضوع شاید سال‌ها نگاه کنم، مطالعه کنم، بنویسم و بعد در نهایت تصمیم بگیرم که دوربین به دست بگیرم و از آن‌چه برداشت کرده‌ام و آموخته‌ام و فهمیده‌ام از خودم نشانی بر جای بگذارم. </p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1280" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/09/1D5A2015-copy-scaled.webp" alt="" class="wp-image-36016"/></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1280" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/09/1D5A3715-copy-scaled.webp" alt="" class="wp-image-36017"/></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1280" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/09/1D5A9709-copy-scaled.webp" alt="" class="wp-image-36018"/></figure>



<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1280" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/09/1D5A9789-copy-scaled.webp" alt="" class="wp-image-36021"/></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1280" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/09/1D5A7505-Enhanced-NR-copy-scaled.webp" alt="" class="wp-image-36019"/></figure>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d8%ac%d8%a7%d9%85%d8%b9%d9%87-%d9%85%d8%aa%d9%86%d8%a7%d9%82%d8%b6%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d8%ba%d8%b2%d8%a7%d9%84%d9%87-%d8%b5%d8%af%d8%a7%d9%82%d8%aa/">جامعه متناقض؛ هفت پرسش از غزاله صداقت</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://honargardi.com/%d8%ac%d8%a7%d9%85%d8%b9%d9%87-%d9%85%d8%aa%d9%86%d8%a7%d9%82%d8%b6%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d8%ba%d8%b2%d8%a7%d9%84%d9%87-%d8%b5%d8%af%d8%a7%d9%82%d8%aa/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>تضاد پرتره‌ها؛ هفت پرسش از ماری جعفری</title>
		<link>https://honargardi.com/%d8%aa%d8%b6%d8%a7%d8%af-%d9%be%d8%b1%d8%aa%d8%b1%d9%87%d9%87%d8%a7%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%85%d8%a7%d8%b1%db%8c-%d8%ac%d8%b9%d9%81%d8%b1%db%8c/</link>
					<comments>https://honargardi.com/%d8%aa%d8%b6%d8%a7%d8%af-%d9%be%d8%b1%d8%aa%d8%b1%d9%87%d9%87%d8%a7%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%85%d8%a7%d8%b1%db%8c-%d8%ac%d8%b9%d9%81%d8%b1%db%8c/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[رامین سعیدیان]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 20 Sep 2025 09:07:33 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[گفتگو با هنرمندان]]></category>
		<category><![CDATA[نقاشی و طراحی]]></category>
		<category><![CDATA[هنرهای تجسمی]]></category>
		<category><![CDATA[آرت ریسرچر]]></category>
		<category><![CDATA[رامین سعیدیان]]></category>
		<category><![CDATA[ماری جعفری]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://honargardi.com/?p=36006</guid>

					<description><![CDATA[<p>ماری جعفری آرتیست تجسمی متولد ۱۳۷۰ است. کارهای او عمدتا بر روی بدن انسان، فیگور و پرتره متمرکز است و از مسیر آنها به کاوش در تجربه های انسانی و بیان شخصی می پردازد. جعفری تاکنون یک نمایشگاه انفرادی در گالری بزم داشته و در چندین نمایشگاه گروهی در گالری ایت کیوب و ایسو شرکت [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d8%aa%d8%b6%d8%a7%d8%af-%d9%be%d8%b1%d8%aa%d8%b1%d9%87%d9%87%d8%a7%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%85%d8%a7%d8%b1%db%8c-%d8%ac%d8%b9%d9%81%d8%b1%db%8c/">تضاد پرتره‌ها؛ هفت پرسش از ماری جعفری</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">ماری جعفری آرتیست تجسمی متولد ۱۳۷۰ است. کارهای او عمدتا بر روی بدن انسان، فیگور و پرتره متمرکز است و از مسیر آنها به کاوش در تجربه های انسانی و بیان شخصی می پردازد. جعفری تاکنون یک نمایشگاه انفرادی در گالری بزم داشته و در چندین نمایشگاه گروهی در گالری ایت کیوب و ایسو شرکت کرده است.</p>



<p class="wp-block-paragraph">گفتگو با ماری جعفری در قالب پروژه «<a href="https://honargardi.com/?tag=%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d8%a2%d8%b1%d8%aa%db%8c%d8%b3%d8%aa" data-type="post_tag" data-id="4516">هفت پرسش از آرتیست</a>» توسط <a href="https://artresearcher.center">آرت ریسرچر</a> در تاریخ شهریور ماه ۱۴۰۴ انجام شده است.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>رامین سعیدیان: مفاهیم مورد علاقه شما در مجموعه‌های مختلفی که خالق آن بودید شامل چه مواردی هستند؟ چه عناصری در کار خلق شده شما نمایان‌تر است؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">ماری جعفری: مفاهیم مورد علاقه من انسان و بدن او، موضوعات اجتماعی و پرتره‌ها هستند. پرتره‌های من معمولاً یا خیلی کوچک‌اند یا بسیار بزرگ و این تضاد اندازه‌ها بازتابی از تناقض‌هایی است که در تجربه‌های زیسته‌ من وجود داشته‌اند. به‌نظر من، پرتره‌های بسته و صورت‌های محو که در نقاشی‌های من بیش از همه نمایان‌ هستند هویت کارهای من را شکل می‌دهند. </p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان: از چه ابزارها، تکنیک‌ها یا فرآیندهایی برای خلق اثر هنری استفاده می‌کنید؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">جعفری: در کارهای من عمدتاً از رنگ روغن بهره می‌برم و گاهی در کارهای کاغذی از مداد و زغال استفاده می‌کنم. فرآیند خلق کارها با اتود های اولیه‌ای از ایده ها آغاز می‌گردد و برای دقت بیشتر از مدل‌ عکاسی می کنم، در این فرآیند،  هم بُعد احساسی و بیان درونی و هم جنبه‌های تکنیکی از اهمیت ویژه‌ای برایم برخوردار است. </p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان: چه مضامینی در آثار شما الهام بخش بوده است؟ آیا اثر شما یک تجربه زیستی شخصی را بیان می کند؟ چه حسی را سعی کردید در اثر هنری خود به مخاطب انتقال دهید؟  </strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">جعفری: کارهای من عمدتاً پرتره‌هایی هستند که به‌صورت بسته، ناتمام و محو با جزئیات محدود ارائه شده اند. هنگامی که مخاطب به این پرتره‌ها می‌نگرد، کنجکاوی او برانگیخته می‌شود و تمایل دارد آن‌ها را کامل تجربه کند. کارهایم لایه‌لایه و برجسته‌اند و رنگ‌ها عمدتاً نزدیک به رنگ طبیعی پوست انتخاب شده‌ اسن تا حس واقعی و ملموس بودن را منتقل کند. </p>



<p class="wp-block-paragraph">الهام کارهای من از تجربه‌ها و خاطرات شخصی‌ام نشأت می‌گیرد؛ به‌ویژه خاطرات کودکی، روابط خانوادگی و مشاهداتم از جامعه به عنوان منشا الهام تاثیر زیادی روی من داشته است.  هدف من این است که مخاطب با مشاهده کارها با لایه‌های عمیق و پنهان تجربه انسانی مواجه شود و لحظه‌ای تأمل، همدلی و شناخت درونی را تجربه کند.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان: اهداف متعالی شما به عنوان یک هنرمند چیست؟ این آثار به چه اندازه به شما کمک می‌کند تا به اهداف والای خود برسید؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">جعفری: هدف من در نقاشی صرفاً خلق زیبایی نیست؛ بلکه به دنبال برقراری ارتباطی عمیق با خودم و مخاطب هستم.  مفاهیم فلسفی و عمیق را خیلی دوست دارم و این علاقه  را در فرآیند کار دنبال می‌کنم. می‌خواهم مخاطب با مشاهده به تفکر و تأمل واداشته شود.</p>



<p class="wp-block-paragraph">هر کار و هر مجموعه‌، به من کمک می‌کند تا درک عمیق‌تری از خودم و هدفم در هنر پیدا کنم. این فرآیند مرا به لایه‌های عمیق‌تر و پیچیدگی‌های مفاهیم انسانی نزدیک‌تر می‌کند و توانمندی من را در انتقال این مفاهیم به مخاطب تقویت می‌نماید. </p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان: اولین تجربه تصویری از هنر در حافظه شما چگونه و در چه زمانی ثبت شده است؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">جعفری: اولین تجربه تصویری من از هنر به زمانی برمی‌گردد که حدود هشت یا نه ساله بودم و عمه ام نقاشی می‌کرد، گوش دادن به نوارهای ضبط شده ی او که شعر میخواند از فروغ و &#8230; تأثیر زیادی روی من گذاشت. من عاشق رنگ‌آمیزی بودم و دوست داشتم تکنیک‌های مختلف نقاشی را یاد بگیرم. </p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان: به نظر شما آیا فرم و محتوا لازم و ملزوم یکدیگرند؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">جعفری: به نظر من فرم و محتوا دارای ارتباطی نزدیک هستند و هر دو به عمق، فهم و تجربه اثر کمک می‌کنند. اگرچه نمی‌توان آن‌ها را به‌طور کامل از یکدیگر جدا دانست، اما میزان تأثیر هر کدام می‌تواند متفاوت باشد؛ به‌گونه‌ای که گاهی توجه هنرمند بیشتر به محتوا معطوف می‌شود و گاهی به فرم. تلفیق دقیق این دو در اثر هنری، قدرت و عمق آن را به‌طور چشمگیری افزایش می‌دهد. </p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان: محیط چه تاثیری در خلق آثار شما دارد؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">جعفری: محیطی که در آن رشد یافته‌ام، تأثیری عمیق بر آثارم داشته است. زندگی در چارچوب‌ها و محدودیت‌های دوران کودکی و تفاوت میان آنچه در بیرون دیده می‌شد و آنچه در درون تجربه می‌کردم، همواره همراه من بوده است. این تجربه‌ها مرا به سمت نقاشی سوق داد و موجب شد تا در آثارم به بازتاب درگیری‌ها و حس‌های درونی بپردازم. پرتره‌ها و کارهای من اغلب محو، لایه‌لایه، برجسته و متضاد هستند؛ برخی کوچک و برخی بسیار بزرگ، و همین تنوع و تضاد در آثار، نشان‌دهنده تأثیر محیط و تجربه‌های زیستی بر مسیر هنری من است.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1280" height="960" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/09/IMG_8696.webp" alt="" class="wp-image-36008"/></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1280" height="897" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/09/IMG_8702.webp" alt="" class="wp-image-36009"/></figure>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d8%aa%d8%b6%d8%a7%d8%af-%d9%be%d8%b1%d8%aa%d8%b1%d9%87%d9%87%d8%a7%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%85%d8%a7%d8%b1%db%8c-%d8%ac%d8%b9%d9%81%d8%b1%db%8c/">تضاد پرتره‌ها؛ هفت پرسش از ماری جعفری</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://honargardi.com/%d8%aa%d8%b6%d8%a7%d8%af-%d9%be%d8%b1%d8%aa%d8%b1%d9%87%d9%87%d8%a7%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%85%d8%a7%d8%b1%db%8c-%d8%ac%d8%b9%d9%81%d8%b1%db%8c/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>نه هنوز انسان/نه دیگر عروسک: خوانشی از هویت معلق در گالری ایوان</title>
		<link>https://honargardi.com/%d9%86%d9%87-%d9%87%d9%86%d9%88%d8%b2-%d8%a7%d9%86%d8%b3%d8%a7%d9%86-%d9%86%d9%87-%d8%af%db%8c%da%af%d8%b1-%d8%b9%d8%b1%d9%88%d8%b3%da%a9-%d8%ae%d9%88%d8%a7%d9%86%d8%b4%db%8c-%d8%a7%d8%b2-%d9%87/</link>
					<comments>https://honargardi.com/%d9%86%d9%87-%d9%87%d9%86%d9%88%d8%b2-%d8%a7%d9%86%d8%b3%d8%a7%d9%86-%d9%86%d9%87-%d8%af%db%8c%da%af%d8%b1-%d8%b9%d8%b1%d9%88%d8%b3%da%a9-%d8%ae%d9%88%d8%a7%d9%86%d8%b4%db%8c-%d8%a7%d8%b2-%d9%87/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Editorial]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 14 Sep 2025 10:35:20 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[هنرهای تجسمی]]></category>
		<category><![CDATA[هنرهای مفهومی]]></category>
		<category><![CDATA[رامین سعیدیان]]></category>
		<category><![CDATA[گالری ایوان]]></category>
		<category><![CDATA[مهرنوش کمند]]></category>
		<category><![CDATA[هویت معلق]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://honargardi.com/?p=35951</guid>

					<description><![CDATA[<p>پینوکیو به عنوان نمادی از هویت معلق دیگر فقط یک عروسک چوبی نیست؛ او بدل به استعاره‌ای جهانی شده برای تجربه زیستن در تعلیق، در مرز میان انسان و غیرانسان، در آستانه‌های هویت، حقیقت و قدرت. روایت دل‌تورو از پینوکیو، با آن نگاه شاعرانه و ضدایدئولوژیک‌اش، ما را به دل سؤالی می‌برد که قرن‌هاست بی‌پاسخ [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d9%86%d9%87-%d9%87%d9%86%d9%88%d8%b2-%d8%a7%d9%86%d8%b3%d8%a7%d9%86-%d9%86%d9%87-%d8%af%db%8c%da%af%d8%b1-%d8%b9%d8%b1%d9%88%d8%b3%da%a9-%d8%ae%d9%88%d8%a7%d9%86%d8%b4%db%8c-%d8%a7%d8%b2-%d9%87/">نه هنوز انسان/نه دیگر عروسک: خوانشی از هویت معلق در گالری ایوان</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">پینوکیو به عنوان نمادی از هویت معلق دیگر فقط یک عروسک چوبی نیست؛ او بدل به استعاره‌ای جهانی شده برای تجربه زیستن در تعلیق، در مرز میان انسان و غیرانسان، در آستانه‌های هویت، حقیقت و قدرت. روایت دل‌تورو از پینوکیو، با آن نگاه شاعرانه و ضدایدئولوژیک‌اش، ما را به دل سؤالی می‌برد که قرن‌هاست بی‌پاسخ مانده: انسان بودن یعنی چه، و چه کسی اجازه دارد انسان خوانده شود؟ دل‌تورو پینوکیو را از قلمرو فانتزی کودکانه بیرون می‌کشد و او را به قلب تاریخ می‌فرستد؛ درست در دل فاشیسم، آموزش نظامی، جنگ، فقدان پدر و فروپاشی معنا. او به جای آنکه رؤیای رشد و بلوغ را تصویر کند، پیکره‌ای هیولایی و ناتمام می‌سازد که از طریق دروغ گفتن، حقیقت را افشا می‌کند و از طریق مرگ، زنده‌تر از همیشه باقی می‌ماند.</p>



<p class="wp-block-paragraph">در این خوانش، پینوکیو یک هیولاست؛ اما نه به معنای تهدید یا انحراف، بلکه به‌مثابه امکانی برای دیدن دوباره. دل‌تورو بارها گفته که هیولاها انسان‌تر از انسان‌ها هستند چون مجبور نیستند وانمود کنند که کامل‌اند. پینوکیو در روایت متحرک دل‌تورو، با آن بندهای نمایشی‌اش، درست مانند اجرام چرخان و معلّق در سیرک کالدرون، میان زمین و آسمان در نوسان است. سیرک کالدرون با سازه‌های آهنی و توازن‌های ظاهری‌اش، صحنه‌ای‌ست که بدن را به تماشا می‌گذارد، اما نه برای آزادی، بلکه برای مصرف. تماشاگر، همان‌طور که الیاس کانتی در «توده و قدرت» شرح می‌دهد، تنها می‌بلعد؛ بی‌چهره، بی‌فردیت، بی‌پاسخ. بدن پینوکیو در این سیرک مدام از آن خود جدا می‌شود، به عروسکی قابل تماشا، یک کالا، یک پرفورمر تبدیل می‌شود. اما او نه تسلیم می‌شود و نه فرار می‌کند؛ او می‌ماند و بازی می‌کند و بازی‌اش نوعی نافرمانی‌ست.</p>



<p class="wp-block-paragraph">در نمایشگاه گروهی «نه هنوز انسان/نه دیگر عروسک» که از ۱۷ مرداد تا ۷ شهریور ۱۴۰۴ در<a href="http://www.e1art.gallery"> گالری ایوان</a> برپا شد، کیوریتورهای این پروژه مهرنوش کمند و رامین سعیدیان، بازخوانی انتقادی داستان پینوکیو را روایتی از انسانی که میان اطاعت و خیال، نظم های تحمیل شده و تمنای فردی در تعلیق است می دانند. آنها این پروژه را دعوتی به بازاندیشی در واقعی شدن؛ فرایندی که نه پایان و نه نسخه ای نهایی دارد تعریف کرده اند. آثار به نمایش درآمده در این نمایشگاه، در قالبی تجربه محور، از زیستی ناپایدار، سیال و همواره در تنش با ساختارهای روانی، اجتماعی و سیاسی، از کشمکش های شکل‌گیری هویت می گویند. اینجا واقعی شدن نه یک مقصد، که امکانی برای زیستن در پرسش است؛ در پافشاری بر تردید، خیال و امکان بودن. در میانه‌ی این تعلیق، تخیل نه ابزار فرار، که نیرویی برهم‌زننده و احیاگر است؛ توان بر ساختن امکانی دیگر در دل ساختارهای تثبیت شده. در جهانی که واقعی شدن به معنای پذیرش نظم موجود تعریف شده، تخیل همان بخشی است که هنوز مقاومت می کند.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1280" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/09/MG_9033-scaled.webp" alt="" class="wp-image-35957"/><figcaption class="wp-element-caption">«پینوفایر» از مهدی عابدینی. اکلریک روی بوم. ۱۸۰ در ۲۰۰ سانتی‌متر. ۲۰۲۵. نمایشگاه گروهی نه هنوز انسان/نه دیگر عروسک. گالری ایوان</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph">جلال ستاری در خوانش‌های اسطوره‌ای‌اش، پدیده‌ای را مطرح می‌کند به نام «انسان پاریا»؛ کسی که از ساختار قدرت بیرون رانده شده، اما دقیقاً به همین دلیل، از جایی سخن می‌گوید که حقیقت را برملا می‌سازد. پینوکیو در روایت دل‌تورو، پاریاست. کودک نیست، چون ساخته شده؛ انسان نیست، چون چوبی‌ست؛ اما صادق است، چون چیزی برای پنهان کردن ندارد. او نه در دل نظام آموزشی جای می‌گیرد، نه در چرخ‌دنده‌های سیرک، نه در نهاد پدرسالاری، نه در معادله مرگ و جاودانگی. پینوکیو حتی پس از مرگ اطرافیانش، زنده می‌ماند؛ با بدنی که نمی‌پوسد و با دلی که از چوب است، اما می‌تپد.</p>



<p class="wp-block-paragraph">در جای‌جای جهان هنر معاصر، به‌ویژه در نمایشگاه‌های موضوعی موزه کی‌برلی پاریس، شاهد پیکره‌هایی بوده‌ایم که انسان را نه در استواری، بلکه در تزلزل، در شکافت، در تعلیق، نشان می‌دهند. بدن‌هایی که بینابین انسان و شیء، میان زنده و ساخته‌شده، آویزان‌اند. پینوکیو یکی از آن‌هاست. تصویری است از وضعیتی که ما نیز در آن زندگی می‌کنیم: نه در دلِ اطمینان، نه در درون هویت‌های تثبیت‌شده، بلکه در ناپایداری، در پاره‌پاره‌بودن، در بازی مداوم با قدرت و حقیقت.</p>



<p class="wp-block-paragraph">پینوکیو می‌خندد، نه از سر سادگی، بلکه چون خنده، آخرین امکان بقاست. همان‌گونه که در روایت‌های پساکمونیستی کتاب «کمونیسم رفت و ما ماندیم و حتی خندیدیم» خنده بدل می‌شود به نوعی مقاومت؛ خنده‌ای بی‌پناه، اما پرجرات. پینوکیو هم با آن بدن چوبی‌اش، می‌خندد، دروغ می‌گوید، روی صحنه می‌رقصد، و با هر بار «اشتباه»، حقیقت پنهان‌شده جهان را به رخ می‌کشد. او، مانند افسانه ایوانز در «برادران کارامازوف»، یک قربانی کودکانه است، اما برخلاف ایوانز، خاموش نمی‌ماند. صدایش از میان درزهای چوب بیرون می‌زند و زبانی تازه خلق می‌کند؛ زبانی که نه کاملاً انسانی‌ست و نه کاملاً وحشی، بلکه چیزی است در میان این دو: زبانی معلق، همچون خودش.</p>



<p class="wp-block-paragraph">پینوکیو، در خوانشی نوین، نه افسانه‌ای کودکانه، بلکه آینه‌ای‌ست برای قرن بیست‌ویکم: قرنی که در آن سوژه دیگر ثابت نیست، بدن‌ها دیگر متعلق به خود نیستند و حقیقت نه در مرکز، که در حاشیه، در هیولا، در پاریا، در عروسکی چوبی که نمی‌خواهد تبدیل به پسر خوبی شود، پنهان است. پینوکیو، با وجود چوبی بودنش، زنده‌ترین تصویر ما از انسان بودن است؛ انسانی که هنوز نه، اما دیگر هم نه.</p>



<p class="wp-block-paragraph">در نمایشگاه گروهی «نه هنوز انسان/نه دیگر عروسک» آثار ۳۸ آرتیست از جمله: سپیده آزاد، علیرضا آستانه، شقایق احمدیان، نجمه پاشایی، محمد جعفر پاکروان، مریم تخت‌کشیان، هومن ترابی، حسین تمجید، مریم جهانی، شقایق جهانبانی، سعید چلنگر، ادی حکمی، مینا حسنی، فائقه خراسانی، حمیدرضا خردمند، رئوفه رستمی، امیرمهدی زاهدی، هدی زرباف، محمودرضا زندپور، سارنج، فاطمه سلخور، علی شایسته، مهدی عابدینی، پگی عباسپور، پریسا عباسی، نجوا عرفانی، علیرضا غلامی، علی قطره، صالح کاظمی، امیر کمند، شهرزاد گل‌محمدی، غزل مروی مولود مظاهری، نفیسه معینی، عاطفه نام‌آور، نیک‌ آزاد، نبراس هویزاوی و عادل یونسی به نمایش درآمد.</p>



<p class="wp-block-paragraph">عکس: کیوان یوسفی</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1280" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/09/MG_9091-scaled.webp" alt="" class="wp-image-35958"/><figcaption class="wp-element-caption">«سوار بر خویشتن» از سعید چلنگر. اکلریک و رنگ روغن روی بوم. ۱۸۰ در ۱۴۰ سانتی‌متر. ۲۰۲۵. نمایشگاه گروهی نه هنوز انسان/نه دیگر عروسک. گالری ایوان</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1280" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/09/MG_9004-scaled.webp" alt="" class="wp-image-35959"/><figcaption class="wp-element-caption">«دروازه‌ی سوم از شهر چهارم» از نجمه پاشایی. چوب . ۵۰ در ۲۰ در ۲۰ سانتی‌متر. ۲۰۲۴. نمایشگاه گروهی نه هنوز انسان/نه دیگر عروسک. گالری ایوان</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1280" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/09/MG_9020-scaled.webp" alt="" class="wp-image-35960"/><figcaption class="wp-element-caption">«کلودی۱۰» از علیرضا آستانه. چوب، کوپر و استیل. ۱۵۲ در ۱۲۰ در ۹۵ سانتی‌متر. ۲۰۲۱. نمایشگاه گروهی نه هنوز انسان/نه دیگر عروسک. گالری ایوان</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1280" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/09/MG_9041-scaled.webp" alt="" class="wp-image-35967"/><figcaption class="wp-element-caption">«مالیخولیای دنیوری» از هدی زرباف. ترکیب مواد . ۱۲۰ در ۷۳ در ۱۱۵ سانتی‌متر. ۲۰۱۶. نمایشگاه گروهی نه هنوز انسان/نه دیگر عروسک. گالری ایوان</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1280" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/09/MG_9009-scaled.webp" alt="" class="wp-image-35961"/><figcaption class="wp-element-caption">«من مادر پدرم هستم» از مینا حسنی. سایانوتایپ روی مقوای فابریانو. ۲۰۲۳. نمایشگاه گروهی نه هنوز انسان/نه دیگر عروسک. گالری ایوان</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1280" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/09/MG_9053-scaled.webp" alt="" class="wp-image-35962"/><figcaption class="wp-element-caption">«Run run» از سپیده آزاد عابدینی. ترکیب مواد . ۵۵ در ۴۰ در ۴۰ سانتی‌متر. ۲۰۲۵. نمایشگاه گروهی نه هنوز انسان/نه دیگر عروسک. گالری ایوان</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1280" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/09/MG_9043-scaled.webp" alt="" class="wp-image-35968"/><figcaption class="wp-element-caption">«پینوکیوی بازنشسته» از امیر کمند. چوب کنده کاری شده و نقاشی. ۱۲۶ در ۵۲ در ۴۴ سانتی‌متر. ۲۰۲۵. «در وسط بودن» از مولود مظاهری. اکلریک روی بوم. ۳۰ در ۵۰ سانتی‌متر. ۲۰۲۴. «میوه حقیقت جاودانه » از علی قطره. ترکیب مواد.۱۲۳ در ۵۰ در ۵۰ سانتی متر. ۸۵ در ۴۰ در ۴۰ سانتی‌متر. ۶۷ در ۳۰ در ۳۰ سانتی‌متر. ۲۰۲۵.<br> نمایشگاه گروهی نه هنوز انسان/نه دیگر عروسک. گالری ایوان</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1280" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/09/MG_9079-scaled.webp" alt="" class="wp-image-35964"/><figcaption class="wp-element-caption">«قایق قرمز» از نجوا عرفانی. اکلریک روی بوم. ۱۵۰ در ۲۰۰ سانتی‌متر. ۲۰۲۴. نمایشگاه گروهی نه هنوز انسان/نه دیگر عروسک. گالری ایوان</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1280" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/09/MG_9000-scaled.webp" alt="" class="wp-image-35966"/><figcaption class="wp-element-caption">«پینوکیو» از امیرمهدی زاهدی. آهن. ۵۹ در ۱۸ در ۱۷ سانتی‌متر و ۴۹ در ۲۰ در ۲۱ سانتی متر. ۲۰۲۵. «ملاعین» از سارنج. اکلریک روی بوم. ۱۲۰ در ۱۰۰ سانتی‌متر.<br>نمایشگاه گروهی نه هنوز انسان/نه دیگر عروسک. گالری ایوان</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1280" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/09/MG_9061-scaled.webp" alt="" class="wp-image-35963"/><figcaption class="wp-element-caption">«سازگار/ی» از فاطمه سلخور. سرامیک. ۲۰۲۵. نمایشگاه گروهی نه هنوز انسان/نه دیگر عروسک. گالری ایوان</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1280" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/09/MG_9095-scaled.webp" alt="" class="wp-image-35965"/><figcaption class="wp-element-caption">«بدون عنوان» از علی شایسته. فایبرگلاس. ۲۰۲۵. نمایشگاه گروهی نه هنوز انسان/نه دیگر عروسک. گالری ایوان</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1280" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/09/MG_8988-scaled.webp" alt="" class="wp-image-35969"/><figcaption class="wp-element-caption">«پینوکیو» از رئوفه رستمی. ویدئوآرت. ۲۰۲۵. نمایشگاه گروهی نه هنوز انسان/نه دیگر عروسک. گالری ایوان</figcaption></figure>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d9%86%d9%87-%d9%87%d9%86%d9%88%d8%b2-%d8%a7%d9%86%d8%b3%d8%a7%d9%86-%d9%86%d9%87-%d8%af%db%8c%da%af%d8%b1-%d8%b9%d8%b1%d9%88%d8%b3%da%a9-%d8%ae%d9%88%d8%a7%d9%86%d8%b4%db%8c-%d8%a7%d8%b2-%d9%87/">نه هنوز انسان/نه دیگر عروسک: خوانشی از هویت معلق در گالری ایوان</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://honargardi.com/%d9%86%d9%87-%d9%87%d9%86%d9%88%d8%b2-%d8%a7%d9%86%d8%b3%d8%a7%d9%86-%d9%86%d9%87-%d8%af%db%8c%da%af%d8%b1-%d8%b9%d8%b1%d9%88%d8%b3%da%a9-%d8%ae%d9%88%d8%a7%d9%86%d8%b4%db%8c-%d8%a7%d8%b2-%d9%87/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>زیستن در نقاشی؛ هفت پرسش از پریسا عباسی</title>
		<link>https://honargardi.com/%d8%b2%db%8c%d8%b3%d8%aa%d9%86-%d8%af%d8%b1-%d9%86%d9%82%d8%a7%d8%b4%db%8c%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%be%d8%b1%db%8c%d8%b3%d8%a7-%d8%b9%d8%a8%d8%a7%d8%b3%db%8c/</link>
					<comments>https://honargardi.com/%d8%b2%db%8c%d8%b3%d8%aa%d9%86-%d8%af%d8%b1-%d9%86%d9%82%d8%a7%d8%b4%db%8c%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%be%d8%b1%db%8c%d8%b3%d8%a7-%d8%b9%d8%a8%d8%a7%d8%b3%db%8c/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[رامین سعیدیان]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 13 Sep 2025 16:08:05 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[گفتگو با هنرمندان]]></category>
		<category><![CDATA[نقاشی و طراحی]]></category>
		<category><![CDATA[هنرهای تجسمی]]></category>
		<category><![CDATA[آرت ریسرچر]]></category>
		<category><![CDATA[پریسا عباسی]]></category>
		<category><![CDATA[رامین سعیدیان]]></category>
		<category><![CDATA[هفت پرسش از آرتیست]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://honargardi.com/?p=35926</guid>

					<description><![CDATA[<p>پریسا عباسی هنرمند ایرانی متولد اهواز و بزرگ‌شده در اصفهان است. او&#160;دانش‌آموخته‌ی نقاشی است. آثار او شامل طراحی، نقاشی، و حجم‌های پارچه‌ای هستند. در آثار او با فضایی سوررئال مواجه هستیم‌، فضایی که در آن هر امر ممنوعی به واقعیت تبدیل می‌شود. پریسا احساساتی را بیان می‌کند که در زندگی واقعی مجاز به گفتنشان نیست. [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d8%b2%db%8c%d8%b3%d8%aa%d9%86-%d8%af%d8%b1-%d9%86%d9%82%d8%a7%d8%b4%db%8c%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%be%d8%b1%db%8c%d8%b3%d8%a7-%d8%b9%d8%a8%d8%a7%d8%b3%db%8c/">زیستن در نقاشی؛ هفت پرسش از پریسا عباسی</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">پریسا عباسی هنرمند ایرانی متولد اهواز و بزرگ‌شده در اصفهان است. او&nbsp;دانش‌آموخته‌ی نقاشی است. آثار او شامل طراحی، نقاشی، و حجم‌های پارچه‌ای هستند. در آثار او با فضایی سوررئال مواجه هستیم‌، فضایی که در آن هر امر ممنوعی به واقعیت تبدیل می‌شود. پریسا احساساتی را بیان می‌کند که در زندگی واقعی مجاز به گفتنشان نیست. تعرض و تهاجم جنسی و احساسات به جای مانده بعد از آن، بدن زنانه و نقشی که در طول زندگی به آن تحمیل شده، سوژه‌ی اصلی او در آثارش هستند. در کارهای این هنرمند، زن بی‌واسطه با ذهن، بدن و احساسات خود روبرو می‌شود. زن دیگر نه ابژه‌ای تقلیل یافته بلکه درعینِ آسیب‌پذیری نمادی از مقاومت است. پریسا عباسی حافظه‌ی بدنش را مرور می‌کند. کارهای او جلوه‌گاه این تجربه‌ی زیسته است و در ارتباط مستقیم با زندگی یک زن در جامعه‌ای که سعی دارد، نقش‌ها را از پیش بر او تحمیل کند.</p>



<p class="wp-block-paragraph">این گفتگو با پریسا عباسی در قالب پروژه «<a href="https://honargardi.com/?tag=%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d8%a2%d8%b1%d8%aa%db%8c%d8%b3%d8%aa">هفت پرسش از آرتیست</a>» توسط&nbsp;<a href="https://artresearcher.center">آرت ریسرچر</a>&nbsp;در تاریخ مردادماه ۱۴۰۴ انجام شد.<br></p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>رامین سعیدیان: مفاهیم مورد علاقه شما در مجموعه‌های مختلفی که خالق آن بودید شامل چه مواردی هستند؟ چه عناصری در کار خلق شده شما نمایان تر است؟&nbsp;&nbsp;</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">پریسا عباسی: در آثارم، روایت شخصی و زنانه‌ای از تجربه خشونت، ترس و احساس قربانی بودن که بارها در زندگی به من تحمیل شده، بازتاب یافته است. بیان این احساسات دردناک و روند عبور از ضعف به سوی آگاهی، مقاومت و بازسازی هویت زنانه، محور اصلی نقاشی‌های من است.</p>



<p class="wp-block-paragraph">در آثار من، فضای منفی یا همان فضای خالی سفید کاملاً غالب است و به عمد از فضاسازی سنتی پرهیز کرده‌ام تا تمرکز مخاطب صرفاً بر شخصیت‌ها و حالات آنها باشد. هر شخصیت در نقاشیهای من بافت بصری خاص خود را دارد و این تفاوت در بافت میان شخصیت‌ها باعث تقویت بیان فردی هر سوژه شده است. پالت رنگی محدود و مشخص نیز از ویژگیهای اصلی کارهای من است که هویت بصری ثابتی به مجموعه آثار می‌دهد. این عناصر—استفاده آگاهانه از فضای منفی، بافت متنوع شخصیت‌ها و پالت رنگی هماهنگ—بیش از دیگر عناصر بصری در آثار من برجسته‌اند:۱- فضای منفی (خالی) نه صرفاً غیبت فضا بلکه یک عنصر فعال و آگاهانه است که توجه را به سوژه‌ها و درونمایه اثر معطوف می‌کند.۲- بافت هر شخصیت نقش مهمی در انتقال حس لمس یا کیفیت روانی سوژه‌ها دارد و باعث غنای حسی بیشتری  می‌شود.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان: از چه ابزارها، تکنیک ها یا فرآیندهایی برای خلق اثر هنری استفاده می‌کنید؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">عباسی: در پروسه‌‌ی خلق از مجموعه‌ای متنوع از ابزار و متریال بهره می‌گیرم: مداد، مدادرنگی، آبرنگ، پاستل گچی و روغنی، اکریلیک و ترکیب آزاد لایه‌های رنگی با ابزارهای متفاوت، چاپ&#8230;؛ در واقع، رویکرد من معطوف به میکس مدیا و بازی آزاد با بافت‌ها و پرداخت‌های متعدد است. این تنوع ابزار و تکنیک‌ها صرفاً انتخابی زیبایی‌شناسانه نیست، بلکه بازتابی است از تجربه‌های احساسی و زیسته‌ام—واکنشی به وضعیتهای درونی و رخدادهایی که مرا تحت تأثیر قرار داده‌اند.هنگامی که تصمیم به خلق یک اثر هنری می‌گیرم، آنچه مرا هدایت می‌کند، تنها فکر یا ایده‌ای مجرد نیست، بلکه جریان پیوسته‌ای‌ست&nbsp; از احساسات، خاطرات و مکاشفه‌های درونی.</p>



<p class="wp-block-paragraph">فرآیند لایه‌گذاری و استفاده پیوسته از مواد مختلف، شیوه ای است برای بازسازی، تکرار و تعدیل آن احساسات؛ راهی برای بازاندیشی، تسکین و حتی رهاسازی آسیب‌ها و ترس ها. هر لایه رنگ، هر بافت و هر ابزار مورد استفاده، حامل بخشی از روند برون‌ریزی و پالایش درونی است:&nbsp; در این مسیر، اثر هنری نه فقط محصول نهایی، بلکه مکانیسمی است برای فهم، تلطیف و سبک‌سازی احساسات‌.</p>



<p class="wp-block-paragraph">به فراخور حالِ درونی و آن حسی که می‌خواهم به مخاطب منتقل کنم، دست به انتخاب ابزار و متریال می‌زنم؛ که هرکدام زبان خاص خود را دارند و روایتی متفاوت را بازگو می‌کنند. لایه‌لایه کردن متریال برای من تنها تکنیکی بصری نیست، بلکه استعاره‌ای‌ست از لایه های پیچیده‌ی ذهن و احساسات انسانی. هر بافت، هر خط، هر رنگ، بازتابی‌ست از تجربه‌ای زیسته؛ همانطور که یک رویداد در زندگی، میتواند همزمان دریچه‌هایی از خشم، اندوه، امید یا سرخوشی را برای انسان بگشاید. بازی با ابزار و غرق شدن در جزئیات، برای من فرآیندی درمانگر است. خلق اثر هنری، برای من صرفاً ساختن یک شیء زیبا نیست؛ آئینی‌ست برای معنا دادن به مفهوم زیستن.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان: چه مضامینی در آثار شما الهام بخش بوده است؟ آیا اثر شما یک تجربه زیستی شخصی را بیان می کند؟ چه حسی را سعی کردید در اثر هنری خود به مخاطب انتقال دهید؟&nbsp;&nbsp;</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">عباسی: آثار من بازتاب نوعی مواجهه‌ی مستقیم با واقعیت‌های ساختارمند جنسیتی هستند؛ تجربه‌ای زیسته از خشونت، انفعال، بیگانگی از بدن و حذف عاملیت. زیستی که در آن، انتخاب جای خود را به تحمیل داده و فرد به ابژه‌ای در مناسبات نابرابر تقلیل یافته است.</p>



<p class="wp-block-paragraph">این فرایند ابتدا با ترس، انزجار از خود و فروپاشی همراه بود اما به تدریج به زمینه ای برای بازاندیشی در باب امکان کنشگری و بازیابی اختیار بدل شد. آنچه در کارهایم دنبال می‌کنم، بازنمایی این مسیر است: از بی‌قدرتی به بازآفرینی قدرت، از موقعیت مفعولی به بازسازی سوژگی. هدف آثار، نه بازتولید رنج بلکه تبدیل آن به ابزار شناخت و مقاومت است؛ برای مواجهه‌ی دوباره با بدن، هویت و ساختارهایی که آن را تعریف و تحدید کرده‌اند.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان: اهداف متعالی شما به عنوان یک هنرمند چیست؟&nbsp; این آثار به چه اندازه به شما کمک می کند تا به اهداف والای خود برسید؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">عباسی: به عنوان یک هنرمند، همواره در جستجوی بیانی عمیق‌تر و صادقانه‌تر از رنج‌های درونی انسان بوده‌ام؛ رنج‌هایی که نه در ظاهر که در ژرفترین لایه‌های روان شکل می‌گیرند، باقی می‌مانند و زیست را دگرگون می‌کنند. هدف متعالی من، بازنمایی دردها و آسیب‌هایی است که شاید دیده نشوند، اما حس می‌شوند—آن احساساتی که عمیقاً شخصی‌اند، اما در عین حال جهانشمول. برخلاف جریان رایج در بازنمایی آسیب، هرگز تمایلی به بازنمایی مستقیم فیگور انسانی، به‌ویژه بدن زنانه، در قالبی آسیب‌دیده&nbsp; نداشته‌ام. به نظرم این تصویر تکرارشده، نه تنها کلیشه‌ای شده، بلکه تبدیل به چهره‌های تقلیل یافته از زن معاصر گشته است—چهره‌ای که بیشتر بازتاب رنج است تا توانمندی.</p>



<p class="wp-block-paragraph">آثار من سعی دارند روایت خشونت و درد را از منظری متفاوت بیان کنند—نه از طریق بازنمایی مستقیم بدن انسان، بلکه از خلال اشیاء، فرم‌ها و نشانه‌هایی که حامل معنا هستند و ظرفیت برانگیختن حس را دارند. من از چیزهایی که در اطرافم بوده‌اند، استفاده کرده‌ام تا به آنها نقش و جان ببخشم؛ تا آنها حامل پیامی شوند که شاید زبان و تصویر مستقیم از ادای آن عاجز باشند. پیامدهای روانی، لایه‌های پنهان درد، و آنچه در خلوت ذهنی فرد از آسیب بر جا میمانَد، همان بخشهایی‌ست که مرا جذب میکنند. من به دنبال شکل دادن به احساسی هستم که فرد، در سکوت و در خلوت، با خود تجربه‌اش کرده است.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان: اولین تجربه تصویری از هنر در حافظه شما چگونه و در چه زمانی ثبت شده است؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">عباسی: در خانه پدری، اتاق خودم نخستین جایی بود که هنر برایم معنا پیدا کرد. یک بسته ماژیک رنگارنگ و دفتر نقاشی،&nbsp; در سکوت، فقط نقاشی میکردم؛ بوی ماژیک‌ها و لمس کاغذ مرا غرق خود می‌کرد. برایم کشف شد که در نقاشی، رنگ و جای اشیا الزامی به پیروی از واقعیت ندارند. آزادیِ درونیِ خلق کردن، همان لحظه مرا به این فهم رساند که میخواهم بخشی از نقاشی باشم—خودِ نقاشی باشم.</p>



<p class="wp-block-paragraph">این نخستین خاطره‌ی ماندگار از مواجهه با هنر بود. تجربه‌ای که مرا ترغیب کرد مسیر هنری را برای تحصیل و زندگی خود انتخاب کنم. آن حسِ دگرگون کننده و لذت خالصِ بازی با رنگها، نخستین جرقه‌ی علاقه جدی من به نقاشی بود؛&nbsp;بخشیدن هستی به تصاویر درون ذهن و همذات شدن با اثر هنری. نقاشی برایم صرفاً ابزاری برای بیان نبود، بلکه راهی شد تا خود را در مرز میان خیال و واقعیت بازشناسم.&nbsp; هنوز هم باور دارم که هنر نه تنها بازتاب احساس، که تجلی خودِ تجربه زیسته است.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان: به نظر شما آیا فرم و محتوا لازم و ملزوم یکدیگرند؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">عباسی: در هنر معاصر، بسیاری از هنرمندان—به ویژه زنان—به جای جدا کردن فرم و محتوا، به رابطه پویا و دیالکتیکی این دو باور دارند. فرم صرفاً ظرفی بیجان برای محتوا نیست، و محتوا بدون تجسم در فرم، جایگاهی در تجربه زیبایی‌شناسانه نمی‌یابد. از نگاه بسیاری، فرم و محتوا در یکدیگر تنیده‌اند، همانطور که تجربه زیسته‌ی من از آسیب و درد، نه فقط در روایت کلامی بلکه در شیوه خلق، انتخاب متریال و حذف بدن انسان تجلی یافته است.&nbsp;با دوری از فیگور انسانی و تکیه بر اشیا و نشانه‌های غیرمستقیم،&nbsp; نشان داده‌ام که چگونه انتخاب فرم، به معنای واقعی، حامل و سازنده پیام محتوا می‌گردد—به‌ویژه وقتی سخن از زخم های روحی یا لایه های پنهان درد به میان است.</p>



<p class="wp-block-paragraph">این رویکرد در هنر فمینیستی و هنر معاصر زنان نیز به‌وفور دیده می‌شود؛ جاییکه خلق اثر و گزینش فرم، خود کنشی معناگر و محتوا محور است. بخش بزرگی از زنان هنرمند معاصر با انتخاب فرم‌های نو و گاه رهایی از تصاویر تکراری و کلیشه‌ای، صدای محتوایی تازه و رادیکال به آثار خود میدهند؛ یعنی فرم نه فقط تجلی محتوای شخصی بلکه بازتعریف معنای زن و تجربه زنانه نیز هست.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان: محیط چه تاثیری در خلق آثار شما دارد؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">درک من از نقش محیط در خلق آثار، ریشه در این باور دارد که انسان از اولین لحظه‌ی تولد، در دل محیط‌ها به دنیا می‌آید و رشد می‌کند: از فضای امن و مرطوب کیسه آب تا خانه و &#8230; و تمام عرصه‌های زندگی. محیط برای من صرفاً پس زمینه‌‌ای بی‌روح نیست، بلکه نیرویی زنده و شکل دهنده است؛ منبعی برای تجربه، حس و جهت گیری. همه‌ی احساسات، کنشها و حتی تصاویر ذهنی‌ام، زیر نفوذ همین محیط شکل می‌گیرند. هر تصویری که خلق می‌کنم، انعکاسی از تأثیرات محیطی است که تجربه می‌کنم. پس محیط، نه فقط تأثیری گذرا، که بنیان هویت و آفرینش هنری من است—واسطه‌ای برای دریافت و بازآفرینی جهان، و زمینه‌ی زیستن؛ زیستن در نقاشی‌هایم.</p>



<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1352" height="1920" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/09/1000024653-scaled.webp" alt="" class="wp-image-35932"/></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1440" height="1920" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/09/1000031135-scaled.webp" alt="" class="wp-image-35930"/></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1440" height="1920" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/09/1000031136-scaled.webp" alt="" class="wp-image-35929"/></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1440" height="1920" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/09/1000024607-scaled.webp" alt="" class="wp-image-35931"/></figure>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d8%b2%db%8c%d8%b3%d8%aa%d9%86-%d8%af%d8%b1-%d9%86%d9%82%d8%a7%d8%b4%db%8c%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%be%d8%b1%db%8c%d8%b3%d8%a7-%d8%b9%d8%a8%d8%a7%d8%b3%db%8c/">زیستن در نقاشی؛ هفت پرسش از پریسا عباسی</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://honargardi.com/%d8%b2%db%8c%d8%b3%d8%aa%d9%86-%d8%af%d8%b1-%d9%86%d9%82%d8%a7%d8%b4%db%8c%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%be%d8%b1%db%8c%d8%b3%d8%a7-%d8%b9%d8%a8%d8%a7%d8%b3%db%8c/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>مکاشفه‌ی خود؛ هفت پرسش از مولود مظاهری</title>
		<link>https://honargardi.com/%d9%85%da%a9%d8%a7%d8%b4%d9%81%d9%87-%d8%ae%d9%88%d8%af%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%85%d9%88%d9%84%d9%88%d8%af-%d9%85%d8%b8%d8%a7%d9%87%d8%b1%db%8c/</link>
					<comments>https://honargardi.com/%d9%85%da%a9%d8%a7%d8%b4%d9%81%d9%87-%d8%ae%d9%88%d8%af%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%85%d9%88%d9%84%d9%88%d8%af-%d9%85%d8%b8%d8%a7%d9%87%d8%b1%db%8c/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[رامین سعیدیان]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 26 Aug 2025 14:11:51 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[گفتگو با هنرمندان]]></category>
		<category><![CDATA[نقاشی و طراحی]]></category>
		<category><![CDATA[هنرهای تجسمی]]></category>
		<category><![CDATA[آرت ریسرچر]]></category>
		<category><![CDATA[رامین سعیدیان]]></category>
		<category><![CDATA[مولود مظاهری]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://honargardi.com/?p=28789</guid>

					<description><![CDATA[<p>مولود مظاهری متولد ۱۳۶۶ در اصفهان، دارای کارشناسی نقاشی از دانشگاه هنر اصفهان است. بدن، خانه، و روابط انسانی، عناصر محوری جهان تصویری او هستند. تجربه‌ی زیسته‌ مظاهری به‌عنوان یک زن و یک مادر، با همه‌ی تناقضات، تردیدها، دلبستگی‌ها و گسست‌ها، در بیشتر کارهایش حضور دارد. اغلب اوقات از جزئیات روزمره و اشیای معمولی شروع [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d9%85%da%a9%d8%a7%d8%b4%d9%81%d9%87-%d8%ae%d9%88%d8%af%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%85%d9%88%d9%84%d9%88%d8%af-%d9%85%d8%b8%d8%a7%d9%87%d8%b1%db%8c/">مکاشفه‌ی خود؛ هفت پرسش از مولود مظاهری</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">مولود مظاهری متولد ۱۳۶۶ در اصفهان، دارای کارشناسی نقاشی از دانشگاه هنر اصفهان است. بدن، خانه، و روابط انسانی، عناصر محوری جهان تصویری او هستند. تجربه‌ی زیسته‌ مظاهری به‌عنوان یک زن و یک مادر، با همه‌ی تناقضات، تردیدها، دلبستگی‌ها و گسست‌ها، در بیشتر کارهایش حضور دارد. اغلب اوقات از جزئیات روزمره و اشیای معمولی شروع کرده، اما لایه‌های زیرین تصویر، بار ذهنی و عاطفی زندگی را با خودشان حمل می‌کنند. در خلال این روابط انسانی، خیلی از معانی جابجا می‌شوند، و چیزها کم‌کم مفهومِ آشنای خود را از دست می‌دهند. همین لحظات گُنگ و لغزان است که برای او جذاب‌تر از روایت‌های سرراست است. نقاشی، مجسمه‌سازی و گاهی انیمیشن استاپ‌موشن، رسانه‌هایی هستند که به مظاهری امکان می‌دهند این وضعیت‌های در حال لغزش را ثبت و پی‌گیری کند.</p>



<p class="wp-block-paragraph">گفتگو با مولود مظاهری در قالب پروژه «<a href="https://honargardi.com/?tag=%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d8%a2%d8%b1%d8%aa%db%8c%d8%b3%d8%aa" data-type="post_tag" data-id="4516">هفت پرسش از آرتیست</a>» توسط <a href="https://artresearcher.center">آرت ریسرچر</a> در تاریخ مردادماه ۱۴۰۴ انجام شد.</p>



<h4 class="wp-block-heading"><strong>رامین سعیدیان: مفاهیم مورد علاقه شما در مجموعه‌های مختلفی که خالق آن بودید شامل چه مواردی هستند؟ چه عناصری در کار خلق‌شده شما نمایان‌تر است؟</strong></h4>



<p class="wp-block-paragraph">مولود مظاهری: در اغلب مجموعه‌های من، دغدغه‌های وجودی انسان معاصر و پیچیدگی‌های زیستن در دنیای امروز نقشی محوری دارند. آثارم نوعی مکاشفه‌ شخصی در مسیر شناخت خود هستند. آن‌چه در نقاشی‌هایم بیشتر نمایان می‌شود، بروز عواطف و احساسات انسانی است که گاه به‌شکل اغراق‌شده در بدن انسان نمود پیدا می‌کنند. برای من، تن انسان یا حتی عضوی از آن، گاهی به‌تنهایی حامل معنا و یک تصویر کامل است که در جایی از اثر ظاهر می‌شود و بار احساسی یا مفهومی خاصی را منتقل می‌کند.</p>



<h4 class="wp-block-heading">سعیدیان: از چه ابزارها، تکنیک‌ها یا فرآیندهایی برای خلق اثر هنری استفاده می‌کنید؟</h4>



<p class="wp-block-paragraph">مظاهری: در حال حاضر تمرکز من بیشتر بر نقاشی با تکنیک اکریلیک روی بوم است. ویژگی‌های این ماده برای ایجاد بافت و سطح‌های چندلایه، امکانات بیان‌گری مناسبی در اختیارم قرار می‌دهد. علاوه بر این، از مدادرنگ، عکس، ترکیب‌بندی‌های تجربی و گاه ساخت حجم‌های کوچک نیز در مسیر خلق اثر استفاده می‌کنم. این ابزارها به من کمک می‌کنند تا از سطح صرفِ بازنمایی عبور کرده و به لایه‌های حسی و مفهومی نزدیک‌تر شوم.</p>



<h4 class="wp-block-heading">سعیدیان: چه مضامینی در آثار شما الهام‌بخش بوده‌اند؟ آیا اثر شما یک تجربه‌ی زیستی شخصی را بیان می‌کند؟ چه حسی را سعی کردید در اثر هنری خود به مخاطب انتقال دهید؟</h4>



<p class="wp-block-paragraph">مظاهری: بخش مهمی از مضامین آثار من از تجربه‌ شخصی مادرشدن و مواجهه‌ی عاطفی و روانی با فرزندانم نشأت گرفته‌اند. این تجربه، نقطه‌ عطفی در زندگی من بود و باعث شد با نگاهی متفاوت به خویشتن و جهان اطراف بنگرم. زیستن میان عشق، اضطراب، وظیفه و پرسش‌گریِ بی‌وقفه، زیربنای روایت‌های بصری من را شکل داده است. لحظات ساده‌ زندگی روزمره، با بار احساسی و فلسفی‌شان، به منبع الهام بدل شده‌اند. اگرچه قصد ندارم حس مشخصی را به مخاطب تحمیل کنم، اما همواره واکنش‌هایی همراه با هم‌ذات‌پنداری عمیق از مخاطبان دریافت کرده‌ام.</p>



<h4 class="wp-block-heading">سعیدیان: اهداف متعالی شما به عنوان یک هنرمند چیست؟ این آثار تا چه اندازه به شما کمک می‌کنند تا به اهداف والای خود برسید؟</h4>



<p class="wp-block-paragraph">مظاهری: برای من، هنر ابزاری‌ست برای شناخت، تداوم زیستن، و یافتن صدا و معنا در جهانی آشفته و پرتلاطم. نقاشی فرصتی برای درنگ و تفکر عمیق فراهم می‌کند—مجالی برای بازتعریف خود و گفتگو با ناخودآگاه. در فرآیند خلق اثر، هر لحظه‌ پیش‌بینی‌ناپذیر و هر تغییر ناگهانی، جرقه‌ای‌ست برای کشف دوباره‌ی مسیر.</p>



<h4 class="wp-block-heading">سعیدیان: اولین تجربه تصویری از هنر در حافظه شما چگونه و در چه زمانی ثبت شده است؟</h4>



<p class="wp-block-paragraph">مظاهری: یکی از اولین خاطرات تصویری من از مواجهه با یک اثر هنری به نقاشی ویترای از مینیاتورهای ایرانی بازمی‌گردد که دایی‌ام بر پنجره و دیوار خانه مادربزرگم اجرا کرده بود. عبور نور از شیشه‌ها، درخشش رنگ‌ها، و فرم‌های نمادین، ساعاتی مرا مجذوب خود می‌کردند. آن تصویر در دوران نوجوانی در ذهنم ثبت شد و تا امروز در حافظه‌ بصری‌ام زنده مانده است.</p>



<h4 class="wp-block-heading">سعیدیان: به نظر شما آیا فرم و محتوا لازم و ملزوم یکدیگرند؟</h4>



<p class="wp-block-paragraph">مظاهری: در تجربه‌ من به عنوان نقاش، فرم و محتوا دو عنصر تفکیک‌ناپذیرند. فرم مناسب می‌تواند محتوایی عمیق‌تر را عینیت ببخشد و محتوا نیز مسیر شکل‌گیری فرم را جهت می‌دهد. در آثارم این دو در هم تنیده‌اند و یکی بدون دیگری بی‌معنا خواهد بود.</p>



<h4 class="wp-block-heading">سعیدیان: محیط چه تأثیری در خلق آثار شما دارد؟</h4>



<p class="wp-block-paragraph">مظاهری: محیط زندگی من، چه به لحاظ فیزیکی و چه روانی، تأثیر مستقیمی بر آثارم دارد. نور، صدا، سکوت، رنگ و حتی روابط و فضای خانوادگی، ناخودآگاه در کارهایم نمود می‌یابند. این اثرپذیری دوسویه، نوعی دیالوگ پیوسته بین من و محیط اطرافم است که بر فرم و مضمون اثر نقش می‌گذارد.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2560" height="1714" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/08/IMG_20250727_123512-scaled.jpg" alt="" class="wp-image-28791"/></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="838" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/08/IMG_20250721_142638_253.jpg" alt="" class="wp-image-28792"/></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1280" height="1003" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/08/IMG_20250531_124024.jpg" alt="" class="wp-image-28793"/></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1280" height="832" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/08/IMG_20250803_194842.jpg" alt="" class="wp-image-28794"/></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1280" height="923" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/08/IMG_20250701_110941_639.jpg" alt="" class="wp-image-28795"/></figure>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d9%85%da%a9%d8%a7%d8%b4%d9%81%d9%87-%d8%ae%d9%88%d8%af%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%85%d9%88%d9%84%d9%88%d8%af-%d9%85%d8%b8%d8%a7%d9%87%d8%b1%db%8c/">مکاشفه‌ی خود؛ هفت پرسش از مولود مظاهری</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://honargardi.com/%d9%85%da%a9%d8%a7%d8%b4%d9%81%d9%87-%d8%ae%d9%88%d8%af%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%85%d9%88%d9%84%d9%88%d8%af-%d9%85%d8%b8%d8%a7%d9%87%d8%b1%db%8c/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>فریاد خاموش؛ هفت پرسش از فاطمه سلخور</title>
		<link>https://honargardi.com/%d9%81%d8%b1%db%8c%d8%a7%d8%af-%d8%ae%d8%a7%d9%85%d9%88%d8%b4%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%81%d8%a7%d8%b7%d9%85%d9%87-%d8%b3%d9%84%d8%ae%d9%88%d8%b1/</link>
					<comments>https://honargardi.com/%d9%81%d8%b1%db%8c%d8%a7%d8%af-%d8%ae%d8%a7%d9%85%d9%88%d8%b4%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%81%d8%a7%d8%b7%d9%85%d9%87-%d8%b3%d9%84%d8%ae%d9%88%d8%b1/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[رامین سعیدیان]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 23 Aug 2025 11:43:20 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[گفتگو با هنرمندان]]></category>
		<category><![CDATA[مجسمه‌ سازی و حجم]]></category>
		<category><![CDATA[هنرهای تجسمی]]></category>
		<category><![CDATA[آرت ریسرچر]]></category>
		<category><![CDATA[رامین سعیدیان]]></category>
		<category><![CDATA[فاطمه سلخور]]></category>
		<category><![CDATA[مجسمه ساز]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://honargardi.com/?p=28780</guid>

					<description><![CDATA[<p>فاطمه سلخور متولد ۱۳۷۵ در قزوین، فارغ التحصیل رشته صنایع دستی و مجسمه ساز است. آثار او بازتابی از تجربه‌های زیسته یا الهاماتی شخصی‌اند که در قالب فرم و حجم تجسم یافته‌اند. هر مجسمه برای سلخور روایتی مستقل دارد که از دل احساس، مشاهده و تأمل شکل گرفته است. او مجسمه‌سازی را ابزاری برای بیان [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d9%81%d8%b1%db%8c%d8%a7%d8%af-%d8%ae%d8%a7%d9%85%d9%88%d8%b4%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%81%d8%a7%d8%b7%d9%85%d9%87-%d8%b3%d9%84%d8%ae%d9%88%d8%b1/">فریاد خاموش؛ هفت پرسش از فاطمه سلخور</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">فاطمه سلخور متولد ۱۳۷۵ در قزوین، فارغ التحصیل رشته صنایع دستی و مجسمه ساز است. آثار او بازتابی از تجربه‌های زیسته یا الهاماتی شخصی‌اند که در قالب فرم و حجم تجسم یافته‌اند. هر مجسمه برای سلخور روایتی مستقل دارد که از دل احساس، مشاهده و تأمل شکل گرفته است. او مجسمه‌سازی را ابزاری برای بیان مفاهیم عمیق و گاه ناگفتنی می‌داند، و همواره در پی آن است که از طریق هنر، ارتباطی صمیمانه اما اندیشمندانه با مخاطب برقرار کند.</p>



<p class="wp-block-paragraph">گفتگو با فاطمه سلخور در قالب پروژه «<a href="https://honargardi.com/?tag=%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d8%a2%d8%b1%d8%aa%db%8c%d8%b3%d8%aa" data-type="post_tag" data-id="4516">هفت پرسش از آرتیست</a>» توسط <a href="https://artresearcher.center">آرت ریسرچر</a> در تاریخ مردادماه ۱۴۰۴ انجام شد.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>رامین سعیدیان: مفاهیم مورد علاقه شما در مجموعه‌های مختلفی که خالق آن بودید شامل چه مواردی هستند؟ چه عناصری در کار خلق شده شما نمایان تر است؟<br></strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">فاطمه سلخور: در اغلب مجموعه‌هایی که خلق کرده‌ام، مفاهیمی همچون هویت شخصی، خاطرات کودکی، تنهایی و پیوند انسان با طبیعت و حیوانات حضور پررنگی دارند. برای من، ساخت مجسمه بیشتر از بازنمایی یک فرم بیرونی، تجربه‌ای است برای لمس جهان درونی و بازخوانی احساساتی که در زمان یا مکان خاصی دفن شده‌اند.عنصر تکرارشونده در بسیاری از کارهایم، فیگورهایی با حالت‌های ایستا، چشمان بی‌حرکت و بدنی خنثی یا متوازن هستند. این سکون برای من زبان خاموشی است که تماشاگر را وادار به مکث و تفسیر می‌کند.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><br><strong>سعیدیان: از چه ابزارها، تکنیک ها یا فرآیندهایی برای خلق اثر هنری استفاده می‌کنید؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">سلخور:&nbsp;فرآیند خلق آثار من با شکل‌گیری یک ایده یا داستان در ذهن آغاز می‌شود که پس از پرورش، طراحی می‌شود. ایده‌ها سپس به صورت مدل سه‌بعدی با گل ساخته و پس از پخت در کوره مستحکم می‌شوند و در نهایت، با رنگ‌آمیزی اثر ارائه می‌شود.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><br><strong>سعیدیان: چه مضامینی در آثار شما الهام بخش بوده است؟ آیا اثر شما یک تجربه زیستی شخصی را بیان می کند؟ چه حسی را سعی کردید در اثر هنری خود به مخاطب انتقال دهید؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">سلخور: بیشتر آثار من از تجربه‌های زیسته‌ی شخصی ریشه می‌گیرند؛ خاطرات کودکی، اشیای فراموش‌شده یا احساسات مبهمی مثل ترس، تعلق، دلتنگی و بخشش. ساخت مجسمه برای من راهی است برای به تصویر کشیدن سکوت‌ها. فیگورهای من اغلب لبخند نمی‌زنند و نگاهشان مستقیم نیست؛ آن‌ها در حالتی بین «درون و بیرون» معلق‌اند و همین تعلیق احساسی است که سعی دارم به مخاطب منتقل کنم،نوعی آرامش در دل بی‌قراری.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><br><strong>سعیدیان: اهداف متعالی شما به عنوان یک هنرمند چیست؟ این آثار به چه اندازه به شما کمک می کند تا به اهداف والای خود برسید؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">سلخور: هدف متعالی من به عنوان یک هنرمند، ساختن فضایی است برای مکث، لمس و همدلی؛ فضایی که در آن تماشاگر بتواند با خود واقعی‌اش روبرو شود، نه از طریق کلمات، بلکه از طریق فرم، جنس و سکوت مجسمه. در نهایت، هدف من فقط خلق مجسمه نیست، بلکه ساختن جهانی آرام و راستگو است؛ جهانی که در آن فرم‌ها احساس‌ها را به یادمان بیاورند، بدون اینکه فریاد بزنند.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><br><strong>سعیدیان: اولین تجربه تصویری از هنر در حافظه شما چگونه و در چه زمانی ثبت شده است؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">سلخور:&nbsp;اولین مواجهه من با تصویر و فرم به دوران کودکی بازمی‌گردد. مادرم مجموعه‌ای از مجسمه‌های چینی داشت، مجسمه‌هایی از کودکان با لباس‌های ظریف و حیواناتی با ظاهر غیرواقعی که مدت زیادی به آن‌ها نگاه می‌کردم و سعی می‌کردم شکل و جزئیاتشان را درک کنم. تجربه تصویری من محدود به اشیای بی‌جان نبود؛ در همان دوران با حیوانات رابطه‌ای نزدیک داشتم و ساعت‌هایی را صرف مشاهده و درک جهان اطرافم می‌کردم؛ جهانی که در آن فرم، نور و حرکت توجه مرا جلب می‌کردند. &nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان: به نظر شما آیا فرم و محتوا لازم و ملزوم یکدیگرند؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">سلخور: بله، فرم و محتوا اگرچه دو مفهوم مستقل هستند، اما در تجربه واقعی خلق اغلب به‌هم تنیده و لازم و ملزوم یکدیگرند. فرم آن چیزی است که چشم و بدن مخاطب با آن مواجه می‌شود. محتوا آن چیزی است که اندیشه و احساس را درگیر می‌کند. و در آثار من این دو‌ تکمییل کننده هم هستند.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><br><strong>سعیدیان: محیط چه تاثیری در خلق آثار شما دارد؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">سلخور: محیط برای من صرفاً یک پس‌زمینه یا بستر فیزیکی نیست، بلکه نوعی موجود زنده است که در روند خلق اثر هم‌نفس با من می‌شود. به نوعی می‌توانم بگویم هر اثر تکه‌ای از محیطی است که در آن شکل گرفته، چه فیزیکی، چه ذهنی، چه خاطره‌ای.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2046" height="2560" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/08/IMG_0074-scaled.jpg" alt="" class="wp-image-28783"/></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1776" height="2560" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/08/IMG_0075-scaled.jpg" alt="" class="wp-image-28784"/></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1707" height="2560" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/08/IMG_0076-scaled.jpg" alt="" class="wp-image-28785"/></figure>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d9%81%d8%b1%db%8c%d8%a7%d8%af-%d8%ae%d8%a7%d9%85%d9%88%d8%b4%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%81%d8%a7%d8%b7%d9%85%d9%87-%d8%b3%d9%84%d8%ae%d9%88%d8%b1/">فریاد خاموش؛ هفت پرسش از فاطمه سلخور</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://honargardi.com/%d9%81%d8%b1%db%8c%d8%a7%d8%af-%d8%ae%d8%a7%d9%85%d9%88%d8%b4%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%81%d8%a7%d8%b7%d9%85%d9%87-%d8%b3%d9%84%d8%ae%d9%88%d8%b1/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>قاب تضادها؛ هفت پرسش از فائقه خراسانی</title>
		<link>https://honargardi.com/%d9%82%d8%a7%d8%a8-%d8%aa%d8%b6%d8%a7%d8%af%d9%87%d8%a7%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%81%d8%a7%d8%a6%d9%82%d9%87-%d8%ae%d8%b1%d8%a7%d8%b3%d8%a7%d9%86%db%8c/</link>
					<comments>https://honargardi.com/%d9%82%d8%a7%d8%a8-%d8%aa%d8%b6%d8%a7%d8%af%d9%87%d8%a7%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%81%d8%a7%d8%a6%d9%82%d9%87-%d8%ae%d8%b1%d8%a7%d8%b3%d8%a7%d9%86%db%8c/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[رامین سعیدیان]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 16 Aug 2025 12:45:56 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[عکاسی و فتومونتاژ]]></category>
		<category><![CDATA[گفتگو با هنرمندان]]></category>
		<category><![CDATA[هنرهای تجسمی]]></category>
		<category><![CDATA[آرت ریسرچر]]></category>
		<category><![CDATA[رامین سعیدیان]]></category>
		<category><![CDATA[عکاسی]]></category>
		<category><![CDATA[فائقه خراسانی]]></category>
		<category><![CDATA[هفت پرسش از آرتیست]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://honargardi.com/?p=28760</guid>

					<description><![CDATA[<p>فائقه خراسانی متولد ۱۳۶۹ در تهران، دانش‌آموخته کارشناسی عکاسی از پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران است. او بیش از ده سال است که در زمینه‌های مختلف عکاسی، به‌ویژه عکاسی مستند اجتماعی و عکاسی صحنه‌ای تئاتر و سینما فعالیت می‌کند.&#160; خراسانی به‌عنوان عکاس در پروژه‌های متعددی در سینما و تئاتر همکاری داشته است، از جمله فیلم‌های [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d9%82%d8%a7%d8%a8-%d8%aa%d8%b6%d8%a7%d8%af%d9%87%d8%a7%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%81%d8%a7%d8%a6%d9%82%d9%87-%d8%ae%d8%b1%d8%a7%d8%b3%d8%a7%d9%86%db%8c/">قاب تضادها؛ هفت پرسش از فائقه خراسانی</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">فائقه خراسانی متولد ۱۳۶۹ در تهران، دانش‌آموخته کارشناسی عکاسی از پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران است. او بیش از ده سال است که در زمینه‌های مختلف عکاسی، به‌ویژه عکاسی مستند اجتماعی و عکاسی صحنه‌ای تئاتر و سینما فعالیت می‌کند.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">خراسانی به‌عنوان عکاس در پروژه‌های متعددی در سینما و تئاتر همکاری داشته است، از جمله فیلم‌های «الیزابت»، «کانکس»، «وودی آلن»، «کروکی شکار»، «تا ظهر» و نمایش‌هایی چون «شرقی غمگین»، «رویای آمریکایی»، «زن جنگی»، «من درد مشترکم»، «خواستگاری به سبک چخوف» و سریال‌هایی چون «محرمانه» و «رویای نیمه‌شب». همچنین در کارنامه‌ی هنری‌اش نمایشگاه‌های «ارباب هرمز» (گروهی)، «چشم‌هایش» (انفرادی)، «عکاسی مفهومی: هم‌زمانی تصویری» (گروهی) و «نه هنوز انسان / نه دیگر عروسک» (گروهی) ثبت شده و موفق به دریافت گواهی‌نامه افتخار از جشنواره تئاتر ثمر نیز شده است.</p>



<p class="wp-block-paragraph">گفتگو با فائقه خراسانی در قالب پروژه «<a href="https://honargardi.com/?tag=%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d8%a2%d8%b1%d8%aa%db%8c%d8%b3%d8%aa" data-type="post_tag" data-id="4516">هفت پرسش از آرتیست</a>» توسط <a href="https://artresearcher.center">آرت ریسرچر</a> در تاریخ مردادماه ۱۴۰۴ انجام شد.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>رامین سعیدیان: مفاهیم مورد علاقه شما در مجموعه‌های مختلفی که خالق آن بودید شامل چه مواردی هستند؟ چه عناصری در کار خلق شده شما نمایان تر است؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">فائقه خراسانی: من بیشتر جذب مفاهیم انسانی، زندگی روزمره، و روایت‌های ساده اما عمیق از آدم‌ها هستم. در عکس‌های من، چهره‌ها، حرکات و نگاه‌ها به‌عنوان عناصر اصلی روایت حضور دارند. سعی می‌کنم تضادها را نشان بدهم؛ مثل شادی و رنج در کنار هم، یا سکوت و شلوغی در یک قاب.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان: از چه ابزارها، تکنیک ها یا فرآیندهایی برای خلق اثر هنری استفاده می‌کنید؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">خراسانی: دوربین اصلی من یک DSLR  است. بیشتر از لنزهای واید یا پرایم استفاده می‌کنم تا حس نزدیکی به سوژه بیشتر باشد. در مرحله پس‌پردازش از ویرایش کمینه (کنتراست، نور، و تبدیل به سیاه و سفید) استفاده می‌کنم تا حس واقع‌گرایانه و روایت‌محور عکس‌ها حفظ شود.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><br><strong>سعیدیان: چه مضامینی در آثار شما الهام بخش بوده است؟ آیا اثر شما یک تجربه زیستی شخصی را بیان می کند؟ چه حسی را سعی کردید در اثر هنری خود به مخاطب انتقال دهید؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">خراسانی: الهام اصلی من از زندگی آدم‌ها، خاطرات و لحظات ناب روزمره می‌آید. بله، عکس‌های من اغلب بازتابی از تجربه‌های شخصی‌ام از دیدن انسان‌ها و لمس شرایط اجتماعی است. سعی می‌کنم حس همدلی، کنجکاوی و حتی گاهی تلنگری به مخاطب بدهم تا او نیز برای لحظه‌ای به زندگی سوژه نزدیک شود.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2560" height="1707" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/08/IMG_0071-scaled.jpg" alt="" class="wp-image-28764"/></figure>



<p class="wp-block-paragraph"><br><strong>سعیدیان: اهداف متعالی شما به عنوان یک هنرمند چیست؟ این آثار به چه اندازه به شما کمک می کند تا به اهداف والای خود برسید؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">خراسانی: هدف من ایجاد پُلی میان مخاطب و دنیای واقعی سوژه‌هاست؛ اینکه آدم‌ها را به فکر وادارد و حس‌های انسانی را زنده کند. هر پروژه عکاسی برای من یک گام در این مسیر است و کمک می‌کند عمیق‌تر و آگاه‌تر به زندگی نگاه کنم.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><br><strong>سعیدیان: اولین تجربه تصویری از هنر در حافظه شما چگونه و در چه زمانی ثبت شده است؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">خراسانی: اولین تجربه تصویری من به دوران کودکی برمی‌گردد، زمانی که عکس‌های قدیمی خانوادگی را می‌دیدم و متوجه می‌شدم چطور یک عکس می‌تواند یک داستان کامل را بدون کلمه‌ای روایت کند. همان لحظه‌ها باعث شد بفهمم عکاسی چقدر قدرتمند است.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><br><strong>سعیدیان: به نظر شما آیا فرم و محتوا لازم و ملزوم یکدیگرند؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">خراسانی: بله، فرم و محتوا در عکاسی مکمل هم هستند. بدون محتوا، عکس فقط یک تصویر زیباست، و بدون فرم، محتوا نمی‌تواند درست منتقل شود. برای من، هر قاب مثل یک جمله است که باید هم درست نوشته شود (فرم) و هم حرفی برای گفتن داشته باشد (محتوا).</p>



<p class="wp-block-paragraph"><br><strong>سعیدیان: محیط چه تاثیری در خلق آثار شما دارد؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">خراسانی: محیط برای من بسیار مهم است، زیرا سوژه‌ها و حس‌های ناب همیشه از دل محیط زنده بیرون می‌آیند. با دیدن نور، بافت، فضاهای شهری یا روستایی، و آدم‌هایش، الهام می‌گیرم و سعی می‌کنم این حس‌ها را به زبان تصویر منتقل کنم.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="735" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/08/IMG_0069.jpg" alt="" class="wp-image-28765"/></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1917" height="1378" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/08/IMG_0068.jpg" alt="" class="wp-image-28766"/></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2304" height="1536" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/08/IMG_0072.jpg" alt="" class="wp-image-28767"/></figure>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d9%82%d8%a7%d8%a8-%d8%aa%d8%b6%d8%a7%d8%af%d9%87%d8%a7%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%81%d8%a7%d8%a6%d9%82%d9%87-%d8%ae%d8%b1%d8%a7%d8%b3%d8%a7%d9%86%db%8c/">قاب تضادها؛ هفت پرسش از فائقه خراسانی</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://honargardi.com/%d9%82%d8%a7%d8%a8-%d8%aa%d8%b6%d8%a7%d8%af%d9%87%d8%a7%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%81%d8%a7%d8%a6%d9%82%d9%87-%d8%ae%d8%b1%d8%a7%d8%b3%d8%a7%d9%86%db%8c/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>دوخت خاطره؛ هفت پرسش از علیرضا غلامی</title>
		<link>https://honargardi.com/%d8%af%d9%88%d8%ae%d8%aa-%d8%ae%d8%a7%d8%b7%d8%b1%d9%87%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d8%b9%d9%84%db%8c%d8%b1%d8%b6%d8%a7-%d8%ba%d9%84%d8%a7%d9%85%db%8c/</link>
					<comments>https://honargardi.com/%d8%af%d9%88%d8%ae%d8%aa-%d8%ae%d8%a7%d8%b7%d8%b1%d9%87%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d8%b9%d9%84%db%8c%d8%b1%d8%b6%d8%a7-%d8%ba%d9%84%d8%a7%d9%85%db%8c/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[رامین سعیدیان]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 12 Aug 2025 13:00:37 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[گفتگو با هنرمندان]]></category>
		<category><![CDATA[مجسمه‌ سازی و حجم]]></category>
		<category><![CDATA[هنرهای تجسمی]]></category>
		<category><![CDATA[Alireza Gholami]]></category>
		<category><![CDATA[Art Researcher Center]]></category>
		<category><![CDATA[آرت ریسرچر]]></category>
		<category><![CDATA[رامین سعیدیان]]></category>
		<category><![CDATA[علیرضا غلامی]]></category>
		<category><![CDATA[گالری چوم]]></category>
		<category><![CDATA[هفت پرسش از آرتیست]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://honargardi.com/?p=28749</guid>

					<description><![CDATA[<p>علیرضا غلامی آرتیست تجسمی متولد ۱۳۷۴ دارای مدرک لیسانس تصویرسازی است. او تاکنون یک نمایشگاه انفرادی با عنوان «تکثیر یک رویا» در گالری چوم بندرانزلی داشته و در چندین نمایشگاه گروهی در گالری شیرین، راه ابریشم، چوم و ایوان شرکت کرده است. گفتگو با علیرضا غلامی در قالب پروژه «هفت پرسش از آرتیست» توسط آرت [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d8%af%d9%88%d8%ae%d8%aa-%d8%ae%d8%a7%d8%b7%d8%b1%d9%87%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d8%b9%d9%84%db%8c%d8%b1%d8%b6%d8%a7-%d8%ba%d9%84%d8%a7%d9%85%db%8c/">دوخت خاطره؛ هفت پرسش از علیرضا غلامی</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">علیرضا غلامی آرتیست تجسمی متولد ۱۳۷۴ دارای مدرک لیسانس تصویرسازی است. او تاکنون یک نمایشگاه انفرادی با عنوان «تکثیر یک رویا» در گالری چوم بندرانزلی داشته و در چندین نمایشگاه گروهی در گالری شیرین، راه ابریشم، چوم و ایوان شرکت کرده است.</p>



<p class="wp-block-paragraph">گفتگو با علیرضا غلامی در قالب پروژه «<a href="https://honargardi.com/?tag=%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d8%a2%d8%b1%d8%aa%db%8c%d8%b3%d8%aa" data-type="post_tag" data-id="4516">هفت پرسش از آرتیست</a>» توسط <a href="https://artresearcher.center">آرت ریسرچر</a> در تاریخ مردادماه ۱۴۰۴ انجام شد.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>رامین سعیدیان: مفاهیم مورد علاقه شما در مجموعه‌های مختلفی که خالق آن بودید شامل چه مواردی هستند؟ چه عناصری در کار خلق‌شده شما نمایان‌تر است؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong><br></strong>علیرضا غلامی: مفاهیمی چون خاطره، داستان‌های فولکلور، هویت، و ارتباط انسانی در بسیاری از آثار من حضوری پررنگ دارند. عناصر کار اغلب با زبان پارچه، دوخت و فرم‌هایی آشنا اما باز تفسیر شده بیان می‌شوند؛ جایی که روایت‌های شخصی در دل اشیایی نرم و لمس‌پذیر، شکل می‌گیرند و دعوت به گفت‌وگو می‌کنند.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><br><strong>سعیدیان: از چه ابزارها، تکنیک‌ها یا فرآیندهایی برای خلق اثر هنری استفاده می‌کنید؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph"><br>غلامی: نخ، پارچه‌های دست‌دوم یا بازیافتی، الیاف طبیعی، سوزن و ابزارهای ساده‌ی دوخت، مواد اصلی کار من هستند. فرآیند خلق از ایده‌ای ذهنی یا یک خاطره آغاز می‌شود، اما در طول دوخت و برخورد با جنس و بافت پارچه مسیر خود را پیدا می‌کند. در برخی پروژه‌ها، تجربه‌ی جمعی و مشارکت مخاطب نیز بخشی از خود اثر محسوب می‌شود.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><br><strong>سعیدیان: چه مضامینی در آثار شما الهام‌بخش بوده است؟ آیا اثر شما یک تجربه زیستی شخصی را بیان می‌کند؟ چه حسی را سعی کردید در اثر هنری خود به مخاطب انتقال دهید؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong><br></strong>غلامی: در بیشتر آثار من، نوعی تجربه‌گرایی و یادآوری بخش‌هایی از کودکی که شاید فراموش شده‌اند، دیده می‌شود. این بازگشت به گذشته نه صرفاً برای نوستالژی، بلکه برای برانگیختن حس جسارت، جست‌وجوگری و بازی با خیال است. آثار اغلب از زیست شخصی و خاطرات فردی نشأت می‌گیرند و سعی دارند حسی انسانی، گرم و لمس‌پذیر به مخاطب منتقل کنند.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="1280" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/08/IMG_0066.jpg" alt="" class="wp-image-28753"/></figure>



<p class="wp-block-paragraph"><br><strong>سعیدیان:  اهداف متعالی شما به عنوان یک هنرمند چیست؟ این آثار به چه اندازه به شما کمک می‌کنند تا به اهداف والای خود برسید؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong><br></strong>غلامی: آثار هنری فرصتی برای ایجاد گفت‌وگو، هم‌دلی و احیای خاطرات و احساسات فراموش‌شده هستند. هدف این است که هنر به تجربه‌ای مشترک تبدیل شود؛ چیزی که فقط دیده نشود، بلکه لمس و درک شود. آثار من به‌نوعی ابزاری ارتباطی‌اند که راهی به درون و بیرون باز می‌کنند—هم برای خودم، هم برای مخاطب.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><br><strong>سعیدیان: اولین تجربه تصویری از هنر در حافظه شما چگونه و در چه زمانی ثبت شده است؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong><br></strong>غلامی: اولین تجربه‌ی هنری من، تماشای گلدوزی‌هایی بود که عمّه‌ام با دقت روی لباس‌ها انجام می‌داد. بعدتر، پارچه‌ها و دوخت‌های رنگی برای من تبدیل به قلمرویی برای خیال‌پردازی و بازیگوشی کودکانه شدند. شاید همین بازی‌های ساده با رنگ و بافت، جرقه‌ای برای قصه‌گویی و روایت‌گری از همان دوران بودند.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><br><strong>سعیدیان: به نظر شما آیا فرم و محتوا لازم و ملزوم یکدیگرند؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong><br></strong>غلامی: در آثار من، فرم و محتوا به شکلی در هم تنیده‌اند. انتخاب مدیوم پارچه نه‌ فقط از نظر بصری، بلکه به‌خاطر ویژگی لمس‌پذیر بودن آن، در انتقال روایت نقش اساسی دارد. برای من بسیار مهم است که مخاطب بتواند با اثر تماس فیزیکی برقرار کند؛ لمس کردن بخشی از تجربه‌ی روایی اثر است، نه فقط جنبه‌ای فرعی.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><br><strong>سعیدیان: محیط چه تأثیری در خلق آثار شما دارد؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong><br></strong>غلامی: آثار من تا حد زیادی متأثر از تجربه‌های زیسته‌ی کودکی در طبیعت گیلان هستند. حالا که در فضای شهری زندگی می‌کنم، بسیاری از رفتارها و کارهای روزمره‌ام، نوعی واکنش به فقدان آن طبیعت است—پُر کردن جای خالی‌اش از طریق پرسه‌زنی در خاطرات کودکی. خلق اثر، گاه راهی‌ست برای بازسازی همان فضاهای از دست‌رفته، به زبان نخ و پارچه.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1280" height="1280" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/08/IMG_0062.jpg" alt="" class="wp-image-28751"/></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1280" height="1280" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/08/IMG_0061.jpg" alt="" class="wp-image-28752"/></figure>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d8%af%d9%88%d8%ae%d8%aa-%d8%ae%d8%a7%d8%b7%d8%b1%d9%87%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d8%b9%d9%84%db%8c%d8%b1%d8%b6%d8%a7-%d8%ba%d9%84%d8%a7%d9%85%db%8c/">دوخت خاطره؛ هفت پرسش از علیرضا غلامی</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://honargardi.com/%d8%af%d9%88%d8%ae%d8%aa-%d8%ae%d8%a7%d8%b7%d8%b1%d9%87%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d8%b9%d9%84%db%8c%d8%b1%d8%b6%d8%a7-%d8%ba%d9%84%d8%a7%d9%85%db%8c/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>ویدئوآرت؛ یک تجربه‌ی زنده و پویا</title>
		<link>https://honargardi.com/%d9%88%db%8c%d8%af%d8%a6%d9%88%d8%a2%d8%b1%d8%aa-%db%8c%da%a9-%d8%aa%d8%ac%d8%b1%d8%a8%d9%87-%d8%b2%d9%86%d8%af%d9%87-%d9%88-%d9%be%d9%88%db%8c%d8%a7/</link>
					<comments>https://honargardi.com/%d9%88%db%8c%d8%af%d8%a6%d9%88%d8%a2%d8%b1%d8%aa-%db%8c%da%a9-%d8%aa%d8%ac%d8%b1%d8%a8%d9%87-%d8%b2%d9%86%d8%af%d9%87-%d9%88-%d9%be%d9%88%db%8c%d8%a7/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Editorial]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 21 Jul 2025 17:13:33 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[هنرهای مفهومی]]></category>
		<category><![CDATA[ویدیوآرت]]></category>
		<category><![CDATA[آرت ریسرچر]]></category>
		<category><![CDATA[آنیتا هاشمی مقدم]]></category>
		<category><![CDATA[آوازه الماسی]]></category>
		<category><![CDATA[امین پروین]]></category>
		<category><![CDATA[رئوفه رستمی]]></category>
		<category><![CDATA[راضیه کوشکی]]></category>
		<category><![CDATA[رامین سعیدیان]]></category>
		<category><![CDATA[فضای یک/سوم]]></category>
		<category><![CDATA[گالری اِو]]></category>
		<category><![CDATA[گلاره گودرزی]]></category>
		<category><![CDATA[مروارید قاسمی]]></category>
		<category><![CDATA[مهرک تهرانی]]></category>
		<category><![CDATA[نبراس هویزاوی]]></category>
		<category><![CDATA[وحید قادری]]></category>
		<category><![CDATA[ویدئو آرت]]></category>
		<category><![CDATA[ویدئو به مثابه تجربه]]></category>
		<category><![CDATA[یاسمن زینتی]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://honargardi.com/?p=28613</guid>

					<description><![CDATA[<p>ویدئوآرت، به‌عنوان یکی از جریان‌های مهم هنر معاصر، مرزهای بازنمایی را گسسته و به سمت تجربه‌های مستقیم و غیربازنمایانه حرکت کرده است. ویدئوآرت به‌عنوان یک رسانه‌ی تجربی، معنا را در فرایند تعامل مخاطب با اثر ایجاد می‌کند.&#160;این ویژگی ویدئوآرت را به بستری ایده‌آل برای بررسی از منظر پراگماتیسم تبدیل می‌کند؛ رویکردی که تأکید دارد معنا [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d9%88%db%8c%d8%af%d8%a6%d9%88%d8%a2%d8%b1%d8%aa-%db%8c%da%a9-%d8%aa%d8%ac%d8%b1%d8%a8%d9%87-%d8%b2%d9%86%d8%af%d9%87-%d9%88-%d9%be%d9%88%db%8c%d8%a7/">ویدئوآرت؛ یک تجربه‌ی زنده و پویا</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">ویدئوآرت، به‌عنوان یکی از جریان‌های مهم هنر معاصر، مرزهای بازنمایی را گسسته و به سمت تجربه‌های مستقیم و غیربازنمایانه حرکت کرده است. ویدئوآرت به‌عنوان یک رسانه‌ی تجربی، معنا را در فرایند تعامل مخاطب با اثر ایجاد می‌کند.&nbsp;این ویژگی ویدئوآرت را به بستری ایده‌آل برای بررسی از منظر پراگماتیسم تبدیل می‌کند؛ رویکردی که تأکید دارد معنا نه در ذات یک پدیده، بلکه در اثرات و کارکردهای عملی آن شکل می‌گیرد.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">پراگماتیسم، در اندیشه‌های چارلز ساندرس پیرس، ویلیام جیمز و جان دیوئی، بر اهمیت تجربه، کنش و فرایند به‌ جای حقیقت‌های ثابت تأکید دارد. در پروژه پژوهشی ویدئو به مثابه تجربه، رامین سعیدیان پژوهشگر هنر و کیوریتور، ویدئوآرت را نه به ‌عنوان یک رسانه‌ی بازنمایی‌کننده، بلکه به‌عنوان یک تجربه‌ی زنده و پویا تحلیل کرده که معنا را از طریق تعامل با بیننده می‌سازد.</p>



<p class="wp-block-paragraph">سعیدیان معتقد است ویدئوآرت از منظر نظریات ساختارگرایانه‌ی تصویر تا تحلیل‌های پساساختارگرایانه‌ی رسانه تاکنون مورد بررسی قرار گرفته است. اما این پژوهش با طرح این پرسش‌های اساسی پیش می‌رود:که چگونه ویدئوآرت می‌تواند از منظر پراگماتیسم به ‌عنوان یک تجربه‌ی زنده در نظر گرفته شود؟ چگونه معنا در ویدئوآرت نه از طریق بازنمایی، بلکه از طریق کنش، ادراک و تجربه‌ی بیننده شکل می‌گیرد؟ و چه ویژگی‌هایی در ویدئوآرت باعث می‌شوند که تجربه‌ی مخاطب به جای تماشای صرف، به یک فرایند فعال تبدیل شود؟</p>



<p class="wp-block-paragraph">پروژه پژوهشی «ویدئو&nbsp;به&nbsp;مثابه&nbsp;تجربه» بر آن است تا نشان دهد که ویدئوآرت، با ساختار غیرروایی و باز خود، بستری برای شکل‌گیری تجربه‌ی پراگماتیستی است که در آن معنا در تعامل پویا میان اثر و مخاطب ساخته می‌شود.&nbsp;ویدئوآرت، در دهه‌های اخیر تحولات گسترده‌ای را تجربه کرده است. از آثار نام جون پایک و بروس نومان تا ویدئوچیدمان‌های تجربی و تعاملی امروزی، این رسانه همواره در حال دگرگونی بوده است. با این حال، بسیاری از تحلیل‌های نظری موجود، ویدئوآرت را همچنان از منظر نشانه‌شناسی یا نظریه‌های رسانه بررسی می‌کنند و کمتر به نحوه‌ی تجربه‌ی مخاطب و فرایند شکل‌گیری معنا در بستر تعامل پرداخته‌اند.</p>



<p class="wp-block-paragraph">پژوهش سعیدیان با ارائه‌ی یک چارچوب پراگماتیستی، می‌تواند رویکرد جدیدی برای تحلیل و تولید ویدئوآرت پیشنهاد کند که بر کنش، تجربه‌ی زیسته و پویایی معنا در لحظه‌ی مواجهه‌ی مخاطب تمرکز دارد. این بینش نه‌ تنها در مطالعات رسانه و هنر معاصر اهمیت دارد، بلکه می‌تواند برای هنرمندان، طراحان ویدئویی و پژوهشگران فلسفه‌ی هنر نیز کاربرد داشته باشد.</p>



<p class="wp-block-paragraph">&nbsp;سعیدیان چارچوب نظری این پژوهش را بر پایه نظریات پراگماتیسم پیرس: معنا از طریق پیامدهای عملی تجربه مشخص می‌شود و تجربه‌گرایی دیوئی: اثر هنری باید تجربه‌ای فعال و معنادار ایجاد کند که بر ادراک و زندگی فرد تأثیر بگذارد و حقیقت و تجربه‌ی ویلیام جیمز: معنا در هنر، همچون در زندگی، در فرآیند تعامل و تجربه‌ی مستقیم ساخته می‌شود؛ پی ریزی کرده است.</p>



<p class="wp-block-paragraph">برای آزمون نظریه های ارائه شده با مشارکت تعدادی از ویديوآرتیست هایی که روند فعالیت آنها توسط کیوریتور در طی سال های گذشته مورد مطالعه قرار گرفته بود، ویدئوآرت های تجربی تولید و در نمایشگاه گروهی «ویدئو به مثابه تجربه» با کیوریتوری رامین سعیدیان، از&nbsp;۱۲&nbsp;اردیبهشت ماه ۱۴۰۴ در فضای یک/سوم <a href="https://ev-artgallery.com">گالری اِو</a> تهران به نمایش درآمد.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">در راستای مفاهیم بیان شده این پروژه از <a href="https://artresearcher.center">آرت‌ریسرچر</a> با حمایت رسانه‌ هنرگردی در&nbsp;۴&nbsp;تجربه هر&nbsp;۲&nbsp;هفته با&nbsp;۲&nbsp;ویدئوی متفاوت از آرتیست های منتخب برگزار شد.</p>



<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1371" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/07/IMG_5323-1.webp" alt="" class="wp-image-35941"/></figure>



<p class="wp-block-paragraph">در تجربه اول که از&nbsp;۱۲&nbsp;اردیبهشت تا&nbsp;۲۵&nbsp;اردیبهشت&nbsp;۱۴۰۴&nbsp;ادامه داشت، ویدئوآرتی از رئوفه رستمی با عنوان «کری ایتیو کامنز» و دو ویدئو از آنیتا هاشمی‌مقدم با عنوان «پژواک» و «گفتگو» نمایش داده شد.</p>



<p class="wp-block-paragraph">روانی( آلفرد هیچکاک،&nbsp;۱۹۶۰)&nbsp;و بازسازی آن&nbsp;(گاس ون سنت،&nbsp;۱۹۹۸)، بازی های خنده دار(میشائیل هانکه،&nbsp;۱۹۹۷)&nbsp;و بازسازی آن&nbsp;(هانکه،&nbsp;۲۰۰۷)&nbsp;&nbsp;هر یک در فاصله ای زمانی از اثر اولیه قرار گرفته اند، بازتولید شده اند و در عین حال، خود را به عنوان یک نسخه مجزا معرفی کرده اند.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">ویدئوی«کری&nbsp;ایتیو&nbsp;کامنز»&nbsp;رستمی بخشی از یک اینستالیشن بزرگتر با محوریت فیلم های ریمیک است؛ مجموعه ای که در هر یک از چیدمان هایش، باز تولید های سینمایی را در مواجه های تازه و همزمان قرار می دهد و به این ترتیب، فیلم ها در یک همزمانی بصری در کنار یکدیگر قرار گرفته اند.&nbsp;زمان بازتولیدشده از میان می رود و فیلم ها در اکنونی مشترک در فرآیند یک گفت وگو قرار می گیرند؛ اکنونی که در آن، مخاطب با آیینه ای مواجه است که همزمان هست و نیست و این مواجهه، تجربه ای است برای پرسیدن دوباره از نسبت تصویر، زمان و بازنمایی.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">ویدئوی «پژواک» از آنیتا هاشمی مقدم تلاشی است برای نشنیدن خبر و هر حرفی که نمی خواهی بشنوی و از آن فرار می کنید. پژواک در فرهنگ لغت به این معناست: ۱- صدا یا انعکاس صدای بازگشتی که از یک سطح یا دیوار به عقب برگشت می کند. ۲- صدای بلند شده از چیزی که بازتاب پیدا می کند. ۳- پژواک در معنای غیر مستقیم، به معنای تاثیر یا بازتاب یک سخن یا عمل نیز به کار می رود.</p>



<p class="wp-block-paragraph">«گفتگو» عنوان ویديوآرت دیگری است از هاشمی مقدم که در تلاش برای بیان احساسات، نظرات و حتی حرف هایی است که انسان می خواهد بیان کند حتی با خودش ولی نمی تواند. ممکن است این مانع بیرونی باشد یا درونی. گفتگو در فرهنگ لغت دهخدا معانی مختلفی دارد: ۱- سخن گفتن دو یا چند نفر با یکدیگر؛ مکالمه، بحث. ۲- مباحثه و مذاکره درباره یک موضوع خاص. ۳- نزاع و کشمکش لفظی؛ بحث، مناقشه. ۴- تبادل اندیشه ها و نظرات بین افراد.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1280" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/07/IMG_5208-2.webp" alt="" class="wp-image-35942"/><figcaption class="wp-element-caption">&nbsp;«کری&nbsp;ایتیو&nbsp;کامنز» ویدئوآرت رئوفه رستمی</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1848" height="1320" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/07/6fc51f2d-7fdd-4ed7-95b5-a2fb543f3f15-1.webp" alt="" class="wp-image-35943"/><figcaption class="wp-element-caption">«گفتگو» ویدئوآرت آنیتا هاشمی مقدم</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph">&nbsp;در تجربه دوم که از&nbsp;۲۶&nbsp;اردیبهشت تا&nbsp;۸&nbsp;خرداد برپا شد، ویدئوآرت «نوار نقاله» از امین پروین و همچنین ویدئوآرت مشترکی از مروارید قاسمی و گلاره گودرزی با عنوان «کشیده بودیم، کشیده بودید، کشیده بودند» نمایش داده شد.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">ویدئو امین&nbsp;پروین مسیری خطی را دنبال می‌کند:&nbsp;از تل خاک تا دیواری از آجر.&nbsp;&nbsp;دوربین با نگاهی پیوسته و بدون مداخله، در دل سازوکار صنعتی حرکت می‌کند و دگرگونی ماده را ثبت می‌کند؛ نه به‌ عنوان یک واقعه‌ی دراماتیک، بلکه به&nbsp;‌مثابه فرایندی آرام، یکنواخت و کنترل‌ شده.</p>



<p class="wp-block-paragraph">»نوار نقاله&nbsp;«&nbsp;تماشاگر را وارد زمان‌مندی خاص تولید صنعتی می‌کند؛ این تکرار، نه‌&nbsp;فقط بازنمایی&nbsp;یک روند تولید، بلکه نوعی مراقبه است در باب ماده، زمان، و تجربه‌ی دیدن.&nbsp;هر بار عبور از این مسیر، فرصتی‌ست برای مشاهده‌ی جزئیاتی تازه؛ برای تجربه‌ای دگرگون‌شده از همان فرایند.&nbsp;در دل این تکرار، لحظه‌ای ایستا وجود ندارد؛ حتی سکونِ دیوار نیز امتدادی‌ست از حرکت.</p>



<p class="wp-block-paragraph"> ویدئوی&nbsp;قاسمی&nbsp;و&nbsp;گودرزی&nbsp;می&nbsp;خواهد&nbsp;نشان&nbsp;دهد&nbsp;که در طول تاریخ انسان با ساخت ابزار بر زمین و طبیعت چیره شده است و باعث تخریب طبیعت شده و از این سلطه و قدرت لذت برده است.&nbsp;فعالیت های انسان بر روی زمین باعث جدایی او از محیط پیرامونش شده تا جاییکه حتی بدن‌هایشان با تولیداتشان بیگانه شده است. انسان سرگردانی که به دنبال ارضای میل خود است مانند آونگی میان رنج و لذت، بین زندگی و مرگ حرکت میکند.&nbsp;این حرکت آونگ‌وار ناگزیر تکرار می شود. زیرا توقف مساوی است با پایان آدمی، گویا هر آن چه ساخته‌ در محیط زیست رو به ویرانی می‌‌رود.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1664" height="1189" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/07/IMG_5330-1.webp" alt="" class="wp-image-35944"/><figcaption class="wp-element-caption">«نوار&nbsp;نقاله»&nbsp;ویدئوآرت&nbsp;امین&nbsp;پروین</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1371" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/07/IMG_5353-1.webp" alt="" class="wp-image-35945"/><figcaption class="wp-element-caption">&nbsp;«کشیده&nbsp;بودیم،&nbsp;کشیده&nbsp;بودید،&nbsp;کشیده&nbsp;بودند» ویدئوآرت مروارید&nbsp;قاسمی&nbsp;و&nbsp;گلاره گودرزی&nbsp;</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph">در تجربه سوم از&nbsp;۹&nbsp;خرداد تا&nbsp;۱۲&nbsp;تیر ویدئوآرت «ویومد» با ویژوال راضیه کوشکی و موسیقی وحید قادری، در کنار ویدئوآرت «روزی در ژانویه…&nbsp;یا شاید ژوئن» از نبراس هویزاوی نمایش داده شد.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>VueMod</strong>&nbsp;یک مجموعه‌ی صوتی-تصویری است از&nbsp;راضیه&nbsp;کوشکی&nbsp;و&nbsp;وحید&nbsp;قادری که به کاوش در صداها و تصاویر زایشی می‌پردازد؛ تلفیقی از جنبه‌های خودآگاه و ناخودآگاه وجود انسان.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>VueMod&nbsp;</strong>یک تجربه‌ی سمعی-بصری غوطه‌ورکننده است که مناظر صوتی زایشی را با تصاویر واکنشی در هم می‌آمیزد. جریان صدای تجربی، همچون رودی غیرقابل‌پیش‌بینی، جاری‌ست و آشفتگی و شدت احساسات را بازتاب می‌دهد.&nbsp;این پروژه مخاطب را به لحظه‌ای از پیوند دعوت می‌کند؛ جایی که مرزها محو می‌شوند و ادراک، در تعلیق قرار می‌گیرد. الگوهای سیال نور و صدا در هم تنیده می‌شوند و ریتم صمیمیت، وسواس و رهایی را بازتاب می‌کنند.</p>



<p class="wp-block-paragraph">روزی در ژانویه…&nbsp;یا شاید ژوئن هویزاوی ناخودکا ممد، در حالی که پارچه‌ها را قاچاق می‌کرد، آوازهایش را می‌خواند&nbsp;و جایی در همان حوالی ژوئن، من از دل تار و پودهایی به دنیا آمدم که با دستگاه بافندگی بافته شده بودند&nbsp;.اگر این ویدیو نتواند اطلاعات دقیقی درباره‌ی قاچاق از طریق قایق در ایران ارائه دهد، پس به هدف خود رسیده است.ابهامی که در آن نهفته است، بازتابی‌ست از پیچیدگی این موضوع&nbsp;&nbsp;مسئله‌ای که به‌سادگی نمی‌توان درباره‌اش حرف زد&nbsp;.واقعیت، همچون غباری در باد، از مقابل چشمان ناپدید می‌شود&nbsp;و از میان دستان می‌گذرد دستانی که حالا، قصه‌ای استعاری از قاچاق را برایتان بازگو می‌کنند.</p>



<p class="wp-block-paragraph">اما چطور می‌شود از قاچاق گفت؟&nbsp;و از اقتصادی که در دل تحریم‌های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی، سال‌هاست به پیش می‌خزد؟</p>



<p class="wp-block-paragraph">نه راهی یگانه برای روایت آن هست، و نه پاسخی قطعی&nbsp;.بلکه صحنه‌ای‌ست پر از ابهام&nbsp;&nbsp;بستری ذهنی که هر بیننده‌ای بر آن، تعبیر خود را نقش می‌زند&nbsp;.این ویدیو در پی اثبات چیزی نیست&nbsp;.نه موضع می‌گیرد، نه نتیجه می‌سازد.قطعه‌ای‌ست باریک از شعری در حرکت</p>



<p class="wp-block-paragraph">روایتی که بدون درآمیختن با زمان و مکان، آن‌گونه که در خواب جاری‌ست، نمی‌توانست پا بگیرد.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1440" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/07/IMG_0057-1.webp" alt="" class="wp-image-35946"/><figcaption class="wp-element-caption">«ویومد»&nbsp;ویدئوآرت&nbsp;راضیه&nbsp;کوشکی</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1440" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/07/IMG_0053-1.webp" alt="" class="wp-image-35947"/><figcaption class="wp-element-caption">«روزی&nbsp;در&nbsp;ژانویه…&nbsp;یاشاید&nbsp;ژوئن»&nbsp;ویدئوآرت&nbsp;نبراس&nbsp;هویزاوی</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph">و در نهایت در تجربه چهارم از&nbsp;۱۳&nbsp;تا&nbsp;۲۶&nbsp;تیر ویدئوآرتی از آوازه الماسی با عنوان «ادامه ی دست» و ویدئویی مشترک از یاسمن زینتی و مهرک تهرانی با عنوان «سیب؛ مطالعه ای برای تهدید» نمایش داده شد.</p>



<p class="wp-block-paragraph">ویدئوی&nbsp;«ادامه&nbsp;ی&nbsp;دست»&nbsp;الماسی بر فرآیند شکل‌دادن متمرکز است؛ لمس، فشار و خراشیدن، نقاط شروع‌اند. گِل به‌عنوان ماده‌ای شکل‌پذیر، امکان تغییر مداوم را فراهم می‌کند. ابزار، امتداد دست است، اما خود دست آغازگر کنش است. شکل‌ها ساخته می‌شوند، از بین می‌روند و چیزی میان این دو حالت باقی می‌ماند.</p>



<p class="wp-block-paragraph">تجربه از دل عمل بیرون می‌آید. معنا نه در تصویر نهایی، بلکه در خودِ روند کار است؛ در لحظه‌هایی که تصمیم گرفته می‌شود، فشار وارد می‌شود، یا تغییری ایجاد می‌گردد.</p>



<p class="wp-block-paragraph">در&nbsp;ویدئوی&nbsp;زینتی&nbsp;و&nbsp;تهرانی&nbsp;این&nbsp;سوالات&nbsp;پرسیده&nbsp;می&nbsp;شود&nbsp;که خطر چگونه به نظر می رسد وقتی هیچ چیز خطرناکی در حال وقوع نیست؟ بریدن یک سیب و احساس اینکه انگار اعصاب خودتان را پاره می‌کنید چه معنایی دارد؟ این مطالعه‌ای در مورد یک تهدید است: بررسی کنش های معمولی&nbsp;&nbsp;تحت فشار فوق‌العاده. زندگی در بدنی که همیشه در حالت آماده‌باش است چه حسی دارد؟</p>



<p class="wp-block-paragraph">وقتی دستی یک سیب را می‌برد، این عمل روزمره پر از معنا و اهمیت می شود. هر جزئیات تقویت می‌شود: وزن چاقو، کشیدگی پوست، صدای بریدن تیغه. هوشیاری بیش از حد هر احساسی را تشدید می‌کند و سیب را به منبعی از اضطراب تبدیل می‌کند. هر برش مانند یک خطر بالقوه به نظر می‌رسد و لحظه‌ای از زندگی عادی به یک تهدیدی خاموش تبدیل می‌شود..</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1441" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/07/IMG_0055-1.webp" alt="" class="wp-image-35948"/><figcaption class="wp-element-caption">&nbsp;«ادامه&nbsp;ی&nbsp;دست»&nbsp;ویدئوآرت آوازه الماسی</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1873" height="1405" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/07/IMG_0054-1.webp" alt="" class="wp-image-35949"/><figcaption class="wp-element-caption">&nbsp;«سیب؛&nbsp;مطالعه&nbsp;ای&nbsp;برای&nbsp;تهدید» ویدئوآرت یاسمن زینتی و مهرک تهرانی</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph">نگاه‌ مخاطبان این&nbsp;پروژه به‌ سوی اثر ویدئویی، نه صرفاً به‌ مثابه تماشاگر، بلکه به‌ مثابه بخشی از خود اثر عمل می‌کند. آن‌ها در حال خواندن، درنگ‌کردن و درگیرشدن هستند ــ تجربه‌ای که فراتر از دیدن است؛ تجربه‌ای که در آن بدن و ذهن هم‌زمان در وضعیت دریافت، تأمل و سکوت قرار می‌گیرند. ویدئو، برخلاف تصویر ثابت، زمان را به ‌درون فضا می‌آورد؛ یک تکه زمان معلق که در فضای نمایش تعلیق می‌شود و مخاطب را نیز معلق می‌سازد. در این وضعیت، مخاطب نه صرفاً مصرف‌کننده‌ی محتوا، بلکه بازیگر ناگفته‌ی تجربه است. او ایستاده، ساکن، در حالی که تصویر در برابر او حرکت می‌کند. اما آن‌چه در درون او حرکت می‌کند، شاید عمیق‌تر باشد: یک حافظه فعال می‌شود، یک حس شخصی، یا مواجهه‌ای با واقعیتی که نمی‌توان آن را به زبان آورد.</p>



<p class="wp-block-paragraph">نگاه مخاطبان، مجموعه‌ای از پاسخ‌های خاموش است: خیره شدن به تصویر، مکث در برابر صفحه، چرخش سر به سمت درون، رد شدن آرام و بی‌صدا. در این سکوت تصویری، نوعی گفت‌وگو جاری‌ست ــ گفت‌وگویی میان ذهن بیننده و ماده‌ی تصویری. آن‌ها در حال «تماشا کردن» نیستند، بلکه در حال «زیستن» تجربه‌ای هستند که ویدئو به واسطه‌ی زمان و فضا برای آن‌ها فراهم کرده است. می‌توان گفت ویدئو در این بستر، به جای آن‌که صرفاً شیء هنری باشد، به وضعیت تبدیل می‌شود؛ وضعیتی که نگاه، بدن، خاطره، و فضا را به یکدیگر گره می‌زند. نگاه مخاطب در این‌جا نه ناظر، که ساکن یک تجربه است.</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d9%88%db%8c%d8%af%d8%a6%d9%88%d8%a2%d8%b1%d8%aa-%db%8c%da%a9-%d8%aa%d8%ac%d8%b1%d8%a8%d9%87-%d8%b2%d9%86%d8%af%d9%87-%d9%88-%d9%be%d9%88%db%8c%d8%a7/">ویدئوآرت؛ یک تجربه‌ی زنده و پویا</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://honargardi.com/%d9%88%db%8c%d8%af%d8%a6%d9%88%d8%a2%d8%b1%d8%aa-%db%8c%da%a9-%d8%aa%d8%ac%d8%b1%d8%a8%d9%87-%d8%b2%d9%86%d8%af%d9%87-%d9%88-%d9%be%d9%88%db%8c%d8%a7/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>همزیستی تضادها؛ هفت پرسش از مائده تفویضی</title>
		<link>https://honargardi.com/%d9%87%d9%85%d8%b2%db%8c%d8%b3%d8%aa%db%8c-%d8%aa%d8%b6%d8%a7%d8%af%d9%87%d8%a7%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%85%d8%a7%d8%a6%d8%af%d9%87-%d8%aa%d9%81%d9%88%db%8c/</link>
					<comments>https://honargardi.com/%d9%87%d9%85%d8%b2%db%8c%d8%b3%d8%aa%db%8c-%d8%aa%d8%b6%d8%a7%d8%af%d9%87%d8%a7%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%85%d8%a7%d8%a6%d8%af%d9%87-%d8%aa%d9%81%d9%88%db%8c/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[رامین سعیدیان]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 19 Jul 2025 00:45:22 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[گفتگو با هنرمندان]]></category>
		<category><![CDATA[مجسمه‌ سازی و حجم]]></category>
		<category><![CDATA[هنرهای تجسمی]]></category>
		<category><![CDATA[Art Researcher Center]]></category>
		<category><![CDATA[Maedeh Tafvizi]]></category>
		<category><![CDATA[آرت ریسرچر]]></category>
		<category><![CDATA[رامین سعیدیان]]></category>
		<category><![CDATA[سرامیک]]></category>
		<category><![CDATA[مائده تفویضی]]></category>
		<category><![CDATA[هفت پرسش از آرتیست]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://honargardi.com/?p=28623</guid>

					<description><![CDATA[<p>مائده تفویضی هنرمند سرامیک، مدرس و پژوهشگر است که در ایران متولد شده و آثارش در پیوندی میان چیدمان، اجرا، علم مواد و طراحی شکل گرفته‌اند. او در اصفهان بزرگ شده و از معماری ایرانی، تزیینات اسلامی و هنرهای سنتی نیاکانی الهام می‌گیرد تا از طریق مدیوم سرامیک، مفاهیمی چون فضا، سوگ، آیین و تداوم [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d9%87%d9%85%d8%b2%db%8c%d8%b3%d8%aa%db%8c-%d8%aa%d8%b6%d8%a7%d8%af%d9%87%d8%a7%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%85%d8%a7%d8%a6%d8%af%d9%87-%d8%aa%d9%81%d9%88%db%8c/">همزیستی تضادها؛ هفت پرسش از مائده تفویضی</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">مائده تفویضی هنرمند سرامیک، مدرس و پژوهشگر است که در ایران متولد شده و آثارش در پیوندی میان چیدمان، اجرا، علم مواد و طراحی شکل گرفته‌اند. او در اصفهان بزرگ شده و از معماری ایرانی، تزیینات اسلامی و هنرهای سنتی نیاکانی الهام می‌گیرد تا از طریق مدیوم سرامیک، مفاهیمی چون فضا، سوگ، آیین و تداوم فرهنگی را کاوش کند. تفویضی دارای مدرک کارشناسی ارشد هنرهای تجسمی (MFA) در رشته سرامیک از مدرسه طراحی رود آیلند (Rhode Island School of Design) است. آثار او ترکیبی از ژرفای مفهومی و نوآوری فنی هستند که در آن‌ها از سرامیک هم به عنوان ماده‌ای فیزیکی و هم به عنوان استعاره‌ای فرهنگی بهره می‌گیرد.</p>



<p class="wp-block-paragraph">او با موضوعاتی چون گسست مکانی، آیین های سوگ و دگرگونی تدریجی کار می‌کند و فرایندهای دیرینه‌ای مانند خمیر مصری (Egyptian paste) را با چاپ سه‌بعدی و روش‌های پایدار ساخت ترکیب می‌کند. آثارش اغلب بازآفرینی الگوهای تاریخی (مانند نقش‌مایه‌های فرش زیلو) در قالب فرم‌های لایه‌لایه سرامیکی هستند که معانی احساسی، فرهنگی و محیط‌زیستی را در خود جای می‌دهند. آثار او در سطح ملی و بین‌المللی به نمایش درآمده‌اند و از جمله نمایشگاه‌های پیش‌رو می‌توان به فستیوال هنرهای اسلامی شارجه ۲۰۲۶ و جشنواره طراحی تالین ۲۰۲۵ اشاره کرد. نمایشگاه‌های گذشته او شامل موزه هنر بریستول، گالری ESPASSO در نیویورک، گالری SK در نیویورک، گالری 12Gates در فیلادلفیا و در کالیفرنیا بوده‌اند. آثارش در ژورنال طراحی سرفیس (Surface Design Journal) منتشر شده، در برنامه «گفت‌وگوهای نساجی» (Textile Talks) سخنرانی داشته، برنده جایزه طراحی محصول اروپا شده و در رقابت بین‌المللی خلاقیت لندن معرفی شده است. او سابقه تدریس در کالج بنینگتون، هدایت کارگاه‌های پیشرفته سرامیک و مدیریت کارگاه‌های هنری در جوامع نیویورک و نیوجرسی را دارد. در آثار چیدمانی، اجرایی و اشیای سرامیکی‌اش، تفویضی به خلق آثاری می‌پردازد که تجسمی از حضور و فرایند هستند؛ جایی که هنر، علم، میراث فرهنگی و پایداری در هم تنیده‌اند. رویکرد او به کار با سرامیک، الگویی است بینارشته‌ای و آینده‌نگر که هم به‌عنوان ماده و هم به‌عنوان زبان فرهنگی مورد توجه قرار می‌گیرد.</p>



<p class="wp-block-paragraph">گفتگو با مائده تفویضی در قالب پروژه «<a href="https://honargardi.com/?tag=%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d8%a2%d8%b1%d8%aa%db%8c%d8%b3%d8%aa" data-type="post_tag" data-id="4516">هفت پرسش از آرتیست</a>» توسط <a href="https://artresearcher.center">آرت ریسرچر</a> در تاریخ تیرماه ۱۴۰۴ انجام شد.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>رامین سعیدیان: مفاهیم مورد علاقه شما در مجموعه ‌های مختلفی که خالق آن بودید شامل چه مواردی هستند؟ چه عناصری در کار خلق ‌شده‌ی توسط شما نمایان ‌تر است؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">مائده تفویضی: در بیشتر پروژه‌هایی که کار کردم، همیشه یک جور کشمکش بین فرم و معنا وجود داشته؛ بین چیزی که دارد ساخته می‌شود و چیزی که هنوز کامل شکل نگرفته است. این وضعیتِ «در حال شدن» برای من خیلی مهم است—نه فقط به عنوان یک استیت مفهومی، بلکه به عنوان رویکرد به ساختن، به فکر کردن، به بودن.</p>



<p class="wp-block-paragraph">من به فرم‌هایی علاقه‌مندم که نه کاملاً مهندسی ‌شده ‌اند، نه کاملاً طبیعی هستند. یک جایی میان این دو که معلوم نیست فرم از من یا از خودِ متریال شروع شده است. معمولاً دنبال لحظه ‌هایی‌ هستم که یک چیز در حال تبدیل شدن است یا هنوز کامل تعریف نشده—نه اینکه ناقص باشد، بلکه دارد چیزی را پیشنهاد می‌دهد بدون اینکه جواب قطعی به آن بدهد. همین حالت تعلیق برای من جذاب‌ترین بخش ساختن است.</p>



<p class="wp-block-paragraph">در کارهایم، بیشتر سعی می‌کنم وارد رابطه‌ای با متریال شوم تا اینکه به آن فرمان بدهم. این رابطه بیشتر شبیه یک گفت‌وگوی آهسته‌ست، نه کنترل یا طراحی از پیش ‌تعیین ‌شده. خیلی وقت ‌ها از ترکیبات و دستورهایی استفاده می‌کنم که در سنت‌های قدیمیِ سرامیک ‌سازی در نقاط مختلف دنیا وجود داشته است—مثل دستور ساخت خمیر مصری—و این انتخاب فقط تکنیکی نیست، بلکه به نوعی همزیستی برمی گردد. این دستورها یک ذات مخصوص به خودشان دارند و من باید کنارشان راه بروم، به آنها زمان بدهم و اجازه بگیرم. بدون این فرایندِ همزیستی، اثر شاید به لحاظ فیزیکی ساخته شود، ولی روح نمی‌گیرد. من همیشه دنبال راهی‌ هستم که تضادها را نگه دارم: سنگینی و سبکی، ساختن و شک کردن، جسم و تصویر. نه برای اینکه به وحدت برسند، بلکه برای اینکه در کنار هم باقی بمانند و تنش میان آنها حفظ شود. این تنش برای من بیشتر از هر روایت یا نتیجه‌ی نهایی معنا می سازد.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان: از چه ابزارها، تکنیک‌ها یا فرآیندهایی برای خلق اثر هنری استفاده می‌کنید؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">تفویضی: برای من، سرامیک فقط یک ماده‌ی سازنده نیست، بلکه یک بستر برای گفتگو است—گفتگویی که بین زمان‌ها، مکان‌ها و زبان‌های مختلف اتفاق می‌افتد. چیزی که همیشه من را به این ماده نزدیک‌تر کرده، همین ظرفیتِ ارتباطی و پیچیده‌ی آن است.</p>



<p class="wp-block-paragraph">من به ‌جای استفاده از مواد آماده‌ی بازار یا گلیزهای تجاری که امروز به‌راحتی قابل سفارش ‌است، تلاش می‌کنم وارد جهانِ قدیمی‌ترِ سرامیک بشوم—جایی که هر ترکیب، هر خمیر یا لعاب، ریشه در آزمایش، تجربه و حتی جغرافیا دارد. از دستورهایی استفاده می‌کنم که بعضی‌ از آنها از دوره‌های باستانی باقی ماندن یا در سنت‌های محلی شکل گرفتند. این دستورها صرفاً به‌خاطر خواص تکنیکی‌شان برای من جذاب نیستند، بلکه چون به من اجازه می‌دهند با یک تاریخ، با یک فرم دانایی که مدام در حال فراموش شدن است، وارد گفت‌وگو بشوم.</p>



<p class="wp-block-paragraph">بخشی از فرآیند من دقیقاً این است: این که خودم را درگیر پیچیدگی‌های همین فرمول‌ها بکنم و سعی نکنم کار را برای خودم ساده کنم. اتفاقاً به‌واسطه‌ی همین پیچیدگی است که کار برای من معنا پیدا می‌کند. من در جایگاه جغرافیایی خاصی قرار دارم، با دسترسی محدود به منابع خاص؛ و همین محدودیت‌ها را تبدیل می‌کنم به بخشی از مسئله‌ی اثر—این که چطور می‌توانم از چیزی که از گذشته مانده، چیزی برای امروز بسازم.</p>



<p class="wp-block-paragraph">در کنار این نگاه، از ابزارهای معاصر هم استفاده می‌کنم—از جمله چاپ سه‌بعدی&nbsp;(۳D printing)—اما نه برای اینکه کار خودم را صنعتی یا تمیز کنم، بلکه برای این‌که ببینم چطور می‌شود یک رسیپی باستانی را با یک تکنولوژی امروز هم‌نشین کرد، بدون اینکه یکی حذف یا بلعیده شود. این تنش و هم‌نشینی بین زمان‌ها، بین سازوکارهای قدیمی و جدید، برای من نه فقط یک مسئله‌ی تکنیکی، بلکه یک بخش اصلی از کانسپت کارم است. در نهایت، تکنیک و ابزار برای من فقط وسیله‌ی ساختن نیست؛ خودشان بخشی از مسئله‌اند، بخشی از سؤال هستند. و من نمی‌خواهم از آنها برای رسیدن به یک تصویر نهایی استفاده کنم، بلکه می‌خواهم با آنها فکر کنم، آزمون کنم و گاهی هم شکست بخورم.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان: چه مضامینی در آثار شما الهام‌بخش بوده است؟ آیا اثر شما یک تجربه‌ی زیستیِ شخصی را بیان می‌کند؟ چه حسی را سعی کردید در اثر هنری خود به مخاطب انتقال دهید؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">تفویضی: من در اصفهان به دنیا آمدم و فکر می‌کنم شهری مثل اصفهان—با همه‌ی عظمت و نظم پنهان در معماری‌اش—از همان ابتدا یک تعریف دیگری از فضا به من داده است. خیلی از ما مثلاً شنیدیم که در مسجد شیخ لطف‌الله، بدون اینکه متوجه باشی، از دل فرم و نور و مسیر، یک ‌دفعه خودت را روبه‌روی قبله می‌بینی. این برای من فقط یک واقعیت معماری نیست؛ بیشتر شبیه یک کیفیتِ بی‌صداست—یه جور دعوت شدن بی‌کلام است. چیزی که شاید بارها ببینی، ولی هر بار اگه با دقت بیشتری نگاه کنی، چیز تازه‌ای از آن دریافت می‌کنی.</p>



<p class="wp-block-paragraph">من در دانشگاه هنر اصفهان، هنر اسلامی با تمرکز بر سرامیک خواندم و آن دوران برای من مثل یک نقطه‌ی چرخش بود. نه فقط به‌ خاطر آموزش‌ها، بلکه به‌خاطر هم‌نشینیِ روزمره با آن معماری و هنر. همان‌جا بود که برای اولین بار متوجه شدم که فضا، حتی وقتی ساخته شده، هنوز هم می‌تواند سیال باشد. بسته به این‌که چطور وارد آن بشوی، با چی نگاهش کنی، و در کدام لحظه‌ی زندگی‌ات به آن برمی‌گردی، معنای متفاوتی به شما می‌دهد. این نگاه خیلی برای من ماندگار شد؛ اینکه فضا رو نه به‌عنوان یک ظرف بسته، بلکه به‌عنوان یک وضعیت باز ببینم—یک وضعیت که همیشه چیزی برای کشف دارد.</p>



<p class="wp-block-paragraph">از طرف دیگه، فرش همیشه بخشی از فضای ذهنی من بوده است. پدربزرگ من سال‌ها در کار فرش بود و اگرچه وقتی من به دنیا آمدم دیگه آن کار را ادامه نمی‌داد، ولی خاطره‌ها و روایت‌هاش همیشه با من بود. بعدها وقتی باوند بهپور جمله‌ای درباره‌ی فرش گفت—اینکه فرش مرز دارد، داخل و بیرون دارد، سایز مشخص دارد و می‌تواند کاربرد یک اتاق را تغییر بدهد—فهمیدم که فرش فقط یک شیء تزئینی نیست؛ یک نوع معماری است، یک فرم فکری برای ساختن فضا است. از همان ‌جا بود که این نگاه وارد کارهای من شد—نه از مسیر بازنماییِ مستقیم فرش، بلکه از مسیر فکر کردن به فضا به‌ عنوان چیزی که بدن، کاربرد و حافظه را هم‌زمان شکل می‌دهد.</p>



<p class="wp-block-paragraph">تجربه‌ی زیستی در این روند نقش خیلی پررنگی دارد، اما نه به‌ معنای خاطره یا روایت شخصی؛ بیشتر به ‌شکل یک وضعیتِ حسی، یک تنش حل‌ نشده که باید از بدن من عبور کند و خودش را در فرم نشان بدهد.</p>



<p class="wp-block-paragraph">خیلی وقت‌ها، پرسش‌های من در مورد سوگواری، تداوم و مکان‌مندی بودن—اینکه چطور می‌شود چیزی که نیست را هم نگه داشت؟ یا چطور می‌شود با چیزی که از دست رفته، هنوز رابطه داشت؟ این سؤال‌ها برای من نه فقط درون‌مایه‌ی مفهومی کارهای من بودند، بلکه خودشان ساختار اثر را هم شکل دادند. مثلاً در بعضی پروژه‌های من، خودِ شکنندگیِ متریال یا روند تکرارشونده‌ی ساخت و تخریب، راهی برای فکر کردن به همین وضعیت بوده است. من نمی‌خواهم اثرم یک حسِ  مشخص را منتقل کند—یعنی قرار نیست مخاطب الزاماً غمگین یا نوستالژیک شود. بیشتر دنبال این هستم که یک وضعیت را باز نگه دارم، که مخاطب بتواند وارد آن شود، مکث کند و با تکه‌ای از خودش در آن فضا مواجه شود. شاید بتوان گفت حسِ مورد علاقه‌ من در اثر، حسِ &#8220;معلق بودن&#8221; است—وضعیتی بین بودن و نبودن، بین شکل گرفتن و فروپاشیدن.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="793" height="594" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/07/Screen-Shot-1404-04-28-at-03.49.37.jpeg" alt="" class="wp-image-28635" srcset="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/07/Screen-Shot-1404-04-28-at-03.49.37.jpeg 793w, https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/07/Screen-Shot-1404-04-28-at-03.49.37-768x575.jpeg 768w" sizes="auto, (max-width: 793px) 100vw, 793px" /></figure>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان: اهداف متعالی شما به عنوان یک هنرمند چیست؟ این آثار به چه اندازه به شما کمک می‌کند تا به اهداف والای خود برسید؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">تفویضی: اگه بخواهم خیلی صادقانه بگویم، هدف من به ‌عنوان هنرمند هیچ‌ وقت رسیدن به یک نقطه‌ی مشخص نبوده—نه دنبال قطعیت، نه دنبال ساختن مجموعه‌ای از جواب‌ها بودم. بیشتر دنبال ساختن فضاهایی بودم که بتوان در آنها سؤال‌ها را نگه داشت، که بشود با آنها زندگی کرد، بدون اینکه مجبور باشی حتماً حلشان کنی.</p>



<p class="wp-block-paragraph">برای من، ساختن هر اثر در وهله‌ی اول یک تلاش شخصی است—یک جور فراهم کردن فضا برای خودم است. فضایی برای سوگواری، برای تجربه‌ی غم، دلتنگی، جا‌به‌جایی، یا حتی فقط «بودن»، بدون نیاز به توضیح دادن، بدون ترس از قضاوت شدن. انگار دارم برای خودم یک زبانِ بی‌کلام می‌سازم که بتوانم در آن تنفس کنم و اگر خوش‌شانس باشم، آن فضا برای مخاطب هم باز بماند. نه برای اینکه دردی را دقیقاً درک کند، بلکه برای اینکه یک جور همدلی اتفاق بیفتد—از آن جنس همدلی‌هایی که در آن کسی چیزی نمی‌گوید، ولی حضورش حس می‌شود.</p>



<p class="wp-block-paragraph">گاهی فکر می‌کنم بخشی از هدف من این است که چیزهایی که احتمال گم شدن دارند یا شاید دیگر دیده نمی‌شوند، را دوباره لمس کنم—نه فقط به‌عنوان خاطره، بلکه به‌عنوان ماده. اینکه مثلاً خمیر مصری را از بستر خودش در گذشته بیاورم و در کنار ابزارهای امروز قرار بدهم، برای من صرفاً یک انتخاب تکنیکی نیست؛ بیشتر شبیه باز کردن یک مسیر برای گفت‌وگویی‌ است که هنوز هم می‌تواند ادامه پیدا کند، اگر گوش بدهی، اگر فرصت بدهی.</p>



<p class="wp-block-paragraph">اخیراً داستانی خواندم در مورد زن‌هایی در غرب ایران—مادرهایی که بعد از از دست دادن فرزند، برای سوگواری، یک فرش می‌بافتند. کاری پر از تکرار، پر از زمان، پر از رنج فیزیکی. این‌که خودت را مجبور کنی بنشینی، با آن احساسات تنها بمونی و بند‌بند اون درد را با دستت ببافی&#8230; برای من این خیلی نزدیک است به چیزی که دلم می‌خواهد در کار هنری تجربه کنم. نه برای فرار از اندوه، بلکه برای ساختن جایی که بشود با آن زندگی کرد.</p>



<p class="wp-block-paragraph">فرش، درست مثل سرامیک، متریالی است که باقی می‌ماند. وزن دارد. جابه‌جا کردن آن آسان نیست. کار فیزیکی می‌طلبد. و با همین وزن، همین سختی، تبدیل می‌شود به چیزی که سوگواری را نگه می‌دارد. حتی اگه بتوانی از آن عبور کنی، باز هم به شکل یک چیز فیزیکی، یک چیزی که جا اشغال می‌کند، آن گوشه‌ی اتاق هست. آثار من هم برای من همین کار را می‌کنند—به من اجازه می‌دهند لحظه‌هایی از گذشته را که در زمان خودشان نتوانستم پردازش کنم، دوباره بیرون بکشم، ببینم، و شاید، به وقت خودش، از آنها عبور کنم. در کنار همه‌ی این‌ها، امیدوارم کارهای من برای مخاطب یک جور فضای امن باشد؛ فضایی که در آن احساس نکنند باید چیزی را بفهمند، قضاوت کنند یا حتی حتماً «دوست داشته باشند». فقط کافی است که با اثر بمانند، با آن مکث کنند، و شاید تکه‌ای از خودشان را داخل آن پیدا کنند—نه به شکل بازنمایی، بلکه به شکل هم‌حسی بی‌کلام.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong> سعیدیان: اولین تجربه‌ی تصویری شما از هنر چگونه و در چه زمانی در ذهن‌تان ثبت شده است؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">تفویضی: در واقع، هیچ لحظه‌ی مشخصی یادم نمیاید که بتوان گفت این اولین برخورد من با هنر بوده است. هیچ تصویری نیست که بتوانم دقیق به آن برگردم. بیشتر یک جور فضا یا حس برای من مانده است. مثلاً وقتی بچه بودم، خیلی وقت‌ها در کتاب خواندن غرق می‌شدم. نه فقط به‌ خاطر داستان، بلکه به ‌خاطر آن حالتی که همه چیز در اطرافم آرام می‌شد و فقط من می‌ماندم و چیزی که داشتم داخلش فرو می‌رفتم. فکر می‌کنم آن تجربه‌ی تمرکز و غرق شدن، شاید اولین چیزی بود که بعدها به شکل دیگه‌ای در کارم برگشت.</p>



<p class="wp-block-paragraph">یک چیز دیگر هم همیشه در ذهنم هست- بدن مادرم، در خانه است. نه به شکل خاصی از حرکت، بلکه آن ریتمی که در کارهای روزمره‌اش بود. یک جور تکرار بی‌صدا. چیزی که دیده نمی‌شد ولی حضور داشت. هیچ‌وقت به آن فکر نمی‌کردم، ولی الان که برمی‌گردم، می‌بینم که همان ‌جور ریتم‌ها، همان بی‌سروصدا بودن، در فهم من از زمان، از ساختن، از تکرار، تأثیر گذاشتن با اینکه خودم آن موقع نمی‌دانستم.</p>



<p class="wp-block-paragraph">نمی‌توانم بگم این‌ها دقیقاً هنر بودن، ولی فکر می‌کنم اگه چیزی در من شکل گرفته، از همین چیزهای معمولی بوده نه از یک لحظه‌ی خاص، بلکه از زیستن با چیزهایی که بی‌صدا، ولی مداوم، حضور داشتن.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان: به نظر شما آیا فرم و محتوا لازم و ملزوم یکدیگرند؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">تفویضی: برای من، محتوا همیشه نقطه‌ی شروع است. چیزی که ذهن من را درگیر می‌کند، یا تجربه‌ای که هنوز نتوانستم کامل هضم کنم. فرم ابزاریه که کمک می‌کند این محتوا وارد جهان شود، دیده شود، یا حتی فقط برای لحظه‌ای متوقف شود. به همین خاطر، فرم در نظر من باید در خدمت محتوا باشد—نه برعکس. این نسبت برای من ساده نیست، ولی واضح است که فرم بدون پیوند با محتوا نمی‌تواند کار کند، و محتوا بدون فرم قابل انتقال نیست.</p>



<p class="wp-block-paragraph">یکی از ترس‌های همیشگی من این است که فرم انتخاب‌شده نتواند وزن محتوا را حمل کند. گاهی ممکن است اثر در ظاهر درست باشد، ولی درونیات آن منتقل نشود. یا به چشم بیاید، ولی نتواند چیزی را نگه دارد، یا بدتر—تبدیل شود به چیزی که مخاطب را از محتوا دورتر هم می‌کند. این ترس در دنیای امروز هنر معاصر برای من جدی است، جایی که خیلی از آثار یا فرمی آشنا و مینیمال دارند، ولی پشت آنها یا کانسپت واقعاً عمقی است، یا ادعای عمیقی وجود دارد. گاهی اون ادعا خودش می‌تواند سنگین‌تر از خود اثر باشد. من می‌ترسم که اثرم صرفاً در حد یک بیانیه‌ی مفهومی باقی بماند و نتواند مخاطب را درگیر تجربه‌ی واقعی بکند.</p>



<p class="wp-block-paragraph">با این حال، من به فرم به چشم چیزی پویا نگاه می‌کنم. چیزی که ممکن است از یک تکنیک شروع شود، از یک متریال، یا حتی از یک اتفاق غیرقابل‌پیش‌بینی. روند ساخت برای من همانجا است که فرم و محتوا شروع به گفت‌وگو با هم می کنند. هیچ‌وقت صد درصد در کنترل من نیستند، ولی این فرآیند دقیقاً همان چیزی است که اثر را برای من زنده می‌کند.</p>



<p class="wp-block-paragraph">در نهایت، محتوا چیزی است که من را وادار به ساختن می‌کند. و فرم، اون چیزی است که کمک می‌کند دیگران بتوانند چیزی را که من فقط حسش کرده بودم، لمس کنند یا امیدوارم که این اتفاق بیوفتد.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان: محیط چه تأثیری در خلق آثار شما دارد؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">تفویضی: برای من که با سرامیک کار می‌کنم، محیط همیشه نقش جدی‌ای داشته است. سرامیک یک مدیوم است که به شدت وابسته‌ به فضا، زمان، امکانات، جامعه‌ی اطراف، و حتی اقلیم است. اینکه من چه خاکی دارم، با چه آبی می‌سازم، چه نوع کوره‌ای در اختیار دارم، یا چطور باید دستور ساخت یک لعاب یا بدنه‌ی گل رو از صفر بسازم، همه‌ش بسته به محیطی است که در آن هستم.<br>&nbsp;یک دستور ساخت ممکن است در ایران کامل جواب بدهد، ولی همان را که بیاوری در آمریکا، ممکنه اصلاً کار نکند. این تفاوت‌ها برای من نه خوبه، نه بد؛ فقط یک جور دیگه‌ است.</p>



<p class="wp-block-paragraph">اما تأثیر محیط فقط فیزیکی نیست. من در شهری بزرگ شدم—اصفهان—شهری که در آن فضا همیشه لایه‌لایه‌ست. فضاهایی که با نور، با جهت، با حرکت، با فرم، با بدن حرف می‌زنند. فضاهایی که تو را بی‌صدا هدایت می‌کنند، بدون اینکه توضیح بدهند یا مستقیم باشند. انگار هر بار که از آنها رد می‌شوی، به‌اندازه‌ی ظرفیتی که در آن لحظه داری، چیز تازه‌ای بهت نشان می‌دهند.</p>



<p class="wp-block-paragraph">بعدتر که مهاجرت کردم، با فضاهایی روبه‌رو شدم که ریتم‌شان فرق می‌کرد. سرعت فرق می‌کرد. رابطه‌ی من با خودم، با بدنم، با زبانم، با مفهوم زمان فرق کرد. و اینها باعث شد تعریف من از فضا دیگر فقط یک موقعیت فیزیکی نباشد—یک وضعیت ذهنی هم باشد.</p>



<p class="wp-block-paragraph">برای من، محیط فقط جایی نیست که اثرم در پاسخ به آن شکل می‌گیرد؛ بعضی وقت‌ها اثرم ساخته می‌شود تا خودش بتواند یک فضا بسازد. فضایی که در آن بشود ماند، فکر کرد، لمس کرد—بدون اینکه نیاز به توضیح دادن یا جواب دادن باشد.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="794" height="595" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/07/Screen-Shot-1404-04-28-at-03.49.56.jpeg" alt="" class="wp-image-28634" srcset="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/07/Screen-Shot-1404-04-28-at-03.49.56.jpeg 794w, https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/07/Screen-Shot-1404-04-28-at-03.49.56-768x576.jpeg 768w" sizes="auto, (max-width: 794px) 100vw, 794px" /></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="794" height="597" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/07/Screen-Shot-1404-04-28-at-03.49.45.jpeg" alt="" class="wp-image-28636" srcset="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/07/Screen-Shot-1404-04-28-at-03.49.45.jpeg 794w, https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/07/Screen-Shot-1404-04-28-at-03.49.45-768x577.jpeg 768w" sizes="auto, (max-width: 794px) 100vw, 794px" /></figure>



<p class="wp-block-paragraph"></p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d9%87%d9%85%d8%b2%db%8c%d8%b3%d8%aa%db%8c-%d8%aa%d8%b6%d8%a7%d8%af%d9%87%d8%a7%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%85%d8%a7%d8%a6%d8%af%d9%87-%d8%aa%d9%81%d9%88%db%8c/">همزیستی تضادها؛ هفت پرسش از مائده تفویضی</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://honargardi.com/%d9%87%d9%85%d8%b2%db%8c%d8%b3%d8%aa%db%8c-%d8%aa%d8%b6%d8%a7%d8%af%d9%87%d8%a7%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%85%d8%a7%d8%a6%d8%af%d9%87-%d8%aa%d9%81%d9%88%db%8c/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>ویدئو به مثابه تجربه در فضای یک/سوم</title>
		<link>https://honargardi.com/video_as_an_experience/</link>
					<comments>https://honargardi.com/video_as_an_experience/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Editorial]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 03 May 2025 08:09:42 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[اخبار هنرهای تجسمی]]></category>
		<category><![CDATA[برنامه موزه و گالری ها]]></category>
		<category><![CDATA[رویداد های هنری]]></category>
		<category><![CDATA[هنرهای مفهومی]]></category>
		<category><![CDATA[ویدیوآرت]]></category>
		<category><![CDATA[آرت ریسرچر]]></category>
		<category><![CDATA[آنیتا هاشمی مقدم]]></category>
		<category><![CDATA[آوازه الماسی]]></category>
		<category><![CDATA[امین پروین]]></category>
		<category><![CDATA[پراگماتیسم]]></category>
		<category><![CDATA[رئوفه رستمی]]></category>
		<category><![CDATA[راضیه کوشکی]]></category>
		<category><![CDATA[رامین سعیدیان]]></category>
		<category><![CDATA[فضای یک/سوم]]></category>
		<category><![CDATA[گالری اِو]]></category>
		<category><![CDATA[گلاره گودرزی]]></category>
		<category><![CDATA[مروارید قاسمی]]></category>
		<category><![CDATA[مهرک تهرانی]]></category>
		<category><![CDATA[نبراس هویزاوی]]></category>
		<category><![CDATA[وحید قادری]]></category>
		<category><![CDATA[ویدئو آرت]]></category>
		<category><![CDATA[ویدئو به مثابه تجربه]]></category>
		<category><![CDATA[یاسمن زینتی]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://honargardi.com/?p=28418</guid>

					<description><![CDATA[<p>نمایشگاه گروهی «ویدئو به مثابه تجربه» با کیوریتوری رامین سعیدیان، جمعه ۱۲ اردیبهشت ماه در فضای یک/سوم گالری اِو تهران افتتاح شد. در این پروژه، ویدئو نه صرفاً به‌عنوان یک رسانه‌ی تصویری یا ظرفی برای روایت، بلکه به‌عنوان فرایند تجربه در نظر گرفته می‌شود؛ تجربه‌ای که در آن معنا از دل کنش، تعامل و تأثیر [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/video_as_an_experience/">ویدئو به مثابه تجربه در فضای یک/سوم</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">نمایشگاه گروهی «ویدئو به مثابه تجربه» با کیوریتوری رامین سعیدیان، جمعه ۱۲ اردیبهشت ماه در فضای یک/سوم گالری اِو تهران افتتاح شد.</p>



<p class="wp-block-paragraph">در این پروژه، ویدئو نه صرفاً به‌عنوان یک رسانه‌ی تصویری یا ظرفی برای روایت، بلکه به‌عنوان فرایند تجربه در نظر گرفته می‌شود؛ تجربه‌ای که در آن معنا از دل کنش، تعامل و تأثیر عملی بر مخاطب شکل می‌گیرد. بر پایه‌ی فلسفه‌ی پراگماتیسم تجربه، خاستگاه معناست و ویدئو، در مواجهه‌ی زنده با بیننده، می‌تواند حامل این تجربه باشد. در این نگاه، اثر ویدئویی نه بازتابی از حقیقتی بیرونی، بلکه رخدادی است که معنا را در لحظه‌ی تماشا، در بطن ادراک و احساس مخاطب می‌آفریند. معنا، امری از پیش‌مقرر نیست، بلکه در تعامل میان اثر و بیننده، در بستر زمان و کنش، متولد می‌شود.</p>



<p class="wp-block-paragraph">ویدئو در اینجا تجربه‌ای است که با استفاده از امکانات زمان‌مندی، صدا، تصویر، سکوت و وقفه، ادراک مخاطب را مختل کرده و او را به سوی نوعی آشنایی‌زدایی از دیدن و شنیدن روزمره سوق می‌دهد. این پروژه بر آن است تا ویدئو را به‌مثابه میدانی برای مواجهه‌ی تازه با تجربه‌ی زیسته به نمایش گذارد؛ نه فقط برای دیدن، بلکه برای زیستن. ویدئویی که با مخاطب وارد رابطه‌ای فعال می‌شود، تجربه‌ای را در بدن و ذهن او تزریق می‌کند و در نهایت، نه تنها جهان، که نگاه را نیز دگرگون می‌سازد. در چارچوب پراگماتیسم، این پروژه می‌کوشد نشان دهد که ویدئو چگونه می‌تواند به رسانه‌ای برای ساختن معنا در بستر زندگی واقعی تبدیل شود؛ جایی که هر تصویر، هر صدا و هر وقفه، نه عنصری زیباشناختی، بلکه قطعه‌ای از تجربه‌ای زنده است. در راستای مفاهیم بیان شده این پروژه از آرت‌ریسرچر با حمایت رسانه‌ هنرگردی در ۴ تجربه هر ۲ هفته با ۲ ویدئوی متفاوت از آرتیست های منتخب برگزار خواهد شد.</p>



<p class="wp-block-paragraph">در تجربه اول که از ۱۲ اردیبهشت تا ۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۴ ادامه خواهد داشت، ویدئوآرت هایی از رئوفه رستمی و آنیتا هاشمی‌مقدم نمایش داده می‌شود. در تجربه دوم که از ۲۶ اردیبهشت تا ۸ خرداد برپا خواهد شد، ویدئوآرت امین پروین و همچنین ویدئوآرت مشترکی از مروارید قاسمی و گلاره گودرزی و در تجربه سوم ۹ خرداد تا ۲۹ خرداد ویدئوآرتی با ویژوال راضیه کوشکی و موسیقی وحید قادری، در کنار ویدئوآرتی از نبراس هویزاوی و در نهایت در تجربه چهارم از ۳۰ خرداد تا ۱۲ تیر ویدئوآرت آوازه الماسی و ویدئوی مشترک یاسمن زینتی و مهرک تهرانی نمایش داده خواهد شد.</p>



<p class="wp-block-paragraph">نمایشگاه گروهی ویدئو به مثابه تجربه تا تاریخ ۱۲ تیر ۱۴۰۴ در گالری اِو به نشانی خیابان کریمخان، خیابان خردمند‌شمالی، کوچه اعرابی سوم، شماره ۵ به نمایش خود ادامه خواهد داد.&nbsp;</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/video_as_an_experience/">ویدئو به مثابه تجربه در فضای یک/سوم</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://honargardi.com/video_as_an_experience/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>میز پژوهش: تبدیل پروسه به پروژه</title>
		<link>https://honargardi.com/research_table/</link>
					<comments>https://honargardi.com/research_table/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Editorial]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 23 Feb 2025 14:16:18 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[اینستالیشن و چیدمان]]></category>
		<category><![CDATA[رویداد های هنری]]></category>
		<category><![CDATA[هنرهای تجسمی]]></category>
		<category><![CDATA[هنرهای مفهومی]]></category>
		<category><![CDATA[آرت ریسرچر]]></category>
		<category><![CDATA[آرک ریسرچر]]></category>
		<category><![CDATA[آنتاگنیست]]></category>
		<category><![CDATA[رامین سعیدیان]]></category>
		<category><![CDATA[کارخانه هفت‌و‌هشت]]></category>
		<category><![CDATA[میز پژوهش]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://honargardi.com/?p=28132</guid>

					<description><![CDATA[<p>رویداد «میز پژوهش/هفت‌و‌هشت» یک پروژه کیوریتوریال است که توسط استودیو‌ی پژوهشی آرک‌ ریسرچر و آتلیه معماری آنتاگُنیست، در فضای کارگاه نوآوری هفت‌و‌هشت هر شنبه یک هفته در میان از مهر تا اسفند ۱۴۰۳ در قالب دوازده میز برگزار شد.&#160; رامین سعیدیان مدیر استودیو آرت‌ ریسرچر به عنوان کیوریتور میز پژوهش، ایده این پروژه را در [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/research_table/">میز پژوهش: تبدیل پروسه به پروژه</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">رویداد «میز پژوهش/هفت‌و‌هشت» یک پروژه کیوریتوریال است که توسط استودیو‌ی پژوهشی آرک‌ ریسرچر و آتلیه معماری آنتاگُنیست، در فضای <a href="https://haftohasht.studio/" data-type="link" data-id="https://haftohasht.studio/">کارگاه نوآوری هفت‌و‌هشت</a> هر شنبه یک هفته در میان از مهر تا اسفند ۱۴۰۳ در قالب دوازده میز برگزار شد.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">رامین سعیدیان مدیر استودیو <a href="https://artresearcher.center/" data-type="link" data-id="https://artresearcher.center/">آرت‌ ریسرچر</a> به عنوان کیوریتور میز پژوهش، ایده این پروژه را در بهار سال گذشته شکل داد. یک میز فلزی داخل فضای استودیو، محلی برای چیدمان تمام ملزومات یک پرونده مطالعاتی هنر شامل مقاله، کتاب، عکس و … بود که پژوهشگران هنر برای تحقیقات به دور آن میچرخیدند و بحث می‌کردند. نام آن میز فلزی، میز پژوهش شد و پس از مدتی چهارده میز با یک پرونده مستقل پژوهشی عکس‌برداری و در سایت استودیو بارگزاری شد. سعیدیان تابستان ۱۴۰۳ در فضای سوله هفت‌و‌هشت که داخل کارخانه نوآوری آزادی واقع شده، استودیوی پژوهشی آرک‌ریسرچر را که بر مبنای مفهوم آرتیستِ معمار و معمارِ آرتیست شکل گرفته، در راستای مسیر پژوهشی هنرهای تجسمی و مفهومی آرت‌ ریسرچر تاسیس کرد. در ادامه با همکاری آتلیه معماری آنتاگُنیست(محمدصادق زنگنه‌فر و نیما شاه‌محمدی) و طراحی گرافیک وحید گودرزی، پروژه کیوریتوریال «میز پژوهش/هفت‌و‌هشت» بر مبنای تبدیل پروسه خلق آرتیست به پروژه شکل گرفت.</p>



<p class="wp-block-paragraph">در پروژه میز پژوهش پرونده‌ای حول محور یکی از موضوعات مطالعات هنر را بر روی سطح یک یا چند میز جمع‌آوری و پژوهش می‌شود. آرک‌ریسرچر و آنتاگنیست معتقدند بر روی میز آوردن، اولین گام پژوهش است. آنها وقتی پشت میز قرار می‌گیرند، همه چیز برایشان ناگهان جدی می‌شود؛ معتقدند فلسفه وجودی این شیء دوبعدی‌است که کار را آغاز می‌کند.<br></p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/02/2A615DAB-951D-4390-91DE-2062A0B887BE1" alt="" class="wp-image-28135"/></figure>



<p class="wp-block-paragraph">در میز یکم با عنوان «رسانه پیام است» در تاریخ اول مهر ۱۴۰۳ به عنوان شروعی برای پروژه میز پژوهش، چیدمانی از آرشیو بیست سال اخیر مجلات تخصصی معماری با نگاهی به کتاب رسانه پیام است مارشال مک‌‌لوهان شکل گرفت.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">در نگاه آنتاگنیست‌ها، غریبگی و کنجکاوی دو مولفۀ اصلی میز اول پژوهش/هفت‌وهشت بود. تصور اینکه به یک باره تمامی قرارداد های فضایی تغییر خواهند کرد و &#8220;میز&#8221; با عملکرد بستر خوراک، ناگهان در کالبدی جدید، بدل به بستر پژوهشی می‌شود. این تغییر کالبدی در نشست اول غریب بود و مخاطب را به شناخت دوباره و باز تعریف کاربری سوق داد. در وحلۀ دوم، محتوا و ایدۀ میز اول، &#8220;رسانه پیام است&#8221; ظهور کرد و مخاطب با دریایی از مجلات معماری در بین عناصر خوراکی &#8220;هجو&#8221; قرار گرفت. حدس آنها این بود که در این نقطه، برخورد شخصی مخاطب آغاز شود، مجلات ورق بخورد و به خوراکی ها ناخنک زده شد. در این بین گمانه زنی ها راجع به میز پژوهش شکل گرفت و حدس ها و گمان‌ها در قالب &#8220;گفتمان سازمان نیافته&#8221; بین مخاطبان متولد شد. حدس زده شد که محتوای این گفتمان و اندیشه های حاکم حول دو موضوع &#8220;اینجا چه خبر است&#8221; و &#8220;مجلات&#8221; شکل خواهند گرفت و مخاطبان در این خلاء به دنبال خلق یا یافتن معنی خواهند گشت. در نگاه اولیه، نظریۀ حاکم بر میز اول، همان پیام روشن و شفاف است: رسانه پیام است! در این لحظه، برگزارکنندگان خود مشتاق و کنجکاو برخورد مخاطب با این ابَر پیام بود.</p>



<p class="wp-block-paragraph">رامین سعیدیان در استیتمنت میز اول سوالاتی را مطرح کرد: مجلات تخصصی معماری‌و‌شهرسازی به عنوان یک رسانه چه پیامی از/به معماری‌وشهرسازی معاصر ایران داشته‌اند؟ نقش رسانه‌های چاپی در جهت‌دهی به افکار معماران، شهرسازان و مخاطبان غیر معمار و‌ شهرساز چگونه بوده است؟ آیا این رسانه‌ها به عنوان نهاد مستقل رصدکننده حرکت جامعه معمار،شهرساز و غیر معمار، غیرشهرساز عملکرد مناسبی داشته‌اند؟ چه تفاوتی میان تورق مجلات تخصصی معماری،شهرساز با کتاب‌های مرجع معماری و شهرسازی در ایجاد جریان‌های فکری معاصر است؟ ارزش غذایی یک خوراک اصلی با یک خوراک فرعی، چه تفاوتی دارد؟ پس از این پرسشگری سُقراطی، سعیدیان اذعان کرد که در دوران معاصر برای علاقه‌مندان، ارتباط با معماری‌و‌شهرسازی در ارتباط تصویری با طرح‌ها و خروجی‌های آن در قالب مجلات تخصصی ممکن شده است. مارشال مک‌لوهان اندیشمند کانادایی کتابی دارد با عنوان رسانه یک پیام است. پس همراه با این نظر می‌توان مجلات تخصصی را به خط کرد تا دریافت، مخاطبان چه پیامی دریافت کردند. در تحلیل محتوای این مجلات به عنوان یک رسانه در اقلیم ما، عده‌ای رویکردشان معرفی پروژه‌ها در غرب‌و‌شرق عالم و عده‌ای دیگر معرفی پروژه‌های داخلی و رویکرد دسته سوم توسعه تاریخ و مبانی نظری معماری و شهرسازی بوده است.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1372" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/02/tempImageOjFxfe-scaled.webp" alt="" class="wp-image-35977"/></figure>



<p class="wp-block-paragraph">در میز دوم با عنوان «گسست» در تاریخ چهاردهم مهر ۱۴۰۳، آنیتا هاشمی‌مقدم از پروسه خلق مجموعه خود میزی را به عنوان یک پروژه چیدمان کرد. کلمه “گُسست” می تواند به یک وقفه یا جدایی ناگهانی اشاره کند، هم از نظر چیزهای فیزیکی مانند یک عضله یا لوله پاره شده و هم از نظر استعاری مانند فروپاشی یک انسان.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">آرتیست مجموعه عکس گسست را با دوربین آنالوگ عکاسی کرده است. دلایل انتخاب او برای عکاسی با دوربین آنالوگ عبارتند از:</p>



<p class="wp-block-paragraph">۱-نداشتن حق انتخاب در ثبت عکس.آرتبست معتقد است در عکاسی آنالوگ تا عکس چاپ نشود خطاهای عکاسی را متوجه نخواهیم شد و یا حتی عکس به درستی گرفته شده است یا نه. و به نوعی با این روش عکاسی حق انتخاب را از خود گرفته است و برای خود محدودیت ایجاد کرده است.</p>



<p class="wp-block-paragraph">۲-براساس موضوع و مفهوم کلی کار و اینکه کاراکتر داخل عکس(خود آرتیست) در تلاش است از کادر یا فضای محدودی که برایش با رنگ قرمز( که این رنگ ابتدا با خون آرتیست بر روی شیشه شفاف تست شد و بعد رنگ قرمز ویترای یا همان رنگ شیشه و در آخر برای متعادل کردن فرم و معنا و اینکه زیاده گویی را از اثر بگیرد، از پلکسی قرمز استفاده کرده) ایجاد شده است، فرار کند یا به نوعی گذر کند. آرتیست شروع به عکاسی با سرعت پایین کرده است تا با این روش سعی در ثبت این فرار و تلاش برای عبور از این مسیر داشته باشد.</p>



<p class="wp-block-paragraph">در ویدئوهای گسست هم به نوعی با تکرار تصویر و کند یا تند کردن زمان این اتفاق تکرار می شود. در ویدئوها یک تکراری وجود دارد که در راستای آن فضایی است که کاراکتر تلاش برای گذر و یا عبور از آن محدوده را دارد که آن فضاها به نوعی سعی در کنترل کردن او را دارند. ویدئو و تمامی عکس‌ها بدون حضور و کمک کسی در تنهایی گرفته شده است. ثبت تنهایی هر کدام از عکس ها و ویدئوها و تجربه آرتیست به عنوان خالق اثر هم راستا با تلاشی است که کاراکتر کارها در عبور از آن شرایط دارند.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1371" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/02/IMG_2624.webp" alt="" class="wp-image-35979"/></figure>



<p class="wp-block-paragraph">در میز سوم با عنوان «قرنطینه» در تاریخ بیست‌و‌هشتم مهر ۱۴۰۳، غزاله عرفانی از پروسه خلق مجموعه خود میزی را به عنوان یک پروژه چیدمان کرد. قرنطینه را محدود‌کردن اجباری به منظور جلوگیری از فراگیر شدن یک عامل خطرساز، تعریف کرده‌اند و این تعریف برای انسان اجتماع‌گرا حکم زندان را دارد. حال این عامل خطرساز در هر مفهومی می‌تواند نمود عینی پیدا کند. زندانی تازه‌نفس به هنگام ورود برای باقی اجتماع زندانیان، حکم عامل خطرساز را دارد و زندانی کهنه‌نفس نیز برای اجرای نهایی حُکمش جدا شده از هم‌بندانش، همان نقش را ایفا می‌کند و هر دو قرنطینه نصیب‌شان می‌شود. هر دو آنچه بیرون این سفیدی چهارچوب قاب می‌گذرد را ثانیه به ثانیه سوال می‌پرسند و خود را در نقوش سیاه بی‌جوابی، محصورتر می‌یابند. در میز سوم شش عدد نقاشی و یک آرتیست‌بوک از آرتیست بر روی میزی برای پژوهش مخاطبان، چیدمان شد.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1372" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/02/tempImageigGZ9y-scaled.webp" alt="" class="wp-image-35980"/></figure>



<p class="wp-block-paragraph">در میز چهارم با عنوان «راز سر به مهر» در تاریخ دوازدهم آبان ۱۴۰۳، رامین سعیدیان از پروسه خلق مجموعه خود که در جزو منتخبین نهایی پنجمین دوره جایزه هنر معاصر ویستا بود، میزی را به عنوان یک پروژه چیدمان کرد. در استیتمنت میز چهارم آمده بود که: پدرم ده سال داشت که محمد مسعود مدیر روزنامه «مردِ‌امروز» ساعت نه ‌و‌نیم شب بیست‌ و دوم بهمن ۱۳۲۶ جلوی چاپخانه مظاهری در خیابان اکباتان تهران به ضرب دو گلوله کشته شد. من ده سال داشتم که در ظهر یک روز زمستانی به سال ۱۳۷۲ از کتابخانه بزرگ ساخته شده به دست پدرم، پله‌پله بالا رفتم و بزرگترین کتاب آن کتابخانه، که تقریبا هم‌قدم بود را با خود پایین آوردم. از میان لوگوی قرمز رنگ آن که نمونه‌ای از تایپوگرافی خاص اوایل دهه بیست خورشیدی را نشان می‌داد، عنوان «مرد‌ِ امروز» را یافتم. یک مجلد از تمامی شماره‌های قدیمی «مردِ ‌امروز» به قطع واقعی روزنامه که اوایل دهه شصت توسط نشر اسفار جمع‌آوری و منتشر شده بود. وقتی کتاب را باز کردم اولین برخورد نزدیک من با کاغذهایی به نام روزنامه شکل گرفت. سال بعد از آن اولین برخورد، دومین روزنامه رنگی صبح اقلیم من با عنوان «ایران» به‌روی دکه‌ها آمد تا سنت تورق روزنامه هر روزه‌ی ده ساله ای را برای من و خانواده ام پایه گذاری‌ کند. صفحات روزنامه هر روز در دستان ما دست به دست می‌شد و کتاب بزرگ مرد‌امروز از بالای کتابخانه نظاره‌گر ما بود. مسعود سه روز قبل ترور، از یک راز خبر داده بود که وقتی برملا شود مثل بمب اتم در تهران صدا خواهد کرد. «مردِامروز» پس از مسعود فقط یک شماره منتشر شد و هیچوقت آن راز سر‌به‌مهر افشا نشد. و حالا ۷۷ سال از آن شب سرد جلوی چاپخانه مظاهری می‌گذرد.</p>



<p class="wp-block-paragraph">نئون تایپوگرافی روزنامه مردِامروز، عکس‌های نئون‌های شهری در دهه چهل خورشیدی، کتاب‌های‌ نوشته شده توسط و درباره محمد مسعود، کتاب مجلد تمام شماره‌های روزنامه مردِامروز و پاکت‌های رازِ مهر و موم شده از آرتیست بر روی میزی برای پژوهش مخاطبان، چیدمان شد.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1372" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/02/tempImageXdTjIJ-scaled.webp" alt="" class="wp-image-35981"/></figure>



<p class="wp-block-paragraph">در میز پنجم با عنوان «نقشه گودآل» در تاریخ بیست‌و‌ششم آبان ۱۴۰۳، درسا بسیج از پروسه خلق مجموعه‌های خود: پشت به کوه، ماضی استمراری، حرکت من‌و‌دیگری در خانه و گودال، میزی را به عنوان یک پروژه چیدمان کرد. «گودآل» انباشتی است از به‌ جامانده‌ها در گودال؛ رسوبِ آنچه گذر زمان در مکان به جا گذاشته&#8230;حاصل، تصاویری هستند که خاطرات محیط، چون باد و باران بر آنها ثبت‌ کرده است.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1372" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/02/tempImagebumOcA-scaled.webp" alt="" class="wp-image-35982"/></figure>



<p class="wp-block-paragraph">در میز ششم با عنوان «زیست» در تاریخ دهم آذر ۱۴۰۳، علیرضا جوادی از پروسه خلق مجموعه‌ خوابگاه خود، میزی را به عنوان یک پروژه چیدمان کرد. زیست ما در فاصله بین تولد تا مرگ دستخوش تغییراتی می شود.آن طور که محیط بر ما تاثیر می گذارد زیست ما نیز دچار تحولات مختلف خواهد شد.به عنوان مثال اندیشه هایی که در جوانی در سر داریم با در نظر گرفتن محیط زیست ما در زمان میانسالی تفاوت بسیار خواهد داشت. این گونه ببینیم که همانند یک الگوریتم در مسیر در حال حرکت هستیم. الگوریتم در طی زمان با در نظر گرفتن زندگی در محیط‌های مختلف می تواند در مواجهه با تجربه‌های شخصی طی سال ها تغییر کند و یا ما آن را تغییر دهیم.الگوریتم ها مجموعه‌ای متناهی از دستورالعمل‌ها هستند که به ترتیب خاصی اجرا می‌شوند و مسئله‌ای را پیش می برند و یا به نتیجه می رسانند.در ریاضیات و علوم کامپیوتر، الگوریتم یک دنباله محدود از دستورالعمل‌های کاملاً تعریف شده‌است. در سه سال اخیر با در نظر گرفتن ساختار الگوریتم و زیست انسان پروژه خوابگاه شکل گرفت و پس از انجام دستوروالعمل های مختلف و ساخت سه الگوریتم فرم اولیه آثار که یک پلان ساختمانی بود را به فرمی جدید بدل کردند. این مجموعه حاصل مطالعه بر مدیا(رسانه) و تکنولوژی در کنار تجربیات شخصی است که بین سالهای ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۱ شکل گرفت.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1372" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/02/tempImageI6SuVb-scaled.webp" alt="" class="wp-image-35983"/></figure>



<p class="wp-block-paragraph">در میز هفتم با عنوان «باغ‌بانی» در تاریخ بیست‌و‌چهارم آذر ۱۴۰۳، آنتاگنیست‌ها از پروسه خلق مجموعه‌ باغ آلبالو خود، میزی را به عنوان یک پروژه چیدمان کردند. در تجربه‌ی هنری, زیست مخاطب در لحظه و ادراک سوبژه، جوهره‌ی شکل گیری “خاطره‌‌ی هنری” ست. مخاطب همواره در مواجهه با اثر آفریده‌شده و اتمام یافته توسط هنرمند قرار میگیرد و “تجربه‌ی هنری” وی رخ مینمایاند. “باغ آلبالو” و پروژه‌ی باغ به نوعی تعریف معکوس تجربه‌ی هنری برای مخاطب است. در این پروژه مخاطب به روند ساخت اثر دعوت می‌شود و در مجلسی تدارک دیده شده برای “نقش‌آفرینی” در یک اثر هنری ورود میکند. مخاطب، شکل دهنده‌ی اثر است. “نقش‌آفرینان” هنر را به مثابه یک خاطره‌ی جمعی زیست میکنند و در نهایت, ذره به ذره, گره به گره, و جزء به جزء, باغ آلبالو متولد می‌شود. باغی که به مثابه یک خاطره‌ی جمعی‌, در ذهن نقش‌آفرینان است.&nbsp;<br></p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1371" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/02/tempImagesRHyh8-scaled.webp" alt="" class="wp-image-35984"/></figure>



<p class="wp-block-paragraph">در میز هشتم با عنوان «گُل‌و‌مُرغ» در تاریخ هشتم دی ۱۴۰۳، نسترن صفایی از پروسه خلق مجموعه‌‌های سیمرغ و گل‌و‌مرغ خود، میزی را به عنوان یک پروژه چیدمان کرد.در منطق‌الطیر، عطار داستان گروهی از پرندگان را نقل می‌کند که به کوه قاف، بلندترین نقطه‌ی زمین، سفر می‌کنند تا سیمرغ، پرنده‌ای افسانه‌ای و قدرتمند را پیدا کنند. اما تنها ۳۰ تن از مرغان به مقصد می‌رسند و با دیدن تصویر خود در آب به این نتیجه می‌رسند که سیمرغ خود آنهایند. در ادبیات فارسی واژه‌ی مرغ به معنی پرنده است اما در گفتار عامیانه این واژه یادآور مرغ بسته‌بندی شده و آماده‌ی مصرف است. گویی پرنده‌هایی که روزی پر داشتند و خردمند بودند و می‌توانستند تصمیم بگیرند به سرزمین‌های دوردست و مقصد‌های ناممکن پرواز کنند حالا به مرغ تبدیل شده‌اند: بی‌جان، بی‌سر و بی‌پر، همه یک‌ شکل و تنها با یک مقصد: میز شام.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1372" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/02/tempImagem3svWL-scaled.webp" alt="" class="wp-image-35985"/></figure>



<p class="wp-block-paragraph">در میز نهم با عنوان «به دنبال راهنمای نقشه بگردید» در تاریخ بیست‌و‌دوم دی ۱۴۰۳، رئوفه رستمی از پروسه خلق مجموعه‌‌ خود، میزی را به عنوان یک پروژه چیدمان کرد. در استیمنت میز نهم آمده که:شما در استودیوی من هستید و می‌توانید به همه جای آن سرک بکشید و همه چیز را خوب نگاه کنید. چیزهایی که می‌بینید آثاری هستند که اگر چه در مسیر این پروژه تاثیر بسیاری روی من گذاشته‌اند اما به دلایل مختلف کمتر دیده شده‌اند…</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1372" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/02/tempImageDe4Dr2-scaled.webp" alt="" class="wp-image-35986"/></figure>



<p class="wp-block-paragraph">در میز دهم با عنوان «هیچ چیز تغییر نخواهد کرد» در تاریخ ششم بهمن ۱۴۰۳، مریم بیگی از پروسه خلق مجموعه‌‌ خود، میزی را به عنوان یک پروژه چیدمان کرد.چه می‌جویم؟&nbsp;این پرسشی است که بارها آرتیست در خاموشی خویش زمزمه کرده‌ است. شاید به دنبال سایه‌ای محو از خاطراتی باشد که گاه در هیئت گل یا منظره‌ای دور و ناپیدا در ذهن او می‌رویند.در آثار چاپی‌ آرتیست به ویژه مناظری که آفریده است، باید با نگاهی ژرف و خیال‌انگیز به خطوط و رنگ‌ها نگریست. تصویر، چون خاطره‌ای که غبار زمان بر آن نشسته، هنوز از میان نرفته است. رنگ‌ها چنان محو نشده‌اند که معنا را بزدایند، بلکه کافی است اندکی درنگ کنیم تا همانند گذشته، در نهان ذهن، حیاتی تازه یابد.&nbsp;باید به یاد بیاورم… اما گویی فراموشی، این همزاد ناپیدای زندگی، سرنوشت گریزناپذیر ما آدمیان است؛ سایه ای که همواره بر خاطراتمان سنگینی می‌کند.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1372" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/02/tempImage1XAb5T-scaled.webp" alt="" class="wp-image-35987"/></figure>



<p class="wp-block-paragraph">در میز یازدهم با عنوان «سونات» به تاریخ بیستم بهمن ۱۴۰۳ کیارش مسیبی از پروژه‌های عکاسی تاتر خود در سال‌های گذشته، چیدمانی بر روی «میز پژوهش/هفت‌و‌هشت» داشت. عنوان این میز «سونات» بود. سونات قطعه ای موسیقی است که برای دو ساز تصنیف می شود و یکی از این سازها عمدتا پیانو است. در مجموعه آثار عکاسی آرتیست، تلاش شده سوناتی با نوازندگی دو ساز متفاوت عالم هنر یعنی تاتر و عکاسی بر اساس نت های ادبیات ساخته شود. خوانشی متفاوت از عکاسی تا از تصویر، این همواره نادیدنی، این فرصت، این مواجهه و این امر واقعی در نمود دائمی و پایدارش، یک لذت بسازد.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1372" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2025/02/tempImageW8WH6V-scaled.webp" alt="" class="wp-image-35988"/></figure>



<p class="wp-block-paragraph">‎در میز دوازدهم به تاریخ چهارم اسفند ۱۴۰۳، تینا ابتهاج از مجموعه سرامیک‌های خود، چیدمانی بر روی «میز پژوهش/هفت‌و‌هشت» داشت. همه‌ی ما ترس از شكست داريم ولی در عين حال ميل به ادامه دادن بازى؛ بر همین اساس هر لحظه در حال دست و پنجه نرم کردن با مشکلات زندگی هستیم و گاهی اوقات با علم به اینکه ممکن است شکست بخوریم، دوست داریم خودمان را به چالش بکشیم و به قولی شانس خود را امتحان کنیم. این بازی ها مصداقی از این ویژگی رفتاری در ما انسانهاست که در لحظه‌ی برخورد با هر مساله ای با این دو احساس مهم مواجه می شویم و در نهایت تصمیم به انجام کار می‌گیریم.</p>



<p class="wp-block-paragraph"></p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/research_table/">میز پژوهش: تبدیل پروسه به پروژه</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://honargardi.com/research_table/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>مسیر بی‌پایان: نگاهی به برخی از آثار نمایشگاه هندسه خلقت</title>
		<link>https://honargardi.com/endless-path/</link>
					<comments>https://honargardi.com/endless-path/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Editorial]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 03 Nov 2024 11:16:44 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[برگزیده گالری گردی]]></category>
		<category><![CDATA[نقد و مقالات]]></category>
		<category><![CDATA[هنرهای مفهومی]]></category>
		<category><![CDATA[ویدیوآرت]]></category>
		<category><![CDATA[آرت ریسرچر]]></category>
		<category><![CDATA[آیناز رئوفیان]]></category>
		<category><![CDATA[پلتفرم ۱۰۱]]></category>
		<category><![CDATA[رامین سعیدیان]]></category>
		<category><![CDATA[سجاد فرهی]]></category>
		<category><![CDATA[فرکتال ویدئو آرت]]></category>
		<category><![CDATA[گالری ایوان]]></category>
		<category><![CDATA[گلیچ ویدئو آرت]]></category>
		<category><![CDATA[محمد عبدالله زاده]]></category>
		<category><![CDATA[محمدعلی فاموری]]></category>
		<category><![CDATA[نازنین معظمی]]></category>
		<category><![CDATA[نیلوفر بنی اسدی]]></category>
		<category><![CDATA[ویدئو آرت]]></category>
		<category><![CDATA[یاسمین اصغری زاده]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://honargardi.com/?p=27481</guid>

					<description><![CDATA[<p>نمایش گروهی هندسه خلقت:&#160;ساختارهای ضد ریتمیک در مورخ ۶ مهر ۱۴۰۳ با ارائه ۴۴ ویدیو آرت از هنرمندان&#160;بین‌المللی&#160;به‌واسطه‌ی&#160;کیوریتوری&#160;رامین&#160;سعیدیان&#160;و محمدعلی&#160;فاموری&#160;در گالری ایوان تهران برگزار شد. در&#160;استیتمنت&#160;این نمایشگاه آمده است که موضوع نمایش «گفتمانی&#160;جذاب میان نظم و آشوب در هستی را آشکار&#160;می‌کند»؛ یعنی همان چیزی که&#160;به‌عنوان&#160;هندسه‌ی&#160;بی‌اندازه&#160;یا الگوهای&#160;فرکتالی&#160;در طبیعت بسیار دیده&#160;می‌شوند. الگوهای&#160;فرکتالی&#160;به‌طور&#160;علمی از طریق&#160;فرمول‌های&#160;ریاضی&#160;به‌وجود&#160;می‌ایند&#160;و&#160;به‌عنوان&#160;مفهومی مشترک میان ریاضی و [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/endless-path/">مسیر بی‌پایان: نگاهی به برخی از آثار نمایشگاه هندسه خلقت</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">نمایش گروهی هندسه خلقت:&nbsp;ساختارهای ضد ریتمیک در مورخ ۶ مهر ۱۴۰۳ با ارائه ۴۴ ویدیو آرت از هنرمندان&nbsp;بین‌المللی&nbsp;به‌واسطه‌ی&nbsp;کیوریتوری&nbsp;رامین&nbsp;سعیدیان&nbsp;و محمدعلی&nbsp;فاموری&nbsp;در گالری ایوان تهران برگزار شد. در&nbsp;استیتمنت&nbsp;این نمایشگاه آمده است که موضوع نمایش «گفتمانی&nbsp;جذاب میان نظم و آشوب در هستی را آشکار&nbsp;می‌کند»؛ یعنی همان چیزی که&nbsp;به‌عنوان&nbsp;هندسه‌ی&nbsp;بی‌اندازه&nbsp;یا الگوهای&nbsp;فرکتالی&nbsp;در طبیعت بسیار دیده&nbsp;می‌شوند.</p>



<p class="wp-block-paragraph">الگوهای&nbsp;فرکتالی&nbsp;به‌طور&nbsp;علمی از طریق&nbsp;فرمول‌های&nbsp;ریاضی&nbsp;به‌وجود&nbsp;می‌ایند&nbsp;و&nbsp;به‌عنوان&nbsp;مفهومی مشترک میان ریاضی و هنر به هنرمندان این امکان را&nbsp;می‌دهد&nbsp;که&nbsp;پیچیدگی‌های&nbsp;نظام طبیعت را در خلق آثار هنری خود بکار برند. این ساختارها‌ نه تنها به کیفیت بصری تصاویر کمک&nbsp;کرده&nbsp;بلکه با توجه به&nbsp;نمادگرایی&nbsp;آن‌ها‌، مخاطب را به تامل بیشتر&nbsp;درباره‌ی&nbsp;نظم و&nbsp;بی‌نظمی، مفهوم&nbsp;بی‌نهایت&nbsp;و تغییرات مداوم دعوت&nbsp;می‌کنند. از این رو هنرمندان ویدیو آرت در نمایشگاه اخیر&nbsp;پلتفرم&nbsp;۱۰۱، از&nbsp;ساختار‌های&nbsp;فرکتالی&nbsp;به&nbsp;شکل‌های&nbsp;مختلف در آثار هنری خود استفاده کردند. برخی چون یاسمین&nbsp;اصغر‌زاده&nbsp;و&nbsp;یانت&nbsp;ویللامدینا&nbsp;با&nbsp;ارائه‌ی&nbsp;فر‌م‌های&nbsp;هندسی&nbsp;متفاوت&nbsp;و&nbsp;ایجاد&nbsp;فرم‌های&nbsp;جدید&nbsp;از&nbsp;طریق گلیچ‌های&nbsp;عمدی&nbsp;و&nbsp;تصادفی،&nbsp;الگوهایی&nbsp;از&nbsp;این&nbsp;هندسه را&nbsp;به‌وجود&nbsp;آورند&nbsp;و تنها&nbsp;تصویری&nbsp;از&nbsp;آن‌ها&nbsp;ارائه&nbsp;دادند&nbsp;یا&nbsp;برخی&nbsp;دیگر&nbsp;چون&nbsp;موریل&nbsp;پارابونی&nbsp;با&nbsp;استفادهاز تلفن&nbsp;همراه&nbsp;خود&nbsp;ویدیویی&nbsp;از&nbsp;یک&nbsp;قطعه مجسمه&nbsp;ساخته&nbsp;تا&nbsp;بتواند&nbsp;بخشی&nbsp;از مفهوم&nbsp;فرکتال&nbsp;یعنی&nbsp;دوگانگی‌هایی&nbsp;مانند&nbsp;استحکام&nbsp;و&nbsp;سیالیت،&nbsp;تصویر&nbsp;و&nbsp;واقعیت&nbsp;را به&nbsp;چالش&nbsp;بکشد.&nbsp;نیلوفر&nbsp;بنی‌اسدی&nbsp;نیز اثرش را «هندسه&nbsp;فرکتال فرش/&nbsp;گل زندگی» خوانده و از این طریق توضیح&nbsp;می‌هد&nbsp;که طبیعت اطراف ما منبع شگفتی&nbsp;بی‌پایان&nbsp;است.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/11/c3b46a70-549c-47bc-aecb-a8295599762d1" alt="" class="wp-image-27484"/><figcaption class="wp-element-caption">نیلوفر بنی اسدی، هندسه فرکتال فرش/ گل زندگی، نمایشگاه گروهی هندسه خلقت: تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک، گالری ایوان تهران، ۱۴۰۳، عکس: یاسمین اصغری زاده</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>فرکتال:&nbsp;چیزی بیش از دیدن</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">محمد&nbsp;عبدالله‌زاده&nbsp;درباره‌ی&nbsp;ویدیوی&nbsp;«عنبیه»&nbsp;می‌گوید&nbsp;که اثرش چیزی بیش از دیدن است و توضیح‌&nbsp;می‌دهد&nbsp;که «عنبیه»&nbsp;نشان‌دهنده‌ی&nbsp;نحوه‌ی&nbsp;جذب، فیلتر کردن و واکنش ما به&nbsp;محرک‌ها&nbsp;است و هدفش از خلق این اثر محو کردن&nbsp;مرز‌های&nbsp;بین&nbsp;دوگانه‌های&nbsp;انسان و ماشین،&nbsp;ارگانیگ&nbsp;و مصنوعی و ایجاد یک&nbsp;تجربه‌ی&nbsp;مراقبه‌ای&nbsp;است که&nbsp;ماهیت ادراک را زیر سؤال&nbsp;می‌برد؛ یعنی یک پیچیدگی بین دیدن و دیده شدن&nbsp;که پل ارتباطی بین جهان بیرونی و درونی انسان است؛ بنابراین عنبیه&nbsp;در اثر&nbsp;عبدالله‌زاده&nbsp;نه‌ تنها&nbsp;به‌عنوان&nbsp;یک ساختار بیولوژیکی بلکه&nbsp;به‌عنوان&nbsp;نمادی عمیق از تعاملات انسانی و تکنولوژی،&nbsp;مخاطب را به چالش&nbsp;می‌کشد.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/11/82408955-e087-4dae-b785-1272514ed3381" alt="" class="wp-image-27485"/><figcaption class="wp-element-caption">محمد عبدالله زاده، عنبیه، نمایشگاه گروهی هندسه خلقت: تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک، گالری ایوان تهران، ۱۴۰۳، عکس: یاسمین اصغری زاده</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سجاد فرهی: دنیای انتزاعی دامنه معنوی گسترده‌ای دارد.</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">اثر «رویدوس&nbsp;نورونالس»&nbsp;از&nbsp;خورخه&nbsp;فلورز&nbsp;که با&nbsp;هدف برجسته کردن&nbsp;کیفیت‌ها، ادراکات و&nbsp;همبستگی‌های&nbsp;آن‌‌ها&nbsp;در تجلی&nbsp;ساخته شده است در واقع&nbsp;«یک سیستم عصبی از ذرات&nbsp;رویه‌ای»&nbsp;را نشان&nbsp;می‌دهد&nbsp;که&nbsp;به‌وجود&nbsp;آمده&nbsp;ازالگوریتم‌های&nbsp;دیجیتالی&nbsp;و&nbsp;براساس&nbsp;الگوهایی&nbsp;از&nbsp;نویزهای&nbsp;نورونی&nbsp;است&nbsp;که&nbsp;پیوند دنیای فیزیکی و دیجیتال را مورد بررسی قرار&nbsp;می‌دهد.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">نویز‌های&nbsp;نورونی&nbsp;به نوسانات یا تغییرات تصادفی و غیر قابل&nbsp;پیش‌بینی همچون الگوهای&nbsp;فرکتالی&nbsp;در فعالیت&nbsp;نورون‌ها&nbsp;گفته&nbsp;می‌شود. به بیان دیگر این&nbsp;نویز‌ها&nbsp;سیگنال‌های&nbsp;سطحی هستند که&nbsp;به‌طور&nbsp;مدوام&nbsp;در سیستم‌ عصبی رخ&nbsp;می‌دهند&nbsp;و معمولا با&nbsp;فعالیت‌های&nbsp;منظم و&nbsp;سیگنال‌های&nbsp;اصلی که&nbsp;نورون‌ها&nbsp;برای انتقال اطلاعات از خود ارسال&nbsp;می‌کنند،&nbsp;همراه‌اند.&nbsp;پژوهش‌ها&nbsp;نشان&nbsp;می‌دهندکه این&nbsp;نویزها&nbsp;حتی&nbsp;می‌توانند&nbsp;به مغز کمک کنند تا در شرایط نامشخص و پیچیده، عملکرد بهتری داشته و اطلاعات حسی را پردازش کنند.</p>



<p class="wp-block-paragraph">سجاد فرهی نیز در اثر «جذام» از احساسات درونی خود چون احساس تنهایی، بیگانه بودن و &#8230; صحبت می‌کند و دنیای ذراتی را به‌ ما نشان می‌دهد که چیزی جدای از آنچه می‌بینیم در ان نهفته است. احساس تنهایی یا بیگانگی در سطح نورونی می‌تواند با افزایش نویز‌ها و آشفتگی همراه باشد که به‌عنوان بخشی از بازنمایی عصبی این احساسات پیچیده عمل می‌کنند. فرهی می‌گوید دنیای ذرات معانی چون تنهایی یا بیگانگی همیشه برای او یک دغدغه بوده است و «جذام» به‌عنوان استعاره‌ای از طردشدگی و رنج انسانی، چیزی است که توانسته به او در نمایش متاستاز احساساتش کمک کند.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/11/0eb8868e-6c77-46af-85da-fae19a8c06dd1" alt="" class="wp-image-27486"/><figcaption class="wp-element-caption">خورخه فلورز، نمایشگاه گروهی هندسه خلقت: تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک، گالری ایوان تهران، ۱۴۰۳، عکس: یاسمین اصغری زاده</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>آیناز&nbsp;روئوفیان:&nbsp;همیشه یک قانون محکم وجود دارد. بدن اولیه باید بمیرد تا موجودی جدید&nbsp;بتواند زندگی کند؛ و آن آشوب است.</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">اما&nbsp;متاستاز&nbsp;که در واقع&nbsp;درباره‌ی&nbsp;پخش شدن&nbsp;سلول‌های&nbsp;سرطانی در بدن است از نظر&nbsp;آیناز&nbsp;رئوفیان&nbsp;می‌تواند&nbsp;یک اتفاق&nbsp;بیولوژیکی&nbsp;زیبا&nbsp;نیز باشد. او&nbsp;می‌گوید:تقسیم سلولی که در یک چرخش ثابت بین نظم و سردرگمی رخ&nbsp;می‌دهد، مانند خالقی است که موجودی&nbsp;شگفت‌انگیزی&nbsp;را خلق&nbsp;می‌کند؛ بنابراین&nbsp;آیناز&nbsp;به آرامی روند تقسیم سلولی،&nbsp;از شروع تا رشد و گسترش آن و در نهایت از بین بردن&nbsp;میزبانش&nbsp;را با عناصر دیجیتال و ادغام&nbsp;آن‌ها&nbsp;با&nbsp;یک&nbsp;فرد&nbsp;واقعی&nbsp;را&nbsp;در ۲ دقیقه و ۲۰ ثانیه‌ نشان&nbsp;داده و آن را «نتیجه دیدار»&nbsp;می‌نامد.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/11/3b854015-1750-4e36-a743-eba2c15c4cc71" alt="" class="wp-image-27487"/><figcaption class="wp-element-caption">آیناز رئوفیان، نتیجه دیدار، نمایشگاه گروهی هندسه خلقت: تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک، گالری ایوان تهران، ۱۴۰۳، عکس: یاسمین اصغری زاده</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph">در آثار نمایش هندسه خلقت، هنرمندان از&nbsp;تکنیک‌های&nbsp;متفاوتی برای اجرای&nbsp;ایده‌هایشان&nbsp;درباره‌ی&nbsp;الگوهای&nbsp;فرکتالی&nbsp;بهره&nbsp;برده‌اند،&nbsp;به‌طور&nbsp;مثال&nbsp;شالالا سلام‌زاده&nbsp;برای خلق&nbsp;تجربه‌ا‌ی&nbsp;نوستالژیک&nbsp;و در عین حال مدرن&nbsp;در&nbsp;ویدیوی«غزلیات»&nbsp;از هوش مصنوعی&nbsp;استفاده&nbsp;کرده است&nbsp;یا&nbsp;ادی&nbsp;لومایر&nbsp;که توضیح&nbsp;می‌دهد&nbsp;اثرش با عنوان «رویاهای&nbsp;مونا» از&nbsp;کولاژ&nbsp;کردن&nbsp;لایه‌هایی&nbsp;از&nbsp;فیلم‌های آرشیوی،&nbsp;بازی‌های&nbsp;ویدیویی&nbsp;یکپارچه‌سازی&nbsp;با سیستم عامل و&nbsp;فیلم‌های استوک&nbsp;عمومی ساخته شده‌ است&nbsp;که&nbsp;تصویری شبیه به بازتابی از ضمیر ناخودآگاه&nbsp;و خیال&nbsp;را&nbsp;به‌وجود&nbsp;آورده است&nbsp;و&nbsp;درباره‌ی&nbsp;جستجو برای معنا و آگاهی در جهان معاصر&nbsp;می‌باشد.</p>



<p class="wp-block-paragraph">«رویاهای&nbsp;مونا» یک مزرعه به شکل&nbsp;چهره‌ای&nbsp;طلسم شده است که در وسعت یک صحرا در&nbsp;سپیده‌دم&nbsp;به‌عنوان&nbsp;نمادی از&nbsp;بی‌کرانگی&nbsp;جهان&nbsp;توسط تک&nbsp;ساخت‌های&nbsp;باستانی،&nbsp;آنتروپی&nbsp;لاشه و ارواح&nbsp;فرکتال&nbsp;یا همان&nbsp;لایه‌های&nbsp;درونی ذهن انسان&nbsp;احاطه شده است&nbsp;که در آن سواری تنها در حال حرکت است و یک مارمولک&nbsp;برای اشاره به تغییرات و تطبیق با شرایط مختلف&nbsp;در گوشه‌ و کنار تصویر داستانی برای خود دارد.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/11/51e3750e-62b0-4010-a68b-660f8a525f901" alt="" class="wp-image-27488"/><figcaption class="wp-element-caption">ادی لوهمایر، رویاهای مونا، نمایشگاه گروهی هندسه خلقت: تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک، گالری ایوان تهران، ۱۴۰۳، عکس: یاسمین اصغری زاده</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/11/91f379e4-2d1f-484a-84db-8808b2a1585d1" alt="" class="wp-image-27489"/><figcaption class="wp-element-caption">شالالا سلام زاده، غزلیات، نمایشگاه گروهی هندسه خلقت: تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک، گالری ایوان تهران، ۱۴۰۳، عکس: یاسمین اصغری زاده</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph">در واقع&nbsp;لومایر&nbsp;در اثر «رویاهای&nbsp;مونا» قطعات فرهنگ پاپ را با هم&nbsp;در‌امیخته است و در داستان پر زرق و&nbsp;برقش&nbsp;از&nbsp;فلسفه‌های&nbsp;شرقی تا&nbsp;زیبایی‌شناسی اشکال استفاده کرده تا&nbsp;پیچیدگی ذهن انسان و&nbsp;معنویت را در عجایب&nbsp;سرمایه‌داری&nbsp;متاخر&nbsp;و فرهنگی غرق در تصاویر،&nbsp;داده‌ها&nbsp;و&nbsp;الگوریتم‌ها&nbsp;کشف و&nbsp;ناپایداری&nbsp;را از طریق یک دنیای دیجیتالی ساخته شده منعکس کند&nbsp;و به ما یادآور شود که شاید در این جهان دیجیتالی و شلوغ معنای حقیقی و اصالت،نه در مقصد بلکه در خود جستجو و&nbsp;ناپایداری‌ها&nbsp;و&nbsp;تکرار‌های&nbsp;این مسیر نهفته باشد.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>ملیسا&nbsp;ولی‌‌پور: نوسان این سراب یا باطل است یا وجود؛ مسئله در آن نهفته است.</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">فرانکو&nbsp;پالیوف&nbsp;نیز در اثر «به‌دنبال&nbsp;منشا‌ء» مفهوم آگاهی را بیان&nbsp;می‌کند&nbsp;و برای آن&nbsp;دو کاراکتر اصلی&nbsp;ساختگی&nbsp;را نشان&nbsp;می‌دهد&nbsp;که در حال رفتن به سمت&nbsp;مقصدی&nbsp;هستند که در مسیر خود دچار&nbsp;گلیچ&nbsp;شده و دوباره&nbsp;به‌صورت ناگهانی به&nbsp;نقطه‌ی&nbsp;شروع&nbsp;باز‌می‌گردند.&nbsp;فرانکو&nbsp;می‌گوید&nbsp;که&nbsp;از نظر عرفان و بسیاری از&nbsp;فلسفه‌های&nbsp;شرقی&nbsp;اثرش&nbsp;سمبلی&nbsp;از رسیدن به ‌اگاهی&nbsp;است،&nbsp;از این رو چون&nbsp;سفر آگاهی خطی نیست و&nbsp;همیشه&nbsp;باید&nbsp;در حرکت بود،&nbsp;هیچ&nbsp;نقطه‌ی پایانی در مسیر&nbsp;خودآگاه&nbsp;وجود ندارد؛ بنابراین هر مرحله از آگاهی نوعی بازگشت به خود و&nbsp;نقطه‌ی&nbsp;آغاز است.</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/11/b3c7a733-0269-4662-9260-c2fc2012728b1" alt="" class="wp-image-27491"/><figcaption class="wp-element-caption">فرانک پالیوف، به دنبال منشاء، نمایشگاه گروهی هندسه خلقت: تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک، گالری ایوان تهران، ۱۴۰۳، عکس: یاسمین اصغری زاده</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph">متیو&nbsp;کمپولا&nbsp;نیز&nbsp;اثری&nbsp;خلق&nbsp;کرده&nbsp;است&nbsp;که&nbsp;ساختارهای&nbsp;فرکتالی&nbsp;را&nbsp;در&nbsp;یک&nbsp;روند&nbsp;طبیعی&nbsp;و&nbsp;در&nbsp;حال&nbsp;تکرار&nbsp;یک&nbsp;صحنه‌ی&nbsp;اولیه‌‌&nbsp;نشان&nbsp;می‌دهد. در واقع&nbsp;این&nbsp;اثر&nbsp;که«اشکال&nbsp;ابدی&nbsp;زندگی&nbsp;روزمره»&nbsp;نامیده&nbsp;شده است، از&nbsp;یک&nbsp;صحنه‌ی&nbsp;معمولی روزمره‌ی&nbsp;هنرمند،&nbsp;یعنی&nbsp;صفحه‌کلید&nbsp;و&nbsp;مانتیور&nbsp;شروع&nbsp;می‌شود&nbsp;و تا&nbsp;جایی&nbsp;پیش می‌رود&nbsp;که&nbsp;به‌قول&nbsp;کمپولا&nbsp;یک&nbsp;خرابکاری&nbsp;یا&nbsp;به&nbsp;بیانی&nbsp;دیگر&nbsp;هرج و&nbsp;مرجی&nbsp;در&nbsp;واقعیت&nbsp;رخ&nbsp;می‌دهد؛&nbsp;یعنی&nbsp;طبق&nbsp;آنچه&nbsp;پالیوف&nbsp;می‌گوید&nbsp;با&nbsp;اینکه&nbsp;کمپولا&nbsp;حرکت می‌کند&nbsp;اما&nbsp;در&nbsp;نقطه‌ی&nbsp;شروع&nbsp;جستجو&nbsp;است.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/11/d3a04903-edc9-49b3-bd56-e7625284ac411" alt="" class="wp-image-27492"/><figcaption class="wp-element-caption">متیو کامپولا، اشکال ابدی زندگی روزمره، نمایشگاه گروهی هندسه خلقت: تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک، گالری ایوان تهران، ۱۴۰۳، عکس: یاسمین اصغری زاده</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>نیلوفر&nbsp;بنی‌اسدی: در تمام نظم، هرج&nbsp;و موج&nbsp;وجود دارد. در تمام&nbsp;هرج&nbsp;و مرج، نظم وجود دارد.بهترین&nbsp;تعادل&nbsp;این&nbsp;دو،&nbsp;طبیعت&nbsp;است.</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>پژوهشگر: نازنین معظمی</strong></p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/endless-path/">مسیر بی‌پایان: نگاهی به برخی از آثار نمایشگاه هندسه خلقت</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://honargardi.com/endless-path/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>تجلی آشوب؛ نگاهی به برخی از آثار نمایشگاه هندسه خلقت</title>
		<link>https://honargardi.com/the-manifestation-of-chaos/</link>
					<comments>https://honargardi.com/the-manifestation-of-chaos/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Editorial]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 26 Oct 2024 15:08:16 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[برگزیده گالری گردی]]></category>
		<category><![CDATA[نقد و مقالات]]></category>
		<category><![CDATA[هنرهای مفهومی]]></category>
		<category><![CDATA[ویدیوآرت]]></category>
		<category><![CDATA[آرت ریسرچر]]></category>
		<category><![CDATA[الناز محمدی]]></category>
		<category><![CDATA[بابک سپنتا]]></category>
		<category><![CDATA[پلتفرم ۱۰۱]]></category>
		<category><![CDATA[رامین سعیدیان]]></category>
		<category><![CDATA[صادق مجلسی پور]]></category>
		<category><![CDATA[فرکتال ویدئو آرت]]></category>
		<category><![CDATA[گالری ایوان]]></category>
		<category><![CDATA[گلیچ آرت]]></category>
		<category><![CDATA[گلیچ ویدئو آرت]]></category>
		<category><![CDATA[محمد علی فاموری]]></category>
		<category><![CDATA[مرتضی مهدی زاده]]></category>
		<category><![CDATA[نازنین معظمی]]></category>
		<category><![CDATA[ویدئو آرت]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://honargardi.com/?p=27443</guid>

					<description><![CDATA[<p>ذهن انسان مانند طبیعت، ساختاری پیچیده و چند لایه دارد؛ از این رو درک هندسه‌ی فرکتالی در طبیعت به ما کمک می‌کند تا ساختارهای روان‌شناختی و عمیق ذهن را بهتر بشناسیم. به این شکل که فرکتال‌ها به‌عنوان استعاره‌ای از نحوه‌ی عملکرد ذهن و ناخود‌‌آگاه در نظر گرفته می‌شوند؛ به‌طور مثال آرکی‌تایپ‌ها به‌عنوان کهن‌الگوهایی هستند که [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/the-manifestation-of-chaos/">تجلی آشوب؛ نگاهی به برخی از آثار نمایشگاه هندسه خلقت</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">ذهن انسان مانند طبیعت، ساختاری پیچیده و چند لایه دارد؛ از این رو درک هندسه‌ی فرکتالی در طبیعت به ما کمک می‌کند تا ساختارهای روان‌شناختی و عمیق ذهن را بهتر بشناسیم. به این شکل که فرکتال‌ها به‌عنوان استعاره‌ای از نحوه‌ی عملکرد ذهن و ناخود‌‌آگاه در نظر گرفته می‌شوند؛ به‌طور مثال آرکی‌تایپ‌ها به‌عنوان کهن‌الگوهایی هستند که در طول تاریخ و در فرهنگ‌ها، مشابه الگوهای خودهمانندی فرکتالی در سطوح مختلف تجربه‌ی انسانی از رویاهای فردی گرفته تا جمعی، تکرار می‌شوند و هر فرد را به شبکه‌ای از تجربیات انسانی متصل می‌کنند. </p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>ورود به هزارتوی جهان </strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">پیچیدگی، نظم در عین بی‌نظمی و تکرار ویژگی‌ ساختارهایی است که در هر مقیاسی ثابت دیده می‌شوند؛ یعنی الگو‌های فرکتالی. از این رو یافتن این الگو‌ها در طبیعت می‌تواند ما را به عمیق‌ترین لایه‌های آن هدایت ‌کند. کاورو تاناکا هنرمند ژاپنی در نمایشگاه اخیر پلتفرم۱۰۱ که با عنوان هندسه خلقت؛ تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک با کیوریتوری رامین سعیدیان و محمد علی فاموری در گالری ایوان برگزار شد، ویدیویی از هزارتو برای نمایش آنچه از فرکتال در نظر داشت، ارائه کرد. تاناکا می‌گوید الگوها و مسیر‌های پیچیده‌ای در اثرش گنجانده شده است که حس هزارتوی بصری را برمی‌انگیزد و احساس هرج و مرج را در بیننده القا می‌کند. در مقابل هرج و مرج، نظم را نیز با ارائه اشکال و طرح‌های هماهنگ بیان می‌کند. او معتقد است که عناصر تخریب و بازسازی گاهی به اثر هنری پویایی و سر‌زندگی می‌بخشد؛ درست مثل «فرکتال‌های آراکیس (موج‌دار)» اثر دیوفانگ هنرمندی از سنگاپور.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/347cb466-002e-4f50-8f14-30e9997053a51" alt="" class="wp-image-27444"/><figcaption class="wp-element-caption">کاورو تاناکا، هزارتو، نمایشگاه گروهی هندسه خلقت: تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک، گالری ایوان تهران، ۱۴۰۳، عکس: یاسمین اصغری زاده</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/90728093-2627-4700-9657-331834de33791" alt="" class="wp-image-27445"/><figcaption class="wp-element-caption">دیوفانگ ، فرکتال های آراکیس، نمایشگاه گروهی هندسه خلقت: تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک، گالری ایوان تهران، ۱۴۰۳، عکس: یاسمین اصغری زاده</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph">دیافونگ در اثری با‌عنوان فرکتال‌های آراکیس، به عمق بافت سیاره‌‌ای بیابانی و البته خیالی که توسط هربرت در مجموعه کتاب‌هایش با نام تل‌ماسه خلق کرده، وارد شده است. جالب است که به این نکته نیز اشاره کنیم که گروهی از دانشمندان متخصص نیز درباره‌ی اقلیم آراکیس مطالعه کردند و متوجه شدند که هربرت محیط سکونت‌پذیری را تجسم کرده است؛ که البته شرایط ناخوشایندی دارد.</p>



<p class="wp-block-paragraph">هرناندو اروتیا نیز ویدیویی با عنوان «در نمایشگر به شما نگاه می‌کنند» در کنار سایر آثار نمایشگاه چون هزارتو و فراکتال‌های ‌آراکیس وارد یک دنیای ساختگی و مجازی می‌شود. او در توضیح اثرش می‌گوید که این ارتباطی بصری از فیلتر حوزه دیجیتال است، به‌عنوان دیدی که اجازه‌ی ارتباط مستقیم را نمی‌دهد. این نگاه مداوم از قالب نمایشگر به‌عنوان یک مصنوع است که به ما امکان می‌دهد بیان را در دنیای فضای مجازی به‌عنوان فضاهای زودگذر تجسم کنیم و مدام در حوزه‌ دیجیتال و به‌عنوان یک بیان معاصر نفوذ کنیم؛ یعنی ما می‌توانیم با دنیای رابط، با محیطی که آن را در یک دنیای محاسباتی و الکترونیکی مجازی احاطه کرده است، همزیستی داشته باشیم.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/40b0cd54-8f28-4bbb-b939-344999d588921" alt="" class="wp-image-27446"/><figcaption class="wp-element-caption">آبارکا ، آشوب۰۰۳، نمایشگاه گروهی هندسه خلقت: تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک، گالری ایوان تهران، ۱۴۰۳، عکس: یاسمین اصغری زاده</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/4038f5a3-2985-4622-b4fc-b8ade65b2a751" alt="" class="wp-image-27447"/><figcaption class="wp-element-caption">هرناندو اروتیا ، در نمایشگر به شما نگاه می کنند ، نمایشگاه گروهی هندسه خلقت: تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک، گالری ایوان تهران، ۱۴۰۳، عکس: یاسمین اصغری زاده</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph">در واقع فرنادو سعی کرده است با خلق اثرش مفهوم تعامل انسان با تکنولوژی را به مخاطب انتقال دهد؛ او نشان می‌دهد که انسان در مرکز این فضا با دنیایی پر از الگو‌های پیچیده و تکرارشونده ارتباط برقرار می‌کند، یعنی از نظر او همانطور که ما در دنیای دیجیتال به این فضاها نگاه می‌کنیم متقابلا این فضاها نیز به ما نگاه می‌کنند؛ بنابراین یک فرآیند بی‌پایان است که هر دو طرف بر یکدیگر تاثیر می‌گذارند. آبارکا نیز در ویدیو آرت خود همین مفهوم را بازگو می‌کند؛ او می‌گوید که اثرش آشوب را به‌عنوان یک تفسیر صوتی- بصری از فناوری، فیزیک و وضعیت روانی جامعه مدرن و همچنین مطالعه حقیقت در جهانی که توسط داده‌ها مصرف و نابودشده است، ارائه می‌دهد. در واقع از نظر آبارکا ما به آزمون‌های رورشاخ یا تست لکه (جوهر) برای هوش مصنوعی تبدیل شده‌ایم؛ یعنی با ارائه‌ی درونیات خود در فضای مجازی، هوش مصنوعی را ارتقا می‌دهیم. </p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>صادق مجلسی: نیومدیا آرت، رسانه‌ای نو برای بیان دیدگاه‌های نسل جدید است.</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">آزمون رورشاخ، در واقع درباره‌ی تعامل ذهن انسان با تصاویر مبهم و تفسیر الگوهای پیچیده است که می‌توان آن مفهوم را در پدیده‌ای روانشناختی با عنوان «پاریدولیا» نیز یافت کرد. صادق مجلسی هنرمند اثر «پاریدولیا» می‌گوید این پدیده‌ای است که در آن افراد شباهت‌ها را درک می‌کنند. تصاویر تصادفی- مانند چهره‌ها، حیوانات یا اشیاء روی ابر‌ها و سنگ‌ها یک تشخیص بالینی و یک اختلال نیست، مثل دیدن تصویر خرگوش در ابر‌ها؛ به‌طور کلی پاریدولیا یکی از ویژگی‌های طبیعی ذهن انسان است که توانایی آن برای تشخیص الگوها و ارتباط دادنشان به چیز‌های آشنا را نشان می‌دهد. این پدیده می‌تواند از جنبه‌های مختلفی کاربردی و مفید و در خلق آثار هنری راهکاری نو‌اورانه باشد؛ مثلا تا به‌حال برای شما اتفاق افتاده است که وقتی در جنگل یا جایی که تعداد زیادی درخت در کنار یکدگیر قرار گرفته‌اند با نگاه کردن به برخوردها و اتصالات شاخه‌های آن‌ها تصویری برای خود خلق کنید؟ و آن را شبیه به یک حیوان، شیء یا هر چیز دیگری ببینید؟</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/ae221d0c-ebb9-41c3-9e2b-39bfbda4f5cb1" alt="" class="wp-image-27450"/><figcaption class="wp-element-caption">صادق مجلسی ، پاریدولیا، نمایشگاه گروهی هندسه خلقت: تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک، گالری ایوان تهران، ۱۴۰۳، عکس: یاسمین اصغری زاده</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph">الناز محمدی با تعداد زیادی از شاخه‌های درختانی که خود آن‌ها را ترسیم کرده است، تصویری از یک قلب تپنده یا ریه‌ای با دم و بازدم را نمایش می‌دهد و اثرش را «ریشه‌های زندگی» می‌خواند و می‌گوید بدن از رگ‌ها و اعصاب ساخته شده است. این اعصاب احساسات، ترس، افکار و زندگی را در بدن به گردش در ‌می‌‌آورند.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/8bb9d408-8d16-4dec-84be-687eb6744edb1" alt="" class="wp-image-27451"/><figcaption class="wp-element-caption">الناز محمدی ، ریشه های زندگی، نمایشگاه گروهی هندسه خلقت: تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک، گالری ایوان تهران، ۱۴۰۳، عکس: یاسمین اصغری زاده</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/1acecba6-dd8d-4faa-a805-6824babdcd501" alt="" class="wp-image-27452"/><figcaption class="wp-element-caption">توماس ونز، فرکتال ها، نمایشگاه گروهی هندسه خلقت: تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک، گالری ایوان تهران، ۱۴۰۳، عکس: یاسمین اصغری زاده</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph">نمایش جریان زندگی ایده‌ای است که آن را در اثر توماس وانز با عنوان «فرکتال‌ها» نیز می‌بینیم. وانز کارگردان فرانسوی عادت به اجرای مفاهیم مد نظر خود با استفاده از جوهر، رنگدانه‌‌ها و دیگر مواد شیمیایی دارد؛ بنابراین او در ویدیوی «فرکتال‌ها» با استفاده از جوهر، تلاش کرده تا با اجرای فرآیندی شبیه به تست رورشاخ که بیش‌تر بدان اشاره کردیم، نحوه‌ی شکل‌گیری الگوهای فرکتالی را نمایش دهد. همین اجرای او فرمی مشابه ریشه‌ی درختان، رگ‌های خونی، انشعابات رودخانه‌ها و &#8230; را به‌وجود آورده است، در واقع همان چیزی که الناز آن را ریشه‌ی زندگی می‌داند.</p>



<p class="wp-block-paragraph">اما چه چیزی از طریق این انشعابات ‌می‌تواند منتقل شود؟ گاهی آب روان، گاهی غذای معدنی برای رشد گیاهان، گاهی خون یا درد‌ها و حتی گاهی الگوهای روانشناختی در بین انسان‌ها&#8230; . مرتضی مهدی‌زاده در اثری با عنوان «آناتومی درد» معقتد است که انسان‌ها تمایل دارند در حین حرکت با هم مرتبط بمانند، زیرا به‌دنبال احساس تعلق به کسانی هستند که دارای هویت، خاطرات و احساسات مشترک هستند؛ اینکه مهدی‌زاده دنبال منبعی برای سرچشمه گرفتن از آن است شبیه به جریان داشتن‌ در رگ‌های طبیعت است.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/278cd5da-ca2f-43c8-8a33-0f4adea4208d1" alt="" class="wp-image-27453"/><figcaption class="wp-element-caption">مرتضی مهدی زاده ، آناتومی درد ، نمایشگاه گروهی هندسه خلقت: تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک، گالری ایوان تهران، ۱۴۰۳، عکس: یاسمین اصغری زاده</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph">در واقع آناتومی درد به بررسی جنبه‌های مختلف و چندوجهی تجربه‌ی درد می‌پردازد. پدیده‌ای که نه تنها فیزیولوژیک، بلکه روان‌شناختی و احساسی نیز می‌باشد؛ از این رو بررسی آناتومی درد در قالب اتحاد میان پرندگان یا انسان‌ها که موضوع مد نظر مهدی‌زاده است، یک جریان جهانی و جمعی را برای ما روشن می‌کند که بی‌شباهت به الگو‌های پیچیده و تکرار شونده‌ی فرکتالی موجود در طبیعت نیست.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>بابک سپنتا: اینکه شما اکنون هستید نتیجه‌ی تمام لایه‌های تجربه‌ شما از این زندگی و فراتر از آن است.</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">بابک سپنتا می‌گوید که ویدیوی «فراتر از لایه‌ها» دارای عمق بسیاری از لایه‌های زندگی ما است که ما را به کسی که امروز هستیم تبدیل می‌کند. تجارب، چالش‌ها، نعمت‌ها، روابط، رویاها، بافت، رنگ، انرژی و معانی که فراتر از چیزی است که به چشم می‌‌اید. او معتقد است که اثرش یک مدخل از فرآیند رسیدن به جریان انرژی جهانی است. اما  حتی جی وگا فراتر از لایه‌های سپنتا می‌رود و مرحله‌ی بعد از اتصال با دنیای بیرون را مورد بحث قرار می‌دهد و می‌گوید ما از نماد‌ها برای آلوده کردن ذهن‌های دیگر با ایده‌های خود استفاده می‌کنیم. او در اثر «آشوب آشکار» با استفاده از هوش مصنوعی تصاویری خلق کرده تا نشان دهد که چگونه افکار به شکل آبشاری در می‌ایند و از محاسبات کوچک تا نشانه‌های تخصصی پیچیده تکامل می‌یابند تا بر ذهن و دنیای اطراف تاثیر بگذارند؛ بنابراین از آنجایی که آشوب و بی‌نظمی نیز بخشی از نظم کلی جهان هستند، می‌توان از این انرژی برای تغییرات استفاده کرد. </p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/16de189f-a87c-4c70-a951-55fdab2df0371" alt="" class="wp-image-27454"/><figcaption class="wp-element-caption">بابک سپنتا ، فراتر از لایه ها ، نمایشگاه گروهی هندسه خلقت: تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک، گالری ایوان تهران، ۱۴۰۳، عکس: یاسمین اصغری زاده</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/7d619a4a-a05f-4a8f-b02e-870233a4ed261" alt="" class="wp-image-27455"/><figcaption class="wp-element-caption">جی وگا ، آشوب آشکار ، نمایشگاه گروهی هندسه خلقت: تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک، گالری ایوان تهران، ۱۴۰۳، عکس: یاسمین اصغری زاده</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph">سخن آخر آنکه آشوب نه به‌عنوان تخریب مطلق، بلکه به‌عنوان منبعی برای خلاقیت و موقعیتی برای ایجاد تحولات مثبت یا تغییرات عمیق است؛ بنابراین از دیدگاه مفهوم تجلی آشوب (آشوب آشکار)، آشوب نوعی انرژی و حالت اولیه‌ای است که می‌توان از ‌آن برای تغییر در زندگی، ذهن یا جهان فیزیکی استفاده کرد.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>پژوهشگر: نازنین معظمی</strong></p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/the-manifestation-of-chaos/">تجلی آشوب؛ نگاهی به برخی از آثار نمایشگاه هندسه خلقت</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://honargardi.com/the-manifestation-of-chaos/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>بی‌نهایت ناشناخته؛ نگاهی به برخی از آثار نمایشگاه هندسه‌ خلفت</title>
		<link>https://honargardi.com/unknown_infinity_geometry_of_creation/</link>
					<comments>https://honargardi.com/unknown_infinity_geometry_of_creation/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Editorial]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 20 Oct 2024 10:16:22 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[برگزیده گالری گردی]]></category>
		<category><![CDATA[نقد و مقالات]]></category>
		<category><![CDATA[هنرهای مفهومی]]></category>
		<category><![CDATA[ویدیوآرت]]></category>
		<category><![CDATA[آرت ریسرچر]]></category>
		<category><![CDATA[آرزو رمضانی]]></category>
		<category><![CDATA[آنیتا هاشمی مقدم]]></category>
		<category><![CDATA[پریسا پاک ضمیر]]></category>
		<category><![CDATA[پلتفرم ۱۰۱]]></category>
		<category><![CDATA[رامین سعیدیان]]></category>
		<category><![CDATA[رضا فاموری]]></category>
		<category><![CDATA[شون کیم]]></category>
		<category><![CDATA[علی اتحاد]]></category>
		<category><![CDATA[فرکتال ویدئو آرت]]></category>
		<category><![CDATA[گالری ایوان]]></category>
		<category><![CDATA[گلیچ ویدئو آرت]]></category>
		<category><![CDATA[محمدعلی فاموری]]></category>
		<category><![CDATA[ملیسا فایور]]></category>
		<category><![CDATA[نازنین معظمی]]></category>
		<category><![CDATA[نازیلا کریمی]]></category>
		<category><![CDATA[هندسه خلقت]]></category>
		<category><![CDATA[ویدئوآرت]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://honargardi.com/?p=27414</guid>

					<description><![CDATA[<p>ویدیو آرت&#160;به‌عنوان&#160;یک&#160;مدیای&#160;جدید در هنر،&#160;تقریبا از&#160;اواخر&#160;دهه‌ی&#160;۶۰ میلادی ابزار جدیدی برای&#160;ارا‌ئه‌ی&#160;ایده‌ها،&#160;مفاهیم&#160;هنری و تجربیات بصری و مفهومی توسط هنرمندان بوده‌ است؛&#160;به همین علت این&#160;رسانه‌ی&#160;نوپای هنری&#160;بر توسعه هنر معاصر تاثیر گذاشته&#160;و پلی میان تکنولوژی و هنر&#160;بنا نهاده&#160;است.&#160;سابقه‌ی هنر ویدیویی در ایران نیز به اوایل&#160;دهه‌ی&#160;۱۳۵۰&#160;برمی‌گردد&#160;که در واقع&#160;با توجه به تحولات اجتماعی و سیاسی&#160;زمان&#160;اتفاق افتاده&#160;است. این هنر در&#160;دهه‌های ۷۰ و ۸۰ [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/unknown_infinity_geometry_of_creation/">بی‌نهایت ناشناخته؛ نگاهی به برخی از آثار نمایشگاه هندسه‌ خلفت</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="has-text-align-right wp-block-paragraph">ویدیو آرت&nbsp;به‌عنوان&nbsp;یک&nbsp;مدیای&nbsp;جدید در هنر،&nbsp;تقریبا از&nbsp;اواخر&nbsp;دهه‌ی&nbsp;۶۰ میلادی ابزار جدیدی برای&nbsp;ارا‌ئه‌ی&nbsp;ایده‌ها،&nbsp;مفاهیم&nbsp;هنری و تجربیات بصری و مفهومی توسط هنرمندان بوده‌ است؛&nbsp;به همین علت این&nbsp;رسانه‌ی&nbsp;نوپای هنری&nbsp;بر توسعه هنر معاصر تاثیر گذاشته&nbsp;و پلی میان تکنولوژی و هنر&nbsp;بنا نهاده&nbsp;است.&nbsp;سابقه‌ی هنر ویدیویی در ایران نیز به اوایل&nbsp;دهه‌ی&nbsp;۱۳۵۰&nbsp;برمی‌گردد&nbsp;که در واقع&nbsp;با توجه به تحولات اجتماعی و سیاسی&nbsp;زمان&nbsp;اتفاق افتاده&nbsp;است. این هنر در&nbsp;دهه‌های ۷۰ و ۸۰ به‌ تدریج گسترش پیدا کرده&nbsp;و&nbsp;تا جایی&nbsp;پیش رفته است&nbsp;که امروزه یکی از&nbsp;رسانه‌های&nbsp;مورد توجه هنرمندان ایرانی&nbsp;می‌باشد.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>در گالری ایوان چه می بینیم؟</strong></p>



<p class="has-text-align-right wp-block-paragraph">در نیمه‌ی اول مهر ۱۴۰۳ <a href="http://Platform-101.com" data-type="link" data-id="Platform-101.com">پلتفرم ۱۰۱</a> با برگزاری نمایشگاه گروهی «<a href="https://honargardi.com/infinite_dream_geometry_of_vreation_videoart_group_exhibitions/" data-type="post" data-id="27344">هندسه خلقت: تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک</a>» به کیوریتوری رامین سعیدیان و محمدعلی فاموری، ۴۴ هنرمند ایرانی و خارجی را در گالری ایوان گرد هم آورد. این نمایش ویديوآرت که با تمرکز بر بحث هندسه فرکتال برگزار شد، پذیرای آثار ویدیویی هنرمندان با تکنیک‌های مختلفی در به تصویر کشیدن آن موضوع بوده است. به همین جهت برخی از هنرمندان برای خلق تجربه‌های بصری خود از فرکتال، تکنیک سینماتوگرافی را انتخاب کرده‌اند. تکنیک سینماتوگرافی در هنر ویدیویی به هنرمند این امکان را می‌دهد که فراتر از محدودیت‌های روایی در سینما برود و بتواند افکار پیچیده و انتزاعی، همچنین احساساتش را با به‌کارگیری فرم‌ها، نور، حرکت و زمان آزادانه بیان کند.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/7266d644-7b41-43ab-974d-4ad801aa776a1" alt="" class="wp-image-27417"/><figcaption class="wp-element-caption">ملیسا فایور، زیر آفتاب نیمه شب، نمایشگاه گروهی هندسه خلقت: تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک، گالری ایوان تهران، ۱۴۰۳، عکس: یاسمین اصغری زاده</figcaption></figure>



<p class="has-text-align-right wp-block-paragraph">ملیسا&nbsp;فایور&nbsp;هنرمند اهل فرانسه، در&nbsp;ارائه‌ی&nbsp;آثار خود،&nbsp;واقعیت‌‌های ترکیبی و تحریف&nbsp;شده‌ای&nbsp;را خلق&nbsp;می‌کند&nbsp;تا بتواند مختصات زمانی و مکانی را که اساس&nbsp;تحربه‌ی&nbsp;ادراکی هستند، آزمایش کند. به&nbsp;گفته‌ی&nbsp;او&nbsp;در اثر «زیر آفتاب نیمه شب»، برای نمایش یک شهر&nbsp;آخرالزمانی،&nbsp;رقصی از نور و سایه ایجاد کرده که با استفاده از&nbsp;دینامیک&nbsp;تپنده‌ی&nbsp;بصری،&nbsp;فرکانس‌های&nbsp;ناپایدار و&nbsp;ریتم‌های&nbsp;ارتعاشی&nbsp;را آشکار&nbsp;‌می‌کند&nbsp;و این کار را تا زمانی ادامه&nbsp;می‌دهد&nbsp;که همه‌ چیز متلاشی شده و به ذرات و&nbsp;پیکسل‌ها&nbsp;تبدیل شود و در تاریکی پایان یابد.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>رضا&nbsp;فاموری: از آشوب زندگی زائیده&nbsp;می‌شود&#8230;</strong></p>



<p class="has-text-align-right wp-block-paragraph">در اثر «زیر آفتاب نیمه شب» همه چیز کم&nbsp;کم&nbsp;به ذرات خرد و کوچک تبدیل شدتا کامل محو و در تاریکی تمام شدند&nbsp;اما&nbsp;همان ذرات در آثار هنرمندان دیگری چون رضا&nbsp;فاموری&nbsp;و&nbsp;نازیلا&nbsp;کریمی روایتگران&nbsp;اصلی&nbsp;افکار&nbsp;هنرمندانشان هستند.&nbsp;در واقع ذرات ریز در&nbsp;الگوهای&nbsp;فرکتالی&nbsp;نقش موثری&nbsp;در&nbsp;به‌وجود&nbsp;آمدن&nbsp;ساختارهای پیچیده و پویا&nbsp;ایفا&nbsp;می‌کنند&nbsp;یا به‌&nbsp;گفته‌ی&nbsp;فاموری، هنرمند علاقمند به فرهنگ شرق،&nbsp;پیچیدگی و&nbsp;پویایی از&nbsp;آشوب‌های&nbsp;غیرقابل&nbsp;پیش‌بینی&nbsp;سرچشمه&nbsp;می‌گیرد؛ بنابراین اگر&nbsp;بیننده‌ی&nbsp;اثر «نظم در&nbsp;بی‌نظمی»&nbsp;ساخته‌ی&nbsp;وی&nbsp;باشیم، شاهد طوفان شن از&nbsp;شن‌ریزه‌ها&nbsp;خواهیم بود؛ درست مثل نقاشی موج عظیم&nbsp;کاناگاوا&nbsp;اثر نقاش ژاپنی،&nbsp;هوکوسای. <br></p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/868bd29a-8301-4f4b-b7b4-e45a1361ee5a1" alt="" class="wp-image-27418"/><figcaption class="wp-element-caption">رضا فاموری، نظم در بی نظمی، نمایشگاه گروهی هندسه خلقت: تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک، گالری ایوان تهران، ۱۴۰۳، عکس: یاسمین اصغری زاده</figcaption></figure>



<p class="has-text-align-right wp-block-paragraph">در نقاشی&nbsp;هوکوسای&nbsp;موج عظیم&nbsp;کاناگاوا&nbsp;نیز از&nbsp;موج‌های&nbsp;کوچک در بخش‌‌های مختلف آن تشکیل شده است یا&nbsp;در&nbsp;ویدیوی&nbsp;«زندگی با&nbsp;ستاره‌ها» اثر&nbsp;نازیلاکریمی&nbsp;که&nbsp;در آن هنرمند&nbsp;به&nbsp;واسطه‌ی&nbsp;میکروسکوپ تا عمق بدن خود پیشروی&nbsp;می‌کند،&nbsp;تا&nbsp;به&nbsp;ریزترین&nbsp;ذرات&nbsp;تشکیل‌دهنده‌ی&nbsp;جسمش&nbsp;دست پیدا کند. او&nbsp;سلول‌های&nbsp;بدنش را با ستارگان&nbsp;کیهانی شبیه&nbsp;می‌خواند&nbsp;که&nbsp;در اثر&nbsp;انفجارهای عظیم&nbsp;در کهکشان رها&nbsp;شده‌اند.&nbsp;در واقع&nbsp;فاموری&nbsp;و کریمی هر دو در&nbsp;ارا‌ئه‌یالگوهای&nbsp;فرکتالیشان&nbsp;خودتشابهی&nbsp;در&nbsp;مقیاس‌های&nbsp;کوچکتر اما عناصر کلیدی در&nbsp;ساختار‌های&nbsp;طبیعی&nbsp;را&nbsp;مورد&nbsp;بررسی&nbsp;قرار&nbsp;داده‌اند.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/c7eed411-4080-4df0-b706-82402ab735231" alt="" class="wp-image-27419"/><figcaption class="wp-element-caption">نازیلا کریمی، زندگی با ستاره ها، نمایشگاه گروهی هندسه خلقت: تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک، گالری ایوان تهران، ۱۴۰۳، عکس: یاسمین اصغری زاده</figcaption></figure>



<p class="has-text-align-right wp-block-paragraph">آنیتا&nbsp;هاشمی مقدم&nbsp;برای&nbsp;بیان آنچه در سر&nbsp;داشته&nbsp;از یک&nbsp;نمونه‌ی&nbsp;سونوگرافی استفاده کرده است.&nbsp;او اثرش&nbsp;را «مرگ»&nbsp;می‌خواند&nbsp;و&nbsp;در ۲ دقیقه و ۲۰ ثانیه با&nbsp;تکرار&nbsp;الگوها&nbsp;و&nbsp;پخش&nbsp;صدای ضربان&nbsp;قلب&nbsp;که در&nbsp;بخش‌هایی&nbsp;از ویدیو&nbsp;ثابت است&nbsp;مفهوم&nbsp;ذهنی‌اش&nbsp;را ارائه&nbsp;می‌دهد.&nbsp;در واقع&nbsp;همانطور که&nbsp;پیش‌تر&nbsp;به آن اشاره کردیم الگوهای&nbsp;فرکتالی&nbsp;از ویژگی&nbsp;خودتشابهی&nbsp;برخوردارند و به همین علت&nbsp;می‌توانند&nbsp;استعاره‌ای&nbsp;از مرگ باشند؛ یعنی همانطور که در&nbsp;هندسه‌ی فرکتال&nbsp;هر جزء&nbsp;نسخه‌ی&nbsp;کوچکتری از یک کل است، مرگ هم&nbsp;نسخه‌ای&nbsp;از تغییراتی است که در&nbsp;مقیاس‌های&nbsp;مختلفی در طبیعت یا&nbsp;چرخه‌ی&nbsp;حیات رخ&nbsp;می‌دهد؛ بنابراین همانطور که در&nbsp;اثر&nbsp;آنیتا&nbsp;می‌بینم&nbsp;مرگ پایان&nbsp;مطلق&nbsp;نیست و ویدیو با از دست دادن حرکت و ثابت ماندن صدای ضربان قلب تمام&nbsp;نمی‌شود، بلکه این اتفاق زمانی در ویدیو رخ&nbsp;می‌دهد&nbsp;که همه‌ چیز دوباره&nbsp;می‌تواند&nbsp;از سر گرفته شود و الگوهای جدید&nbsp;به تکرار خود ادامه دهند.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/321ff255-5792-45d9-8f0e-e10f69170a081" alt="" class="wp-image-27421"/><figcaption class="wp-element-caption">آنیتا هاشمی مقدم، مرگ، نمایشگاه گروهی هندسه خلقت: تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک، گالری ایوان تهران، ۱۴۰۳، عکس: یاسمین اصغری زاده</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>مرگ&nbsp;دریچه‌ای&nbsp;به&nbsp;بی‌نهایت&nbsp;ناشناخته است</strong></p>



<p class="has-text-align-right wp-block-paragraph">به قول آرزو رمضانی، از دیگر هنرمندان ایرانی نمایشگاه هندسه خلقت، در دوگانگی زندگی، هر ذهن،&nbsp;زیبایی را متفاوت درک&nbsp;می‌کند. او در «بهشت آشفته» با الگوهای&nbsp;فرکتالی&nbsp;بهشت پر هرج و&nbsp;مرج&nbsp;و چگونگی فرود&nbsp;آمدنمان&nbsp;به دنیای&nbsp;دوگانه‌ی&nbsp;پس از سقوط را کاوش&nbsp;می‌کند.&nbsp;آرزو&nbsp;می‌گوید&nbsp;با تماشای ویدیو، ما را به دنیایی&nbsp;می‌برد&nbsp;که قبلا هرگز&nbsp;نرفته‌ایم، شاید در طبیعت آن را دیده باشیم&nbsp;اما هنوز&nbsp;آن‌ها&nbsp;را&nbsp;نشناخته‌ایم؛ به همین جهت او با اسکن&nbsp;سه‌بعدی از یک دسته گل رز&nbsp;استعاره‌ای&nbsp;از ذهن و طرز تفکر انسان&nbsp;به&nbsp;تضاد و دوگانگی&nbsp;را بیان کرده&nbsp;و آشوب ایجاد شده در تصویر را نمادی از رفتارهای غیرقابل&nbsp;پیش‌بینی&nbsp;یا تصادفی&nbsp;در نظر&nbsp;می‌گیرد.&nbsp;از همین رو&nbsp;پریسا&nbsp;پاک ضمیر هنرمند اثر «گُلیچ» که از تایم&nbsp;لپس&nbsp;رشد&nbsp;گل‌ها&nbsp;برای ساخت ویدیویی در سبک&nbsp;گلیچ&nbsp;آرت&nbsp;به‌نام&nbsp;گُلیچ&nbsp;آرت استفاده کرده است&nbsp;اتفاقات غیرقابل&nbsp;پیش‌بینی را یک شکوفایی&nbsp;می‌داند. او&nbsp;می‌گوید&nbsp;گیاهی که در گلدان&nbsp;می‌روید، جوانه&nbsp;می‌زند&nbsp;و&nbsp;جوانه‌اش&nbsp;می‌شکفد&nbsp;و آن شکوفه بزرگ و بزرگتر&nbsp;می‌شود&nbsp;تا به یک گل کامل و زیبا تبدیل شود. در این لحظه این&nbsp;شکوفایی&nbsp;بستر خود را تغییر داده است و&nbsp;می‌تواند&nbsp;یک شرایط متفاوت برای خودش رقم بزند. او معتقد است که این اتفاق باعث گذر از گذشته و تغییر حال برای یک&nbsp;آینده‌ی&nbsp;جدیدی&nbsp;است&nbsp;که در آن&nbsp;می‌شود&nbsp;شکوفا شد.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/ab117ece-9bf0-40bc-b59e-c4b3508ab5b61" alt="" class="wp-image-27423"/><figcaption class="wp-element-caption">آرزو رمضانی، بهشت آشفته، نمایشگاه گروهی هندسه خلقت: تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک، گالری ایوان تهران، ۱۴۰۳، عکس: یاسمین اصغری زاده</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/74f8b411-bae9-4a40-877b-e63652b57a401" alt="" class="wp-image-27424"/><figcaption class="wp-element-caption">پریسا پاک ضمیر، گلیچ، نمایشگاه گروهی هندسه خلقت: تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک، گالری ایوان تهران، ۱۴۰۳، عکس: یاسمین اصغری زاده</figcaption></figure>



<p class="has-text-align-right wp-block-paragraph">«شاید زمانی دیگر» و «معراج»&nbsp;دو&nbsp;ویدیو آرت اجرا شده در برف توسط علی اتحاد و&nbsp;شون&nbsp;کیم، هنرمند اهل&nbsp;کره‌ی&nbsp;جنوبی شون&nbsp;کیم&nbsp;با به تصویر کشیدن بارش برف&nbsp;در یک قاب پنجره مانند&nbsp;از معراج صحبت&nbsp;می‌کند.&nbsp;از آنجایی که&nbsp;طبیعت اشاره به بخشی از&nbsp;تجربه‌ی&nbsp;روحانی انسان داشته و معراج در آن&nbsp;به‌نوعی&nbsp;هم زیستی با طبیعت و پذیرش بخشی از مسیر معنوی است،&nbsp;بنابراین اگر برف را&nbsp;نمادی از&nbsp;چالش‌های&nbsp;زمینی و مادی در نظر بگیریم، همانطور که در بسیاری از هنرهای شرقی از آن&nbsp;به‌عنوان نمادی از تعادل و&nbsp;صلح درونی یاد&nbsp;کرده‌اند،&nbsp;می‌توانیم&nbsp;معراج را&nbsp;نیز&nbsp;نمادی از دنیای غیرمادی&nbsp;و&nbsp;بی‌نهایت&nbsp;ناشناخته&nbsp;بدانیم&nbsp;و&nbsp;به الگوی&nbsp;فرکتالی&nbsp;خلق شده توسط&nbsp;شون&nbsp;کیم&nbsp;که همان&nbsp;چرخه‌ی&nbsp;زندگی است،&nbsp;دست پیدا&nbsp;کنیم.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large is-resized"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/eef2a30c-8531-4d7e-9814-d28a90cb1da91" alt="" class="wp-image-27425" style="width:840px;height:auto"/><figcaption class="wp-element-caption">علی اتحاد، شاید زمانی دیگر،  نمایشگاه گروهی هندسه خلقت: تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک، گالری ایوان تهران، ۱۴۰۳، عکس: یاسمین اصغری زاده</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/916671d3-0ad0-4a08-8cc6-a4cf14c4d73c1" alt="" class="wp-image-27426"/><figcaption class="wp-element-caption">شون کیم، معراج، نمایشگاه گروهی هندسه خلقت: تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک، گالری ایوان تهران، ۱۴۰۳، عکس: یاسمین اصغری زاده</figcaption></figure>



<p class="has-text-align-right wp-block-paragraph">در کنار اثر&nbsp;شون، علی اتحاد نیز الگوی&nbsp;فرکتالی&nbsp;را در یک تصویر متقارن در یک محیط پوشیده شده از برف نمایش&nbsp;می‌دهد. در اثر «شاید زمانی دیگر»&nbsp;صعود افراد در یک کوه برفی از نقاط مختلفی&nbsp;شروع شده&nbsp;است&nbsp;بدین صورت که&nbsp;به سمت بالا با تلاشی قابل لمس حرکت&nbsp;می‌کنند&nbsp;اما&nbsp;دوباره‌&nbsp;به&nbsp;نقطه‌ی&nbsp;اول خود&nbsp;بازمی‌گردند،&nbsp;از این رو&nbsp;می‌توان&nbsp;نوعی حس&nbsp;معلق بودن در مکان&nbsp;را&nbsp;از&nbsp;آن‌ها&nbsp;دریافت&nbsp;کرد&nbsp;و&nbsp;با توجه به اینکه&nbsp;هندسه‌ی&nbsp;فرکتالی&nbsp;از&nbsp;الگوهای تکرار شونده&nbsp;تشکیل&nbsp;می‌شوند&nbsp;و&nbsp;یادآوری زمانی دیگر در عنوان اثر،&nbsp;تکرار&nbsp;فراکتالی از&nbsp;زمان را بیان&nbsp;می‌کند&nbsp;پس&nbsp;می‌توان&nbsp;گفت که در&nbsp;اثر «شاید زمانی دیگر»،هنرمند تلاش کرده حس&nbsp;بی‌پایانی&nbsp;و عدم قطعیت&nbsp;را منتقل کرده&nbsp;و&nbsp;از&nbsp;مفهوم&nbsp;ممکن شدن&nbsp;ناممکن‌ها&nbsp;در فضایی بدون مرز&nbsp;زمان و مکان&nbsp;صحبت کند.</p>



<p class="has-text-align-right wp-block-paragraph">در آخر&nbsp;می‌توان&nbsp;گفت که&nbsp;هنرمندان در نمایش&nbsp;هندسه‌ی&nbsp;خلقت هر کدام&nbsp;هندسه فرکتال&nbsp;را به همان شکلی که&nbsp;درک&nbsp;کردند&nbsp;برای ما بازگو&nbsp;می‌کنند؛ برخی مانند&nbsp;کلود&nbsp;سیکولا،&nbsp;هیرویا&nbsp;ساکورای&nbsp;و صابر&nbsp;غرضی&nbsp;آن را در طبیعت&nbsp;مثل&nbsp;شاخه‌ی درختان، جریان آب&nbsp;و&nbsp;&#8230;&nbsp;پیدا کردند و برخی هم همانطور که&nbsp;پیش‌تر&nbsp;گفتیم، درمفاهیمی چون&nbsp;آشوب، مرگ، معراج و &#8230; به دنبال کشف&nbsp;لایه‌های&nbsp;معنایی جدید و&nbsp;عمیق‌تری&nbsp;از&nbsp;فرکتال&nbsp;هستند.&nbsp;به‌طور&nbsp;کلی ریاضیات در هنر یکی از&nbsp;دقیق‌ترین ابزار‌های&nbsp;خلق آثار هنری است. در معماری، هنر اسلامی، موسیقی و &#8230; با علم ریاضی به پیچیدگی و نظمی&nbsp;می‌توان&nbsp;دست یافت که&nbsp;نمونه‌های&nbsp;آن&nbsp;درطبیعت&nbsp;بی‌نظم&nbsp;منظم&nbsp;بسیار است؛ بنابراین&nbsp;هنرمندان&nbsp;با نمایش&nbsp;ویدیو&nbsp;آرت‌هایشان&nbsp;در&nbsp;ساختمان&nbsp;گالری ایوان، ما را در یک سفر سیاه و سفید در قلمروی&nbsp;بی‌نهایت&nbsp;و&nbsp;ناشناخته‌ی&nbsp;جهان&nbsp;با خود&nbsp;همراه کردند.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>پژوهشگر: نازنین معظمی</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph"></p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/unknown_infinity_geometry_of_creation/">بی‌نهایت ناشناخته؛ نگاهی به برخی از آثار نمایشگاه هندسه‌ خلفت</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://honargardi.com/unknown_infinity_geometry_of_creation/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>رویای بی نهایت؛ نگاهی به برخی از آثار نمایشگاه هندسه خلقت</title>
		<link>https://honargardi.com/infinite_dream_geometry_of_vreation_videoart_group_exhibitions/</link>
					<comments>https://honargardi.com/infinite_dream_geometry_of_vreation_videoart_group_exhibitions/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Editorial]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 11 Oct 2024 06:38:47 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[برگزیده گالری گردی]]></category>
		<category><![CDATA[هنرهای مفهومی]]></category>
		<category><![CDATA[ویدیوآرت]]></category>
		<category><![CDATA[آرت ریسرچر]]></category>
		<category><![CDATA[آرش معصوم]]></category>
		<category><![CDATA[استودیو فاموری]]></category>
		<category><![CDATA[پلتفرم ۱۰۱]]></category>
		<category><![CDATA[پیر آژاون]]></category>
		<category><![CDATA[رامین سعیدیان]]></category>
		<category><![CDATA[ستوره بلو]]></category>
		<category><![CDATA[فرانتس روزاتی]]></category>
		<category><![CDATA[فرکتال ویدئو آرت]]></category>
		<category><![CDATA[کامیل ژاپیگا]]></category>
		<category><![CDATA[گالری ایوان]]></category>
		<category><![CDATA[گلیچ ویدئو آرت]]></category>
		<category><![CDATA[محمد رضا طزری]]></category>
		<category><![CDATA[محمد علی فاموری]]></category>
		<category><![CDATA[محمد قنبری]]></category>
		<category><![CDATA[مهدی بروسان]]></category>
		<category><![CDATA[نازنین معظمی]]></category>
		<category><![CDATA[نغمه جهانی]]></category>
		<category><![CDATA[هندسه خلقت]]></category>
		<category><![CDATA[ویدئو آرت]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://honargardi.com/?p=27344</guid>

					<description><![CDATA[<p>وقتی به طبیعت نگاه می‌کنیم، شاید جز هندسه در آن کشف نکنیم. کافی است قدری از آن فاصله بگیریم یا حتی بیشتر به آن نزدیک شویم و یکبار دیگر به آنچه پیش رویمان است نگاه کنیم. ابرها، کوهستان، تارعنکبوت، رگ‌های خونی، سطح ماه و &#8230;؛ چه چیزی باعث شده چیزی را که می بینیم ساخته [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/infinite_dream_geometry_of_vreation_videoart_group_exhibitions/">رویای بی نهایت؛ نگاهی به برخی از آثار نمایشگاه هندسه خلقت</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">وقتی به طبیعت نگاه می‌کنیم، شاید جز هندسه در آن کشف نکنیم. کافی است قدری از آن فاصله بگیریم یا حتی بیشتر به آن نزدیک شویم و یکبار دیگر به آنچه پیش رویمان است نگاه کنیم. ابرها، کوهستان، تارعنکبوت، رگ‌های خونی، سطح ماه و &#8230;؛ چه چیزی باعث شده چیزی را که می بینیم ساخته شود؟ راز طبیعت چیست؟</p>



<h2 class="wp-block-heading">هندسه خلقت</h2>



<p class="wp-block-paragraph">به ساعت دیجیتال ماشین نگاهی انداختم،&nbsp;۵:۴۰&nbsp;عصر را نشان می داد، بالاخره ماشین را میان ازدحام جمعیت و ماشین‌های دیگر توانستم&nbsp;پارک کنم. خیابان به سمت بالا شیب تندی داشت، آرام آرام از آن بالا رفتم و به آقای نگهبان ساختمان سلام کردم، شخصی به‌خاطر این کارم متعجب از کنارم رد شد. وارد سالن گالری ایوان شدم، محمدعلی فاموری و رامین سعیدیان، کیوریتورهای نمایشگاه مشغول عکس گرفتن با چند نفر از بازدیدکنندگان بودند. ویدیو آرتی در حال پخش در پشت سرشان توجهم را جلب کرد. «الگوی درختان شماره یک» اثر پیر آژاون. تصویر سیاه و سفیدی که تحولات و انشعاب شاخه‌های درختان را با الگوی فرکتالیشان به‌همراه یک صدای ترکیبی الکترونیکی سینت سایزر مدرولار موگ نمایش می‌داد.&nbsp;</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="771" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/53a4e6d6-83e1-4fad-8f5b-bc3bae227c6e.jpg" alt="" class="wp-image-27365" srcset="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/53a4e6d6-83e1-4fad-8f5b-bc3bae227c6e.jpg 1080w, https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/53a4e6d6-83e1-4fad-8f5b-bc3bae227c6e-1024x731.jpg 1024w, https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/53a4e6d6-83e1-4fad-8f5b-bc3bae227c6e-768x548.jpg 768w" sizes="auto, (max-width: 1080px) 100vw, 1080px" /><figcaption class="wp-element-caption">پیر اژاون، الگوی درختان شماره یک، نمایشگاه گروهی هندسه خلقت:تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک، گالری ایوان تهران، ۱۴۰۳، عکس: یاسمین اصغری زاده</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph">فرکتال‌ که موضوع اصلی نمایش هندسه خلقت:تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک است، سبب آن شده که&nbsp;۴۴&nbsp;هنرمند ایرانی و خارجی در مورخ&nbsp;۶&nbsp;مهر&nbsp;۱۴۰۳&nbsp;با ارائه‌ی آثار ویدیویی خود در گالری ایوان توسط پلتفرم۱۰۱ ما را با دنیای فرم‌های فرکتالی به شکلی که خود آن‌‌ها را درک کردند آشنا کنند. به‌ گفته‌ی بنوا مندلبرات، ریاضیدان لهستانی و پایه‌گذار هندسه‌ی بدون اندازه، بسیاری از فرم‌ها در طبیعت می‌توانند به زبان ریاضی به‌عنوان فرکتال‌ها تعریف شوند‌. او معتقد بود که می‌توان فرم فرکتالی را با انتخاب یک شکل صاف و بعد شکستن آن به قطعات به‌صورت تناوبی، خلق کرد. در واقع&nbsp;فرکتال‌ها شکل‌هایی با ساختار قانونمند و به ظاهر بی‌نظمی هستند که با نزدیک شدن به آن‌ها و فاصله گرفتن از آنها یکسان دیده می‌شوند؛ بنابراین می‌توان ویژگی اصلی آن‌ها را خودتشابهی یا خودهمانندی دانست.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">فرکتال‌ها در هنر نمادی از پیوند بین ریاضیات و زیبایی‌شناسی هستند و هنرمندان با استفاد از الگوهای تکرار شونده و پیچیده می‌توانند آثاری خلق کنند که بازتابی از ساختار طبیعی جهان باشند؛ به‌همین علت از کاربرد آن‌ها در هنر مدرن و معاصر نیز نمی‌توان چشم ‌پوشید. برای معرفی نمونه‌های ساده‌ و بدیهی‌ فرم‌های فرکتالی در نمایش هندسه خلقت، می‌توان به آثار هنرمندانی نظیر مهدی بروسان، محمدرضا طزری، کامیل ژاپیگا، فرانتس روزاتی و &#8230;. اشاره کرد .&nbsp;</p>



<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="772" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/8b91ada4-c1b6-4c2d-a2d6-068491be42ba.jpg" alt="" class="wp-image-27366" srcset="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/8b91ada4-c1b6-4c2d-a2d6-068491be42ba.jpg 1080w, https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/8b91ada4-c1b6-4c2d-a2d6-068491be42ba-1024x732.jpg 1024w, https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/8b91ada4-c1b6-4c2d-a2d6-068491be42ba-768x549.jpg 768w" sizes="auto, (max-width: 1080px) 100vw, 1080px" /><figcaption class="wp-element-caption">محمدرضا طزری، ساحت فرکتال، نمایشگاه گروهی هندسه خلقت:تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک، گالری ایوان تهران، ۱۴۰۳، عکس: یاسمین اصغری زاده</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="864" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/935bef6c-4830-43e2-a29b-337701bedc86.jpg" alt="" class="wp-image-27367" srcset="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/935bef6c-4830-43e2-a29b-337701bedc86.jpg 1080w, https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/935bef6c-4830-43e2-a29b-337701bedc86-1024x819.jpg 1024w, https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/935bef6c-4830-43e2-a29b-337701bedc86-768x614.jpg 768w" sizes="auto, (max-width: 1080px) 100vw, 1080px" /><figcaption class="wp-element-caption">فرانتس روزاتی، منظره پنهان، نمایشگاه گروهی هندسه خلقت:تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک، گالری ایوان تهران، ۱۴۰۳، عکس: یاسمین اصغری زاده</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph">در میان آثار نامبرده، برخی از هنرمندان برای ساخته‌‌های خود از نرم‌افزارهای مختلف بهره‌ بردند و برخی دیگر از روش تصویربرداری استفاده کردند؛ مانند کامیل ژاپیگا که در توضیحات خود تاکید می‌کند که «هر آنچه در ویدیو می‌بینید با استفاده از میکروسکوپ و مایعات واقعی ضبط شده است. هیج&nbsp;CGI&nbsp;درگیر نیست». یا بر خلاف او روزاتی «منظره‌ پنهان» را یک پروژه‌ی هنری نیومدیا می‌خواند و توضیح می‌دهد که همه نقشه‌های مرتفع مناظر توسط فرآیند‌های مختلف یادگیری ماشین، معروف به&nbsp;GAN&nbsp;ایجاد می‌شوند که با مجموعه داده‌های شخصی متشکل از تصاویر ماهواره‌ای در دسترس عموم، ترکیب و وزن‌دهی شده با مجموعه‌های داده از انواع مختلف، آموزش داده می‌شوند تا مرحله آموزش را گمراه کنند و منجر به نتایج غیر منتظره شوند.</p>



<p class="wp-block-paragraph">از پله‌های ساختمان بالا رفتم و وارد رویای نغمه شدم. «رویا»؛ بازتابی از طبیعت تکراری فرکتال‌ها، جایی که هر تجربه‌ی جدید هم منعکس کننده و هم تقویت‌ کننده تجربیات قبلی است. نغمه جهانی، هنرمند رویاها و کابوس‌ها، می‌گوید که در رویاهایش شناور است، از همین رو با به‌کار گرفتن الگوهای هندسی که فرآیند تکراری فرکتال را منعکس می‌کند، تلاش کرده تا به بینهایت بودن رویا تاکید کند؛ بنابراین بیننده با مشاهده‌ی رویای نغمه می‌تواند به لایه‌های عمیق‌تر ناخوداگاه خود نفوذ کند.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">طبیعت در رویای جهانی با درختان و دریا نمایان است اما آنچه در انتهای تصویر توجه ببینده را به خود جلب می‌کند اسبی است که مانند باقی بخش‌های اثر با استفاده از الگوهای هندسی و از طریق تکنیک مپینگ سه بعدی در دریا ترسیم شده است. اسب که در تصویر ثابت و بی حرکت است انگار که حامل پیامی برای مخاطبان می‌باشد. از این رو به‌واسطه‌ی پیروی هنرمند اثر از یونگ، بزرگترین نظریه‌پرداز علم روانشناسی که مطالعات گسترده‌ای در زمینه‌ی رویا نیز داشته است، می‌توان علت وجود اسب در انتهای نمایش طبیعت را رمزگشایی کرد. از نظر یونگ اسب نمادی از نیرومندی، قدرت، تحمل و انرژی فیزیکی قوی است. او عقیده دارد فردی که در خوابش اسب می‌بیند، نیاز دارد تا نیروهای وحشی درونی‌اش را رام کند؛ بنابراین از رویای نغمه می‌توان به عمق تفکرات بی‌نهایت او پی برد.</p>



<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="771" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/c0e264d1-558e-44f9-ac7d-a734252426b9.jpg" alt="" class="wp-image-27377" srcset="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/c0e264d1-558e-44f9-ac7d-a734252426b9.jpg 1080w, https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/c0e264d1-558e-44f9-ac7d-a734252426b9-1024x731.jpg 1024w, https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/c0e264d1-558e-44f9-ac7d-a734252426b9-768x548.jpg 768w" sizes="auto, (max-width: 1080px) 100vw, 1080px" /><figcaption class="wp-element-caption">نغمه جهانی، رویا، نمایشگاه گروهی هندسه خلقت:تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک، گالری ایوان تهران، ۱۴۰۳، عکس: یاسمین اصغری زاده</figcaption></figure>



<blockquote class="wp-block-quote is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
<p class="wp-block-paragraph"><strong>نغمه جهانی: در فرکتال‌ها، هر قسمت آینه‌ای از یک ساختار بزرگتری است.</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">به سمت فضای آزاد تراس گالری رفتم، جمعیت آنقدری زیاد بود که تماشاگران به قدم‌های من جهت می‌دادند و من نمی‌توانستم مسیری که انتخاب کرده بودم را ادامه دهم. از همین گرفتاری میان آدم‌ها، یاد یکی از ویدیوهایی که در نیم طبقه‌ی ‌آخر گالری پخش می‌شد، افتادم، «الهه‌ پیروزی» اثر آرش معصوم. هنرمند درباره‌ی الهه سی‌جی‌آی خود می‌گوید که در تلاش بوده است با ترکیب فرم‌های بصری، تصاویر نمادین و مناظر صوتی خاطره‌انگیز تجربه‌ای را خلق کند که مسیر پیروزی را توسط سفر‌های شخصی و جمعی نمایش دهد. الهه پیروزی در این اثر از قرار گرفتن نقاط بسیار کوچک در کنار یکدیگر تشکیل شده است که به واسطه وجودش در تصویر ماهیت زودگذر پیروزی را از طریق تغییر حرکات و چرخش هماهنگ با موسیقی در حال پخش نمایش می‌دهد. درست مانند رقص پرندگان با موسیقی در اثر «مسیر پرواز» از محمد قنبری.&nbsp;</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="771" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/4fe73787-a664-4967-a7d8-57916e6f0a90.jpg" alt="" class="wp-image-27376" srcset="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/4fe73787-a664-4967-a7d8-57916e6f0a90.jpg 1080w, https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/4fe73787-a664-4967-a7d8-57916e6f0a90-1024x731.jpg 1024w, https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/4fe73787-a664-4967-a7d8-57916e6f0a90-768x548.jpg 768w" sizes="auto, (max-width: 1080px) 100vw, 1080px" /><figcaption class="wp-element-caption">آرش معصوم، الهه پیروزی، نمایشگاه گروهی هندسه خلقت:تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک، گالری ایوان تهران، ۱۴۰۳، عکس: یاسمین اصغری زاده</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph">محمد قنبری نیز به صورت انتزاعی مهاجرت پرندگان از قلمرویشان را از طریق نقاط متحرک به تصویر کشیده است. او معتقد است که در ساخته‌ی خود توانسته الگوها و حرکات ذاتی را در هر دو پدیده طبیعی و دنیای پیچیده فرکتال‌ها با پخش موسیقی&nbsp;Gnossienne No.1&nbsp;به مدت&nbsp;۶&nbsp;دقیقه و&nbsp;۱۱&nbsp;ثانیه نمایش دهد.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="771" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/e9552fe7-b661-4538-a5fb-a230ebbcf29a.jpg" alt="" class="wp-image-27374" srcset="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/e9552fe7-b661-4538-a5fb-a230ebbcf29a.jpg 1080w, https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/e9552fe7-b661-4538-a5fb-a230ebbcf29a-1024x731.jpg 1024w, https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/e9552fe7-b661-4538-a5fb-a230ebbcf29a-768x548.jpg 768w" sizes="auto, (max-width: 1080px) 100vw, 1080px" /><figcaption class="wp-element-caption">محمد قنبری، مسیر پرواز، نمایشگاه گروهی هندسه خلقت:تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک، گالری ایوان تهران، ۱۴۰۳، عکس: یاسمین اصغری زاده</figcaption></figure>



<blockquote class="wp-block-quote is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
<p class="wp-block-paragraph"><strong>هرکس در جهان به‌دنبال بقاست، پرندگان در طبیعت، هنرمندان در قلمروهای بی‌نهایت</strong></p>
</blockquote>



<p class="wp-block-paragraph">«قلمرو‌‌های بی‌نهایت»، جایی که مرز‌های زمان و مکان از بین می‌رود و هرآنچه ناممکن به‌نظر می‌رسد، ممکن ‌‌می‌شود. به گفته‌ی محمدعلی فاموری، هنرمند اثر «قلمروهای بی‌نهایت»، این ساخته کاوشی فریبنده در زیبایی پیچیده و پیچیدگی هندسه فرکتال است که در تار و پود جهان‌های موازی بافته می‌شود. اثر فاموری من را به یاد اثر جاد دونالد، هنرمند آمریکایی، موجود در موزه هنرهای معاصر انداخت. حجم ساخته شده از سطوح متعدد، با یک چیدمان پلکانی و نصب شده روی دیوار که با نمایش تکرار شونده یک واحد به دنبال دستیابی به نظم کامل میان سطح و فضاست.</p>



<figure class="wp-block-gallery has-nested-images columns-default is-cropped wp-block-gallery-1 is-layout-flex wp-block-gallery-is-layout-flex">
<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" data-id="27368" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/dbecfb50-a013-47a2-92e0-da3705940e9e1" alt="" class="wp-image-27368"/><figcaption class="wp-element-caption">محمدعلی فاموری، قلمروهای بی‌نهایت، نمایشگاه گروهی هندسه خلقت:تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک، گالری ایوان تهران، ۱۴۰۳، عکس: یاسمین اصغری زاده</figcaption></figure>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="256" height="385" data-id="27355" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/Picture11.jpg" alt="" class="wp-image-27355"/></figure>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="424" height="253" data-id="27356" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/Picture12.jpg" alt="" class="wp-image-27356"/><figcaption class="wp-element-caption">جاد دونالد، موزه هنرهای معاصر، تهران</figcaption></figure>
</figure>
</blockquote>



<p class="wp-block-paragraph">قلمروهای بی‌نهایت با استفاده از تکنیک&nbsp;3D&nbsp;سطوح متمایز لایه لایه را تشکیل می‌دهند که به جهان‌های موازی بدل شد‌ه‌اند، جهان‌هایی که ممکن است درک آن‌ها فراتر از قدرت ما باشد. فاموری معتقد است که آنچه جهان را تشکیل داده جزئیات کوچکی است که به طرح بزرگتر هستی کمک می‌کند؛ به بیان دیگر، او فرکتال را به عنوان استعاره‌ای برای احتمالات نامحدودی می‌داند که نشان می‌دهد چگونه هر شکل هندسی می‌تواند به یک جهان کاملا جدید منشعب شود.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">نوری از پشت یک دیوار به بازدیدکنندگان می‌تابید، جلو رفتم تا بتوانم اثر پشت دیوار را ببینم. ویدیویی روی ال سی نمایش داده می‌شد؛ «برای من سخت است که وجود داشته باشم بدون اینکه به چگونگی وجودم فکر کنم»، ستوره چیزی بیشتر از این درباره‌ی اثر خود نگفته بود اما همین توضیح کوتاه او برای من کافی بود؛ چرا که در مرکز تصویر، فیگور برهنه‌ای همچون نطفه، بذر یا هسته در یک محیط محافظت شده‌ای دیدم که به‌نظر می‌رسید شروع یک الگوی فرکتالی باشد. از این رو سفر درونی، رشد شخصی و تعامل با دنیای پیچیده و بی‌نهایتی که هنرمند از آن صحبت کرده بود را لمس کردم.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="771" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/b75e0f02-7221-4556-ab7c-982fd2295818.jpg" alt="" class="wp-image-27375" srcset="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/b75e0f02-7221-4556-ab7c-982fd2295818.jpg 1080w, https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/b75e0f02-7221-4556-ab7c-982fd2295818-1024x731.jpg 1024w, https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/b75e0f02-7221-4556-ab7c-982fd2295818-768x548.jpg 768w" sizes="auto, (max-width: 1080px) 100vw, 1080px" /><figcaption class="wp-element-caption">ستوره بلو، برای من سخت است که وجود داشته باشم بدون اینکه به چگونگی وجودم فکر کنم، نمایشگاه گروهی هندسه خلقت:تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک، گالری ایوان تهران، ۱۴۰۳، عکس: یاسمین اصغری زاده</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>پژوهشگر: نازنین معظمی</strong></p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/infinite_dream_geometry_of_vreation_videoart_group_exhibitions/">رویای بی نهایت؛ نگاهی به برخی از آثار نمایشگاه هندسه خلقت</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://honargardi.com/infinite_dream_geometry_of_vreation_videoart_group_exhibitions/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>هندسه خلقت؛ چهارمین نسخه پلتفرم۱۰۱</title>
		<link>https://honargardi.com/geometry-of-creation-platform-101/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Editorial]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 07 Oct 2024 09:32:07 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[برگزیده گالری گردی]]></category>
		<category><![CDATA[رویداد های هنری]]></category>
		<category><![CDATA[هنرهای مفهومی]]></category>
		<category><![CDATA[ویدیوآرت]]></category>
		<category><![CDATA[آرت ریسرچر]]></category>
		<category><![CDATA[استودیو فاموری]]></category>
		<category><![CDATA[پلتفرم ۱۰۱]]></category>
		<category><![CDATA[رامین سعیدیان]]></category>
		<category><![CDATA[فرکتال ویدئو آرت]]></category>
		<category><![CDATA[گالری ایوان]]></category>
		<category><![CDATA[گلیچ ویدئو آرت]]></category>
		<category><![CDATA[محمد علی فاموری]]></category>
		<category><![CDATA[هندسه خلقت]]></category>
		<category><![CDATA[ویدئوآرت]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://honargardi.com/?p=27325</guid>

					<description><![CDATA[<p>نمایشگاه گروهی ویدئوآرت با عنوان‌ «هندسه خلقت: تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک» به کیوریتوری رامین سعیدیان و محمدعلی فاموری، جمعه ۶ مهر ماه ۱۴۰۳ در فضای گالری ایوان تهران با آثاری از ۴۴ آرتیست بین‌ المللی نمایش خود را آغاز کرد. پلتفرم۱۰۱ با مشارکت آرت‌ریسرچر و استودیو فاموری از سال ۱۳۹۷ با تمرکز بر نمایش هنرهای [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/geometry-of-creation-platform-101/">هندسه خلقت؛ چهارمین نسخه پلتفرم۱۰۱</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">نمایشگاه گروهی ویدئوآرت با عنوان‌ «هندسه خلقت: تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک» به کیوریتوری رامین سعیدیان و محمدعلی فاموری، جمعه ۶ مهر ماه ۱۴۰۳ در فضای <a href="http://www.e1art.gallery/exhibitions/upcoming-geometry-of-creation-analysis-of-anti-rhythmic-structures/">گالری ایوان</a> تهران با آثاری از ۴۴ آرتیست بین‌ المللی نمایش خود را آغاز کرد.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><a href="https://platform-101.com">پلتفرم۱۰۱ </a>با مشارکت آرت‌ریسرچر و استودیو فاموری از سال ۱۳۹۷ با تمرکز بر نمایش هنرهای دیجیتال به حمایت از آرتیست‌های فعال در این حوزه پرداخته و به گسترش شناخت این ‌مفهوم در جامعه هنر ایران و جهان همت‌ گذاشته است. پلتفرم ۱۰۱ از دو سال پیش پروژه‌ ای پژوهشی با محوریت گلیچ-فرکتال را در حوزه دیجیتال شروع کرده و یکی از خروجی‌های اجرایی آن در این نمایشگاه بزرگ عرضه شده است.</p>



<p class="wp-block-paragraph">خطاهای فن‌آوری که محصول نقص در دستگاه‌های دیجیتالی هستند، به ما تصاویر ناقصی ارائه می‌دهند. این خطوط ناقص و درهم تنیده ویدئویی و نویزهای صوتی، نقوش پیکسلی و‌ دیجیتالی گلیچ‌آرت را تشکیل می‌دهند. در پروسه خلق اثر گلیچ از طرفی ما به پخش‌کننده دیجیتالی به عنوان رسانه متکی هستیم و از طرف دیگر هنرمند قرار دارد و ضلع سوم را تفسیر این هنر دیجیتالی توسط مخاطب می‌سازد.</p>



<p class="wp-block-paragraph">بررسی ساختارهای ضد ریتمیک در هندسه خلقت، گفتمانی جذاب میان نظم و آشوب در هستی را آشکار می‌کند. در طبیعت و فرم‌های ریاضیاتی، ما اغلب با الگوهای ریتمیکی روبرو می‌شویم که نماد هماهنگی و تعادل هستند. هرکجا هندسه فرکتالی در مسیر تکاملی خود دچار گلیچ شود، این کُل منظم دچار آشوب شده اما همچنان به مسیر فرکتالی خود ادامه می‌دهد. بر مبنای مانیفست گلیچ زبان پیکسل، ما به دنبال خوانش‌های معناگرایانه و زیباشناسانه از سه عنصر ریزش، انقطاع و تخریب در نظم هندسه فرکتالی خلق شده توسط کدهای مولد و حتی تصاویر تکرارشونده حقیقی هستیم.</p>



<p class="wp-block-paragraph">توالی و تناوب ریتمیک در عنصرهای تصویری، جزئی است که کُلی فرمیک را می‌سازند. از طرفی دیگر ضدیت با آن نیز مقصدی دیگر برای همان مسیر است. مفهوم ضد ریتم، این کنوانسیون‌ها را به چالش می‌کشد و زیبایی ناشی از عدم تقارن و انحراف را نمایان می‌سازد.</p>



<p class="wp-block-paragraph">۴۴ آرتیست بین المللی شرکت کننده در این نمایشگاه گروهی ویدئوآرت عبارتند از: آبارکا، علی اتحاد، آنیتا هاشمی‌مقدم، آرش معصوم، آرزو رمضانی، آیناز رئوفیان، بابک سپنتا، کلود سیکوللا، دیوفانگ، ادی لوهمایر، الناز محمدی، فرانکو پالیوف، فرانز روزاتی، هرناندو اوروتیا، هیرویا ساکورای، جی‌وگا، جورج فلورس، کامیل چاپیگا، کارو تاناکا، متیو کامپولا، مهدی بروسان، ملیسا فایور، ملیسا ولی‌پور، محمد عبدالله زاده، محمد‌علی فاموری، محمد‌رضا طزری، محمد قنبری، مرتضی مهدی‌زاده، موریل پارابونی، نغمه جهانی، نازیلا کریمی، نیلوفر بنی‌اسدی، پریسا پاک‌ضمیر، پیر اژاون، رضا فاموری، صابر غرضی، صادق مجلسی، سجاد فررهی، شالالا سلام‌زاده، شون کیم، ستوره بلو، توماس ونز، یانت ویللا مدینا و یاسمین اصغری‌زاده.</p>



<p class="wp-block-paragraph">نمایشگاه گروهی «هندسه خلقت: تحلیل ساختارهای ضد ریتمیک» تا تاریخ جمعه ۲۰ مهرماه در فضای گالری ایوان به نشانی الهیه، خیابان مهدیه، خیابان جبهه، خیابان لسانی، بن‌بست حمید، شماره یک از ساعت ۱۶ تا ۲۰ به جز روزهای شنبه به نمایش خود ادامه خواهد داد.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/10/C4F4924F-52F0-49D9-B1F9-DB8B0F83F4B11" alt="" class="wp-image-27328"/></figure>



<p class="wp-block-paragraph"></p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/geometry-of-creation-platform-101/">هندسه خلقت؛ چهارمین نسخه پلتفرم۱۰۱</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>ویستا جایزه ای برای ایده هنر معاصر</title>
		<link>https://honargardi.com/%d9%88%db%8c%d8%b3%d8%aa%d8%a7-%d8%ac%d8%a7%db%8c%d8%b2%d9%87-%d8%a7%db%8c-%d8%a8%d8%b1%d8%a7%db%8c-%d8%a7%db%8c%d8%af%d9%87-%d9%87%d9%86%d8%b1-%d9%85%d8%b9%d8%a7%d8%b5%d8%b1/</link>
					<comments>https://honargardi.com/%d9%88%db%8c%d8%b3%d8%aa%d8%a7-%d8%ac%d8%a7%db%8c%d8%b2%d9%87-%d8%a7%db%8c-%d8%a8%d8%b1%d8%a7%db%8c-%d8%a7%db%8c%d8%af%d9%87-%d9%87%d9%86%d8%b1-%d9%85%d8%b9%d8%a7%d8%b5%d8%b1/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[رضا فاموری]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 06 Aug 2024 11:35:27 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[برگزیده گالری گردی]]></category>
		<category><![CDATA[رویداد های هنری]]></category>
		<category><![CDATA[هنرهای تجسمی]]></category>
		<category><![CDATA[هنرهای مفهومی]]></category>
		<category><![CDATA[آرت ریسرچر]]></category>
		<category><![CDATA[آگرین لطف اله زاده]]></category>
		<category><![CDATA[آوازه الماسی]]></category>
		<category><![CDATA[الیکا زارعی]]></category>
		<category><![CDATA[بهاره خدائی]]></category>
		<category><![CDATA[بهرنگ صمدزادگان]]></category>
		<category><![CDATA[بهنام كامرانى]]></category>
		<category><![CDATA[پریسا پهلوان]]></category>
		<category><![CDATA[تینا ابتهاج]]></category>
		<category><![CDATA[جایزه هنر معاصر ویستا]]></category>
		<category><![CDATA[حمید سوری]]></category>
		<category><![CDATA[خاطره عزیزجلالی]]></category>
		<category><![CDATA[رامین سعیدیان]]></category>
		<category><![CDATA[رزیتا شرف جهان]]></category>
		<category><![CDATA[رضا فاموری]]></category>
		<category><![CDATA[شانا عبدالهیان]]></category>
		<category><![CDATA[شعیب گرگانی]]></category>
		<category><![CDATA[غزاله هدایت]]></category>
		<category><![CDATA[گالری گردی]]></category>
		<category><![CDATA[گالری ویستا]]></category>
		<category><![CDATA[نازنین بهزادی]]></category>
		<category><![CDATA[نوید نهاوندی]]></category>
		<category><![CDATA[هانی چاواری]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://honargardi.com/?p=27206</guid>

					<description><![CDATA[<p>با شروع تابستان ۱۴۰۳ و از اولین روز تیر ماه آثار هنرمندان منتخب پنجمین دوره‌ی جایزه هنر معاصر ویستا تا روز یازدهم تیر ماه در محل گالری ویستا به نمایش در آمد. برپایی این رویداد معاصر به عنوان اولین رویداد ایده محور در ایران به صورت کاملا مستقل و توسط بخش خصوصی در سال های [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d9%88%db%8c%d8%b3%d8%aa%d8%a7-%d8%ac%d8%a7%db%8c%d8%b2%d9%87-%d8%a7%db%8c-%d8%a8%d8%b1%d8%a7%db%8c-%d8%a7%db%8c%d8%af%d9%87-%d9%87%d9%86%d8%b1-%d9%85%d8%b9%d8%a7%d8%b5%d8%b1/">ویستا جایزه ای برای ایده هنر معاصر</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">با شروع تابستان ۱۴۰۳ و از اولین روز تیر ماه آثار هنرمندان منتخب پنجمین دوره‌ی <a href="https://vistaart.gallery/store/">جایزه هنر معاصر ویستا</a> تا روز یازدهم تیر ماه در محل گالری ویستا به نمایش در آمد. برپایی این رویداد معاصر به عنوان اولین رویداد ایده محور در ایران به صورت کاملا مستقل و توسط بخش خصوصی در سال های اخیر شکل گرفته است. پس از ۳ سال وقفه در آبان ماه سال گذشته فراخوان عمومی پنجمین دوره این رویداد با تاکید بر ارزیابی فکر و ایده‌ی معاصر منتشر شد و سپس توسط هیئت انتخاب که از اسامی شاخص جامعه تجسمی ایران همچون: حمید سوری، رزیتا شرف جهان، بهرنگ صمدزادگان، بهنام کامرانی، پریسا پهلوان و غزاله هدایت تشکیل شده بود؛ از میان بیش از صد طرح ارسالی در نهایت ۱۱ طرح از ۱۲ هنرمند برگزیده شدند.</p>



<p class="wp-block-paragraph">تینا ابتهاج، آوازه الماسی، نازنین بهزادی، هانی چاواری، بهاره خدایی انارکی، الیکا زارعی و نوید نهاوندی، رامین سعیدیان، خاطره عزیز جلالی، شانا عبدالهیان نوقابی، شعیب گرگانی و آگرین لطف اله زاده به عنوان منتخبین پنجمین جایزه هنر معاصر ویستا معرفی و نمایشگاهی از ایده های آنها در فضای گالری ویستا برپا شد.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><br>&nbsp;گالری ویستا با چشم اندازی متفاوت و با مطرح کردن جایزه ویستا تلاش نموده با ارجح دانستن و اهمیت دادن به ایده به گفتمان هنر معاصر با توجه به گستره عقاید گوناگون و متنوع دامن زده و همچنین فرصتی را برای معرفی اجرای فکر و اثر برتر هنرمندان منتخب را فراهم نماید.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/08/IMG_13061" alt="" class="wp-image-27208"/><figcaption class="wp-element-caption">عصیر.[عَ](ع ص) . بهاره خدایی انارکی. نمایشگاه منتخبین پنجمین دوره جایزه هنر معاصر ویستا</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph">یکی از منتخبین جایزه ویستا بهاره خدایی انارکی سفالگر و مجسمه ساز است که از بحران آب به عنوان معاصرترین چالش در اقلیم زیستی‌اش یاد می‌کند و با حجم‌های سرامیکی، رسی‌رنگ، انتزاعی و ترک خورده‌ی خود، که شمایلی بین ‌انسان و ماهی دارند، قصه‌ی عطش زیست بومش به این عصیر حیات بخش را روایت می‌کند.</p>



<p class="wp-block-paragraph"></p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/08/IMG_13091" alt="" class="wp-image-27209"/><figcaption class="wp-element-caption">زمانِ حالِ فراموش شده. الیکا زارعی و نوید نهاوندی . نمایشگاه منتخبین پنجمین دوره جایزه هنر معاصر ویستا</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph">الیکا زارعی و نوید نهاوندی هنرمندان چند رسانه‌ای، با طرحی مشترک و یک اثر ویدئویی با نام «زمان حال فراموش شده» در این رویداد شرکت داشتند. در متن اثر مکعب مستطیل‌هایی وجود دارند که در محور خود&nbsp;در حال گردش اند و در پس زمینه‌ی آن تصاویری مستند و تاریخی از فضای پر تلاطم جامعه‌ای که گویی ساز تحول‌خواهی سر داده‌اند به چشم می‌آید. این مکعب‌ها در مسیر چرخش خود گاه شفافیت خود را از دست می‌دهند و گاه باز می‌یابند و در این میان تشخیص و فهم آن که در پس زمینه اثر چه می‌گذرد را دچار اختلال و مخدوش می‌نماید و موجب اخلالی شناختی می‌شوند که محصولی ناساز از ضرباهنگی منظم و هماهنگ است&nbsp; که هنرمندان آن را آسیب زا می‌پندارند.</p>



<p class="wp-block-paragraph"></p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/08/IMG_13131" alt="" class="wp-image-27210"/><figcaption class="wp-element-caption">هم بازی. تینا ابتهاج. نمایشگاه منتخبین پنجمین دوره جایزه هنر معاصر ویستا</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph"><br>تینا ابتهاج کارشناسی نقاشی و عضو انجمن هنرمندان سفالگر با احجام سفالینی که درون هر کدام چند گوی به دام افتاده است، هم بازی‌های خود را از میان مخاطبینی که جسارت لمس حجم‌هایش را دارند، به بازی که برد و باختی ندارد دعوت می‌کند. در این میان ترس شکسته‌شدن اثر که از تکان‌های گوی درون آن محتمل به وقوع است، مخاطب را برای ادامه بازی به چالش می‌کشد.</p>



<p class="wp-block-paragraph"></p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/08/IMG_13111" alt="" class="wp-image-27211"/><figcaption class="wp-element-caption">ویژِنگ. هانی چاواری. نمایشگاه منتخبین پنجمین دوره هنر معاصر ویستا</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph"><br>هانی چاواری کارشناسی ارشد نقاشی و عضو پیوسته انجمن هنرمندان نقاش ایران با ویژنگ‌های وصل پینه شده‌اش که بر دیوار گالری آویزان شده، فرهنگ زادگاه خود را الکی کرده و این سرندها را که وامدار هویت و میراث اوست، را به بیان روایتی تازه در محیطی جدید واداشته است.</p>



<p class="wp-block-paragraph"></p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/08/IMG_13301" alt="" class="wp-image-27212"/><figcaption class="wp-element-caption">رازِ سر به مُهر. رامین سعیدیان. نمایشگاه منتخبین پنجمین دوره هنر معاصر ویستا</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph"><br>رامین سعیدیان کیوریتور و پژوهشگر هنر با ارائه طرحی کیوریتوریال از منتخبین پنجمین دوره این رویداد هنر معاصر است که با تخلیه‌ی الکتریکی در دل نئونی قرمز‌رنگ با عنوان مرد امروز و با مشتعل نمودن آن از رازی‌ سر به مهر پرده بر می‌دارد. تایپوگرافی این طرح نئونی ارجاعی مستند به لوگو تایپ‌ روزنامه مرد امروز است که در دهه بیست شمسی به چاپ می‌رسید؛ که با مرگ مدیر مسئول خود، روایات و رازهای ناگفته‌ای را در دل خود جای داده است. در کنار آن&nbsp;تصاویری آرشیوی و تاریخی ثبت شده از نئون‌ها در محیط شهری‌، جذابیت زیباشناسانه&nbsp;آنها را در بازه زمانی گذشته و حال به عنوان ابزاری معاصر برای بیان هنری یاد‌آور می‌شود.</p>



<p class="wp-block-paragraph"></p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/08/IMG_17201" alt="" class="wp-image-27227"/><figcaption class="wp-element-caption">پروتوپیا. شانا عبدالهیان نوقابی. نمایشگاه منتخبین پنجمین دوره هنر معاصر ویستا</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph"><br>شانا عبدالهیان نوقابی هنرمند چند رسانه‌ای، با ارائه پیش طرح اثر نهایی خود، در قالب مدلی سه بعدی و متفاوت با سایر منتخبین در این رویداد شرکت داشته است. وی با ارائه طرحی سه بعدی از سازه‌ای اُریب که به سنگ یادبودی معلق می‌ماند که از بازسازی قسمت‌هایی از خانه‌ی کودکی‌اش به دست آمده، مفهوم خانه را به عنوان عنصری امید بخش و هویت ساز در اثر خود و فقدان آن را به مثابه عاملی که موجب روان‌ آسیب‌های مختلف می‌شود مطرح نموده است.</p>



<p class="wp-block-paragraph"></p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/08/IMG_13151" alt="" class="wp-image-27214"/><figcaption class="wp-element-caption">بازیافتِ پایان نامه. آگرین لطف اله زاده. نمایشگاه منتخبین پنجمین دوره هنر معاصر ویستا</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph"><br>آگرین لطف اله ‌زاده کارشناسی ارشد نقاشی، مفهوم بازیافت را مترداف با کشف و یافتن دوباره‌ی شی ارزشمند دانسته و صفحات رساله‌ها و پایان‌ نامه‌‌هایی که انقضای آن به سر آمده و به دلیل نبود فضا برای بایگانی شدن و به رغم تمام داده‌ها و تلاش‌ها برای به دست آمدنشان به دور ریخته می‌شوند را با جمع آوری و بازیافتن آن به عنوان اثری هنری و به قاب کشیدنشان و تزئين آنان به فرم شاخه‌های درختان؛ همچون اعلانی که هنرمند آن را مرگ مولف و مرگ درختان می‌نامد نشان داده است.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph"></p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/08/IMG_13161" alt="" class="wp-image-27215"/><figcaption class="wp-element-caption">در ستایش پرندگان. نازنین بهزادی. نمایشگاه منتخبین پنجمین دوره جایزه هنر معاصر ویستا</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph"><br>نازنین بهزادی کارشناسی معماری داخلی و کارشناسی ارشد طراحی پایدار و سازگار با محیط زیست با بازنمایی فضای معماری موزه هنری ژرژ پمپیدو پاریس و ترسیم پرندگان خیالی خود که به گونه‌های نادر و رو به انقراض شباهت دارند در جایگاهی غیر از موزه‌های حیات وحش و ارائه باز تعریفی&nbsp;ستایشمندانه از پرندگانش به عنوان شی و اثری هنری، مخاطب را به لزوم توجه به این گونه‌‌ی زیستی &nbsp;فرا می‌خواند.</p>



<p class="wp-block-paragraph"></p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/08/IMG_13181" alt="" class="wp-image-27216"/><figcaption class="wp-element-caption">قصیده ای برای فراموشی. خاطره عزیزجلالی. نمایشگاه منتخبین پنجمین دوره جایزه هنر معاصر ویستا</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph"><br>خاطره عزیزجلالی چیدمانی با عنوان «قصیده‌ای برای فراموشی» دارد که با بهر‌ه برداری از چندین رسانه بیانی، پیش طرحی از ایده کلی اثر خود را که به‌روی یک استند قرار داده ارائه می‌دهد. بر صفحه نمایش کوچکی با پخش ویدیویی که از ترکیب چندین فریم‌ از تصاویر نقاشی شده حاصل آمده، از رنج‌ها و تلاطم برای گذر از خاطرات می‌گوید و در کنار آن طرحی از مکعبی تیره رنگ به چشم می‌آید که به مانند لوحی محفوظ یادگار‌ها و یادمان‌های انسان است. در سوی دیگر صفحه‌ای از کتاب بایگانی خاطرات فراموش شده‌اش قرار دارد که هنرمند آن را در محفظه‌ای شیشه‌ای نگهداری کرده و&nbsp; آن را محصول انباشت خاطرات جمعی انسان می‌داند.</p>



<p class="wp-block-paragraph"></p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/08/IMG_13251" alt="" class="wp-image-27217"/><figcaption class="wp-element-caption">مراعات. آوازه الماسی. نمایشگاه منتخبین پنجمین دوره جایزه هنر معاصر ویستا</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph"><br>آوازه الماسی کارشناسی مجسمه‌سازی و نقاش دیگر منتخبی است که در اثر ویدئویی خود با نام «مراعات» با تصویر یک فعل تکرار شونده و مستمر، از شیشه‌های شیر پلاستیکی اسباب بازی که سوار بر قیف‌های مخزن دار می‌شوند و بالعکس، &nbsp;وجه و شمایی از مهمترین خصیصه‌های رفتاری انسان که همان مراقبت، نگهداری و پرستاری کردن است را به خوانش مخاطب گذاشته و بر این باور است که این عمل و بازی تکرار شونده مادامی که زندگی می‌کنیم جریان دارد و ادامه دار خواهد بود.</p>



<p class="wp-block-paragraph"></p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/08/IMG_13211" alt="" class="wp-image-27218"/><figcaption class="wp-element-caption">نقطه صفر کلوین. شعیب گرگانی. نمایشگاه پنجمین دوره جایزه هنر معاصر ویستا</figcaption></figure>



<p class="wp-block-paragraph"><br>و در نهایت شعیب گرگانی هنرمند اهل بابل، با اینستالیشن خود نشان داده که جغرافیای زیستی‌اش&nbsp;را بزرگترین منبع هویت بخش برای خود و هنرش می‌پندارد. گرگانی با الهام از تصاویر هوایی&nbsp;ثبت شده از روند تخریب طبیعت محل زیست خود در طول تاریخ، اینستالیشنی که از رشته‌های‌ تارو پودشده و از ضایعات پلاستیکی به سه رنگ سبز ، سیاه و سفید، تصویری بازنمایی شده از تغییرات گسترده‌ی زیست محیطی خلق کرده و روند ویران شدن&nbsp; آن به وسیله مواد خام غیر قابل تجزیه وغیر بازیافتی مصروف را در اثرش نشان می‌دهد.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><br>تنوع رویکردها رسانه‌ها و مواد در نمایش آثار منتخبین این دوره از جایزه هنر معاصر ویستا نکته‌ی پر اهمیت و مورد بررسی است. همچنین به نظر می‌رسد از اصلی ترین مولفه‌های هیئت انتخاب تداعی‌گری آثار در راستای ادراک و تجزیه تجارب و دریافت‌های فردی و تلاش برای به وجود آوردن زبان شخصی و به دور از کلیشه و شعارزدگی هم در محتوای موضوعی و هم محتوای زیباشناختی بوده؛ و در این راستا ملاحضات هنرمندان منتخب در انتخاب ماده و رسانه نیز باید مورد توجه قرار گرفته است.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><br>در نهایت روز چهارم امرداد ۱۴۰۳ در مراسمی که در محل سینما تک موزه‌ی هنرهای معاصر تهران برگزار شد، از منتخبین با اهدای لوح،&nbsp;تقدیر به عمل آمده و پس از قرائت بیانیه پایانی هیئت داوری، طرح شعیب گرگانی با عنوان «نقطه صفر کلوین» به عنوان طرح برگزیده پنجمین جایزه هنر معاصر ویستا اعلان و تندیس و جایزه نقدی ویستا به ایشان تعلق گرفت.<br></p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d9%88%db%8c%d8%b3%d8%aa%d8%a7-%d8%ac%d8%a7%db%8c%d8%b2%d9%87-%d8%a7%db%8c-%d8%a8%d8%b1%d8%a7%db%8c-%d8%a7%db%8c%d8%af%d9%87-%d9%87%d9%86%d8%b1-%d9%85%d8%b9%d8%a7%d8%b5%d8%b1/">ویستا جایزه ای برای ایده هنر معاصر</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://honargardi.com/%d9%88%db%8c%d8%b3%d8%aa%d8%a7-%d8%ac%d8%a7%db%8c%d8%b2%d9%87-%d8%a7%db%8c-%d8%a8%d8%b1%d8%a7%db%8c-%d8%a7%db%8c%d8%af%d9%87-%d9%87%d9%86%d8%b1-%d9%85%d8%b9%d8%a7%d8%b5%d8%b1/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>درباره پروژه اوسفریت-واحد۸ غزال زارع</title>
		<link>https://honargardi.com/%d8%af%d8%b1%d8%a8%d8%a7%d8%b1%d9%87-%d9%be%d8%b1%d9%88%da%98%d9%87-%d8%a7%d9%88%d8%b3%d9%81%d8%b1%db%8c%d8%aa-%d9%88%d8%a7%d8%ad%d8%af%db%b8-%d8%ba%d8%b2%d8%a7%d9%84-%d8%b2%d8%a7%d8%b1%d8%b9/</link>
					<comments>https://honargardi.com/%d8%af%d8%b1%d8%a8%d8%a7%d8%b1%d9%87-%d9%be%d8%b1%d9%88%da%98%d9%87-%d8%a7%d9%88%d8%b3%d9%81%d8%b1%db%8c%d8%aa-%d9%88%d8%a7%d8%ad%d8%af%db%b8-%d8%ba%d8%b2%d8%a7%d9%84-%d8%b2%d8%a7%d8%b1%d8%b9/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[رامین سعیدیان]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 26 Jul 2024 14:21:02 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[برگزیده گالری گردی]]></category>
		<category><![CDATA[هنرهای مفهومی]]></category>
		<category><![CDATA[آرت ریسرچر]]></category>
		<category><![CDATA[پروژه اوسفریت]]></category>
		<category><![CDATA[رامین سعیدیان]]></category>
		<category><![CDATA[غزال زارع]]></category>
		<category><![CDATA[گالری دیدار]]></category>
		<category><![CDATA[گالری گردی]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://honargardi.com/?p=27187</guid>

					<description><![CDATA[<p>از میان انواع و اقسام روش های بیان هنری آنچه امروزه می تواند با متن جامعه رابطه ای مستقیم و دو سویه برقرار کند، روش بیانی است که صریح و دغدغه مند باشد. هنر معاصر اینگونه روش های بیان هنری را برای ما تعریف کرده است ؛ پرفورمنس،&#160;ویدیوآرت و اینستالیشن. پروژه های کیوریتوریال به عنوان [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d8%af%d8%b1%d8%a8%d8%a7%d8%b1%d9%87-%d9%be%d8%b1%d9%88%da%98%d9%87-%d8%a7%d9%88%d8%b3%d9%81%d8%b1%db%8c%d8%aa-%d9%88%d8%a7%d8%ad%d8%af%db%b8-%d8%ba%d8%b2%d8%a7%d9%84-%d8%b2%d8%a7%d8%b1%d8%b9/">درباره پروژه اوسفریت-واحد۸ غزال زارع</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">از میان انواع و اقسام روش های بیان هنری آنچه امروزه می تواند با متن جامعه رابطه ای مستقیم و دو سویه برقرار کند، روش بیانی است که صریح و دغدغه مند باشد. هنر معاصر اینگونه روش های بیان هنری را برای ما تعریف کرده است ؛ پرفورمنس،&nbsp;ویدیوآرت و اینستالیشن. پروژه های کیوریتوریال به عنوان میعادگاهی برای ارایه مطالعات پژوهش محور، بستری مناسب برای انتقال پیام با استفاده از روش های نوین بیان هنری است؛ همچنین این امکان را فراهم آورده تا بانی خلق سوالات جدید برای امتداد فرآیند پژوهشی باشد.</p>



<p class="wp-block-paragraph">در کنار هم قرار گرفتن خوراکی ها و آشامیدنی ها بر بستر سفره را در یک قاب تصور کنید. آیا بازنمایی این خوان نعمت تصویر جذابی خواهد بود؟ آیا احساس گرسنگی و سیری در این جذابیت موثر است؟ آیا این قاب شما را به تفکر وا می دارد؟ یا فقط حس زیبایی شناسی ذهن مخاطب را درگیر می کند؛ که درگیر شدن هورمون هایی که پروسه غذارسانی به بدن انسان را یادآور می شود در خلق آن احساس دخیل است.</p>



<p class="wp-block-paragraph">سفره به عنوان یکی از مفاهیم نمادگرایانه فرهنگ اقلیم ایران بستری است که بانی شخصیت و اعتبار، تقدس بخشی به افراد است و در ادبیات مذهبی، سیاسی، اجتماعی و اقتصادی نقش پررنگی دارد. سفره مفهومی به وسعت گسترده شدن به امید سیر شدن هر چه گرسنه است دارد. پروژه کیوریتوریال اوسفریت-واحد۸ با پژوهش چندین ساله غزال زارع نمایش داده شده در گالری دیدار، ما را به نظاره روایتی متفاوت از مفهوم سفره به عنوان چهارچوبی در سطح که نح ارتباطات انسانی باعث و بانی آن است دعوت می کند.</p>



<figure class="wp-block-image aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2024/07/IMG_16171" alt="" class="wp-image-27191"/></figure>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d8%af%d8%b1%d8%a8%d8%a7%d8%b1%d9%87-%d9%be%d8%b1%d9%88%da%98%d9%87-%d8%a7%d9%88%d8%b3%d9%81%d8%b1%db%8c%d8%aa-%d9%88%d8%a7%d8%ad%d8%af%db%b8-%d8%ba%d8%b2%d8%a7%d9%84-%d8%b2%d8%a7%d8%b1%d8%b9/">درباره پروژه اوسفریت-واحد۸ غزال زارع</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://honargardi.com/%d8%af%d8%b1%d8%a8%d8%a7%d8%b1%d9%87-%d9%be%d8%b1%d9%88%da%98%d9%87-%d8%a7%d9%88%d8%b3%d9%81%d8%b1%db%8c%d8%aa-%d9%88%d8%a7%d8%ad%d8%af%db%b8-%d8%ba%d8%b2%d8%a7%d9%84-%d8%b2%d8%a7%d8%b1%d8%b9/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>رویداد گلیچ ویدئوآرت پلتفرم۱۰۱ در واشنگتن دی سی</title>
		<link>https://honargardi.com/%d8%b1%d9%88%db%8c%d8%af%d8%a7%d8%af-%da%af%d9%84%db%8c%da%86-%d9%be%d9%84%d8%aa%d9%81%d8%b1%d9%85%db%b1%db%b0%db%b1-%d9%88%d8%a7%d8%b4%d9%86%da%af%d8%aa%d9%86/</link>
					<comments>https://honargardi.com/%d8%b1%d9%88%db%8c%d8%af%d8%a7%d8%af-%da%af%d9%84%db%8c%da%86-%d9%be%d9%84%d8%aa%d9%81%d8%b1%d9%85%db%b1%db%b0%db%b1-%d9%88%d8%a7%d8%b4%d9%86%da%af%d8%aa%d9%86/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Editorial]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 24 Jun 2023 11:30:16 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[رویداد های هنری]]></category>
		<category><![CDATA[هنرهای مفهومی]]></category>
		<category><![CDATA[ویدیوآرت]]></category>
		<category><![CDATA[آرزو رمضانی]]></category>
		<category><![CDATA[آرش معصوم]]></category>
		<category><![CDATA[پلتفرم ۱۰۱]]></category>
		<category><![CDATA[رامین سعیدیان]]></category>
		<category><![CDATA[رضا فاموری]]></category>
		<category><![CDATA[شیوا تبار]]></category>
		<category><![CDATA[صادق مجلسی پور]]></category>
		<category><![CDATA[گلیچ آرت]]></category>
		<category><![CDATA[گلیچ ویدئو آرت]]></category>
		<category><![CDATA[گلیچ؛زبان پیکسل]]></category>
		<category><![CDATA[محمد عبدالله زاده]]></category>
		<category><![CDATA[محمد علی فاموری]]></category>
		<category><![CDATA[نیما منصوری]]></category>
		<category><![CDATA[یاسمین اصغری زاده]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://honargardi.com/?p=26681</guid>

					<description><![CDATA[<p>رویداد هنر دیجیتال نوآورانه و کاوش در آینده گلیچ:زبان پیکسل، با آثاری از هنرمندان دیجیتال پلتفرم ۱۰۱ توسط Web 3.0 بتاریخ ۲۴ ژوئن ۲۰۲۳ در واشنگتن دی سی برگزار می‌شود. این رویداد با همکاری DMV Digital Art ، Web3DC و پلتفرم ۱۰۱ با انرژی پویا و پر جنب و جوش هنر دیجیتال در فضای رویداد  [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d8%b1%d9%88%db%8c%d8%af%d8%a7%d8%af-%da%af%d9%84%db%8c%da%86-%d9%be%d9%84%d8%aa%d9%81%d8%b1%d9%85%db%b1%db%b0%db%b1-%d9%88%d8%a7%d8%b4%d9%86%da%af%d8%aa%d9%86/">رویداد گلیچ ویدئوآرت پلتفرم۱۰۱ در واشنگتن دی سی</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">رویداد هنر دیجیتال نوآورانه و کاوش در آینده <a href="https://honargardi.com/%da%af%d9%84%db%8c%da%86%e2%80%8c%d8%a2%d8%b1%d8%aa%d8%9b-%d8%b2%db%8c%d8%a8%d8%a7%db%8c%db%8c%e2%80%8c%d8%b4%d9%86%d8%a7%d8%b3%db%8c-%d9%88%d9%82%d9%81%d9%87-%d8%af%d8%b1-%d9%be%db%8c%da%a9%d8%b3/">گلیچ:زبان پیکسل</a>، با آثاری از هنرمندان دیجیتال <a href="http://platform-101.com">پلتفرم ۱۰۱</a> توسط Web 3.0 بتاریخ ۲۴ ژوئن ۲۰۲۳ در واشنگتن دی سی برگزار می‌شود. این رویداد با همکاری DMV Digital Art ، Web3DC و پلتفرم ۱۰۱ با انرژی پویا و پر جنب و جوش هنر دیجیتال در فضای رویداد  NW DC شروع به کار خواهد کرد.</p>



<p class="wp-block-paragraph">در این رویداد آثار ویدئوآرت هنرمندان دیجیتال از جمله <a href="https://honargardi.com/%d8%aa%d8%b6%d8%a7%d8%af-%d9%88-%d8%aa%d8%b4%d8%a7%d8%a8%d9%87%d8%9b-%d8%af%d8%b1%d8%a8%d8%a7%d8%b1%d9%87-%da%af%d9%84%db%8c%da%86-%d9%88%db%8c%d8%af%d8%a6%d9%88%d8%a2%d8%b1%d8%aa-%d8%b1%d8%b6%d8%a7/">رضا فاموری</a>، <a href="https://honargardi.com/%d8%af%d8%b1%d8%a8%d8%a7%d8%b1%d9%87-%da%af%d9%84%db%8c%da%86-%d9%88%db%8c%d8%af%d8%a6%d9%88%d8%a2%d8%b1%d8%aa-%d8%a2%d8%b1%d8%b2%d9%88-%d8%b1%d9%85%d8%b6%d8%a7%d9%86%db%8c/">آرزو رمضانی</a>، <a href="https://honargardi.com/%d8%af%d8%b1%d8%a8%d8%a7%d8%b1%d9%87-%da%af%d9%84%db%8c%da%86-%d9%88%db%8c%d8%af%d8%a6%d9%88%d8%a2%d8%b1%d8%aa-%d9%85%d8%ad%d9%85%d8%af%d8%b9%d9%84%db%8c-%d9%81%d8%a7%d9%85%d9%88%d8%b1%db%8c/">محمدعلی فاموری</a>، <meta charset="utf-8"><a href="https://honargardi.com/%da%af%d9%84%db%8c%da%86%e2%80%8c%d9%87%d8%a7%db%8c-%d9%be%d9%84%d8%aa%d9%81%d8%b1%d9%85%db%b1%db%b0%db%b1-%d8%af%d8%b1-%d9%86%d8%a8%d8%b4-%da%a9%d9%88%da%86%d9%87-%da%a9%d9%86%d8%af%d9%88%d8%a7%d9%86/">رامین سعیدیان</a>، یاسمین اصغری‌زاده، شیوا تبار،  <meta charset="utf-8"><a href="https://honargardi.com/%d8%af%d8%b1%d8%a8%d8%a7%d8%b1%d9%87-%da%af%d9%84%db%8c%da%86-%d9%88%db%8c%d8%af%d8%a6%d9%88%d8%a2%d8%b1%d8%aa-%d9%86%db%8c%d9%85%d8%a7-%d9%85%d9%86%d8%b5%d9%88%d8%b1%db%8c/">نیما منصوری</a>، محمد عبدالله‌زاده، <meta charset="utf-8"><a href="https://honargardi.com/%d8%af%d8%b1%d8%a8%d8%a7%d8%b1%d9%87-%da%af%d9%84%db%8c%da%86-%d9%88%db%8c%d8%af%d8%a6%d9%88%d8%a2%d8%b1%d8%aa-%d9%85%d8%aa%d8%a7%d8%aa%d8%b1%d9%88%d9%86-%d9%85%d8%b9%d8%b5%d9%88%d9%85/">آرش معصوم</a> و  <a href="https://honargardi.com/%d8%af%d8%b1%d8%a8%d8%a7%d8%b1%d9%87-%da%af%d9%84%db%8c%da%86-%d9%88%db%8c%d8%af%d8%a6%d9%88%d8%a2%d8%b1%d8%aa-%d8%b5%d8%a7%d8%af%d9%82-%d9%85%d8%ac%d9%84%d8%b3%db%8c/">صادق مجلسی‌پور</a> به نمایش در خواهد آمد. بازدیدکنندگان این رویداد فرصت خواهند داشت جهان غیر متمرکز Web 3.0 را کشف کرده و همچنین درباره NFTs، کریپتو و آینده هنر دیجیتال بیشتر بدانند.</p>



<p class="wp-block-paragraph">مانیفست هنرگلیچ: زبان پیکسل یا شناخته شده به نام مانیفست هنر گلیچ ایرانی، نوآوری منحصر به فردی در صحنه هنر آسیایی است که در سال ۱۳۹۸ خورشیدی توسط محمدعلی فاموری نوشته شده و به عنوان منبع الهام بخشی برای این نمایشگاه عمل می‌کند. این مانیفست بر اهمیت حذف رنگ از هنر گلیچ ویدئو تأکید می‌کند تا آثار سیاه و سفیدی ایجاد شود که بیشتر بر ساختارهای شکلی تمرکز داشته باشد.</p>



<p class="wp-block-paragraph">پلتفرم ۱۰۱ یک مؤسسه هنری غیرانتفاعی در تهران است که در سال ۱۳۹۷ خورشیدی تأسیس شده و خود را متعهد به حمایت از هنرمندان دیجیتال نوظهور و برقراری پایه‌های قوی در زمینه هنر دیجیتال میداند.</p>



<p class="wp-block-paragraph">واشنگتن دی سی که به خاطر جامعه خلاق پر جنب و جوش و روحیه کارآفرینی اش معروف است، مکان مناسبی برای این رویداد است. Web3DC، پلتفرمی است که توسط خلاقان، سازندگان و هنرمندان دیجیتال ایجاد شده، که به دنبال ایجاد یک جامعه پر جنب و جوش و حمایت از جامعه خوب از طریق طیف متنوعی از خدمات، از جمله آموزش Web3، نصب کاربر محور، مشاوره پروژه های پیشرفته، کنفرانس پیشگامانه و سازماندهی و تجارب زندگی واقعی همه جانبه است.</p>



<div class="wp-block-image"><figure class="aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2023/06/DMV-POSTER-FOR-POST1" alt="" class="wp-image-26698"/></figure></div>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d8%b1%d9%88%db%8c%d8%af%d8%a7%d8%af-%da%af%d9%84%db%8c%da%86-%d9%be%d9%84%d8%aa%d9%81%d8%b1%d9%85%db%b1%db%b0%db%b1-%d9%88%d8%a7%d8%b4%d9%86%da%af%d8%aa%d9%86/">رویداد گلیچ ویدئوآرت پلتفرم۱۰۱ در واشنگتن دی سی</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://honargardi.com/%d8%b1%d9%88%db%8c%d8%af%d8%a7%d8%af-%da%af%d9%84%db%8c%da%86-%d9%be%d9%84%d8%aa%d9%81%d8%b1%d9%85%db%b1%db%b0%db%b1-%d9%88%d8%a7%d8%b4%d9%86%da%af%d8%aa%d9%86/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>گزارش تصویری نمایشگاه گروهی تصعید۰۲ در گالری علیها</title>
		<link>https://honargardi.com/%da%af%d8%b2%d8%a7%d8%b1%d8%b4-%d8%aa%d8%b5%d9%88%db%8c%d8%b1%db%8c-%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87-%da%af%d8%b1%d9%88%d9%87%db%8c-%d8%aa%d8%b5%d8%b9%db%8c%d8%af%db%b0%db%b2-%d8%af/</link>
					<comments>https://honargardi.com/%da%af%d8%b2%d8%a7%d8%b1%d8%b4-%d8%aa%d8%b5%d9%88%db%8c%d8%b1%db%8c-%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87-%da%af%d8%b1%d9%88%d9%87%db%8c-%d8%aa%d8%b5%d8%b9%db%8c%d8%af%db%b0%db%b2-%d8%af/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Editorial]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 28 Oct 2021 20:49:34 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[اخبار هنرهای تجسمی]]></category>
		<category><![CDATA[هنرهای تجسمی]]></category>
		<category><![CDATA[Ramin Saeidian]]></category>
		<category><![CDATA[آرت ریسرچر]]></category>
		<category><![CDATA[حانیه افشار]]></category>
		<category><![CDATA[رامین سعیدیان]]></category>
		<category><![CDATA[رضا فاموری]]></category>
		<category><![CDATA[شبنم همتی]]></category>
		<category><![CDATA[شیرین کرمی مفرد]]></category>
		<category><![CDATA[فاطیما حسین نژاد]]></category>
		<category><![CDATA[گالری علیها]]></category>
		<category><![CDATA[محمدعلی فاموری]]></category>
		<category><![CDATA[مرضیه کلانتری]]></category>
		<category><![CDATA[مرکز پژوهشگر هنر]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://honargardi.com/?p=25428</guid>

					<description><![CDATA[<p>تصعید۰۲ عنوان نمایشگاه گروهی با کیوریتوری رامین سعیدیان است که از تاریخ ۲۳ مهر تا ۶ آبان ۱۴۰۰ در گالری علیها برپا شد. در تصعید۰۲ سعیدیان آثار هنری ۷ آرتیست را بر مبنای نظریه «والایش» گردآوری کرده است. آرتیست های تصعید۰۲ عبارتند از: حانیه افشار (متولد۱۳۷۶، تهران، ایران) دانش آموخته مقطع کارشناسی ارشد نقاشی از [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%da%af%d8%b2%d8%a7%d8%b1%d8%b4-%d8%aa%d8%b5%d9%88%db%8c%d8%b1%db%8c-%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87-%da%af%d8%b1%d9%88%d9%87%db%8c-%d8%aa%d8%b5%d8%b9%db%8c%d8%af%db%b0%db%b2-%d8%af/">گزارش تصویری نمایشگاه گروهی تصعید۰۲ در گالری علیها</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph"><a href="https://honargardi.com/%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87-%d8%aa%d9%8e%d8%b5%d8%b9%db%8c%d8%af%db%b0%db%b2-%d8%af%d8%b1-%da%af%d8%a7%d9%84%d8%b1%db%8c-%d8%b9%d9%84%db%8c%d9%87%d8%a7/">تصعید۰۲</a> عنوان نمایشگاه گروهی با کیوریتوری رامین سعیدیان است که از تاریخ ۲۳ مهر تا ۶ آبان ۱۴۰۰ در <a href="http://www.alihagallery.com">گالری علیها</a> برپا شد. در تصعید۰۲ سعیدیان آثار هنری ۷ آرتیست را بر مبنای نظریه «والایش» گردآوری کرده است. آرتیست های تصعید۰۲ عبارتند از:</p>



<p class="wp-block-paragraph">حانیه افشار (متولد۱۳۷۶، تهران، ایران) دانش آموخته مقطع کارشناسی ارشد نقاشی از دانشگاه هنر تهران است. او تاکنون در چند نمایشگاه گروهی شرکت کرده است. مجموعه افشار در تصعید که شامل دو اثر که با تکنیک اسپری و ذغال بر روی مقوا خلق شده، سعی در ثبت خاطرات دارد؛ خاطراتی که ممکن است تا مرز محو شدن بروند اما هیچگاه به طور کامل از یاد نروند.</p>



<p class="wp-block-paragraph"> فاطیما حسین نژاد (متولد۱۳۶۸، لنگرود، ایران) کارشناس ارشد نقاشی از دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران است. او تاکنون در چند نمایشگاه گروهی شرکت کرده است. رنگ چاپ های سیلک ر روی مقوای حسین نژاد، پسا زن دان نام دارند؛ که از درون سیاهی و سپیدی شکل می گیرند.</p>



<p class="wp-block-paragraph"> محمدعلی فاموری (متولد۱۳۶۸، دهلی نو، هند) دانش آموخته مقطع کارشناسی عکاسی از دانشگاه هنر تهران و کارشناسی ارشد مدیریت فرهنگی از واحد علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی است. او تاکنون یک نمایشگاه انفرادی برگزار و در چندین نمایشگاه گروهی شرکت کرده است. <meta charset="utf-8">فاموری اثری با تکنیک فوتومدیا پینتینگ اثری خلق کرده تا در فضایی موهوم و سه بعدی فرصتی منحصر به فرد را به هر مخاطب دهد تا تصویری متفاوت از دیگران را در سطح نقاشی تصویر پیدا کند.</p>



<p class="wp-block-paragraph">رضا فاموری (متولد۱۳۷۳، تهران، ایران) فارغ التحصیل کارشناسی عکاسی از دانشکده هنر و معماری واحد تهران مرکز دانشگاه آزاد اسلامی و کارشناسی ارشد پژوهش هنر است. او تاکنون در چند نمایشگاه گروهی شرکت کرده است. رضا فاموری با مجموعه ای ماکروگرافی شده از مجسمه های الهه آفرینش برهما، الهه مظهر زندگی ویشنو و خدای مرگ شیوا، از نابودی جایگاه باورهای اساطیری در ناخودآگاه انسان معاصر می گوید.</p>



<p class="wp-block-paragraph"> مرضیه کلانتری (متولد۱۳۶۸، سوانزی، بریتانیا) فارغ التحصیل کارشناسی گرافیک از دانشگاه هنر تهران و دانشجوی کارشناسی ارشد نقاشی است. کارهای پاستل و پودر گچ بر روی مقوای کلانتری بازنمایی جایی که در آن زندگی می کند، مسیرهای روزمره اش، اتفاقات پیرامونش و مجموع آنچه در حافظه اش می ماند است.</p>



<p class="wp-block-paragraph">شیرین کرمی مفرد (متولد۱۳۶۵، اصفهان، ایران) دانش آموخته کارشناسی معماری است. او تاکنون در چند نمایشگاه گروهی شرکت کرده است. کرمی تصویر زنان اصیل ایران زمین را رصد کرده تا در ذهن اش دریچه ای برای خلق خیال بدون رعایت عین به عین باشد.</p>



<p class="wp-block-paragraph">و شبنم همتی (متولد۱۳۷۰، تهران، ایران) دانش آموخته مقطع کارشناسی نقاشی از دانشگاه هنر تهران و کارشناسی ارشد نقاشی از دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران است. او تاکنون در چند نمایشگاه گروهی شرکت کرده است. همتی با میکس مدیا های خود نبرد میان خیال و واقعیت را روایت می کند؛ آنجایی را دیدنی می داند که خیال در این جنگ نابرابر، نا متعهد به هر سو سرک می کشد، پرواز می کند، بر دل آتش قدم می گذارد و زنده می شود و می میرد و به وقت گرسنگی، واقعیت را چون خوراک فرو می برد.</p>



<div class="wp-block-image"><figure class="aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/10/IMG_1908-min1" alt="" class="wp-image-25432"/><figcaption>محمدعلی فاموری. منطقه ژئومتریک. فوتومدیا پینتينگ بر روی فیلم متالایز. نمایشگاه تصعید۰۲. گالری علیها.عکس: گلبانو حقیقت</figcaption></figure></div>



<div class="wp-block-image"><figure class="aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/10/IMG_1910-min1" alt="" class="wp-image-25433"/><figcaption><meta charset="utf-8">نمایشگاه تصعید۰۲. گالری علیها.عکس: گلبانو حقیقت</figcaption></figure></div>



<div class="wp-block-image"><figure class="aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/10/IMG_1907-min1" alt="" class="wp-image-25434"/><figcaption>رضا فاموری. مرگ اسطوره ها. فوتومدیا پینتینگ بر روی فیلم متالایز. نمایشگاه تصعید۰۲. گالری علیها. عکس: گلبانو حقیقت</figcaption></figure></div>



<div class="wp-block-image"><figure class="aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/10/IMG_1814-min1" alt="" class="wp-image-25437"/><figcaption><meta charset="utf-8">حانیه افشار. بدون عنوان. میکس مدیا روی مقوا. نمایشگاه تصعید۰۲. گالری علیها.عکس: نیما منصوری</figcaption></figure></div>



<div class="wp-block-image"><figure class="aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/10/IMG_1875-min1" alt="" class="wp-image-25440"/><figcaption><meta charset="utf-8">شبنم همتی. بدون عنوان. میکس مدیا بر روی مقوا. نمایشگاه تصعید۰۲. گالری علیها. عکس: نیما منصوری</figcaption></figure></div>



<div class="wp-block-image"><figure class="aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/10/IMG_1911-min1" alt="" class="wp-image-25441"/><figcaption><meta charset="utf-8">مرضیه کلانتری. بدون عنوان. نمایشگاه تصعید۰۲. گالری علیها. عکس: گلبانو حقیقت</figcaption></figure></div>



<div class="wp-block-image"><figure class="aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/10/IMG_1832-min1" alt="" class="wp-image-25446"/><figcaption>فاطیما حسین نژاد. پسا زن دان. رنگ چاپ سیلک روی مقوا. نمایشگاه تصعید۰۲. گالری علیها. عکس: نیما منصوری</figcaption></figure></div>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%da%af%d8%b2%d8%a7%d8%b1%d8%b4-%d8%aa%d8%b5%d9%88%db%8c%d8%b1%db%8c-%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87-%da%af%d8%b1%d9%88%d9%87%db%8c-%d8%aa%d8%b5%d8%b9%db%8c%d8%af%db%b0%db%b2-%d8%af/">گزارش تصویری نمایشگاه گروهی تصعید۰۲ در گالری علیها</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://honargardi.com/%da%af%d8%b2%d8%a7%d8%b1%d8%b4-%d8%aa%d8%b5%d9%88%db%8c%d8%b1%db%8c-%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87-%da%af%d8%b1%d9%88%d9%87%db%8c-%d8%aa%d8%b5%d8%b9%db%8c%d8%af%db%b0%db%b2-%d8%af/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>نمایشگاه گروهی تصعید۰۲ در گالری علیها</title>
		<link>https://honargardi.com/%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87-%d8%aa%d9%8e%d8%b5%d8%b9%db%8c%d8%af%db%b0%db%b2-%d8%af%d8%b1-%da%af%d8%a7%d9%84%d8%b1%db%8c-%d8%b9%d9%84%db%8c%d9%87%d8%a7/</link>
					<comments>https://honargardi.com/%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87-%d8%aa%d9%8e%d8%b5%d8%b9%db%8c%d8%af%db%b0%db%b2-%d8%af%d8%b1-%da%af%d8%a7%d9%84%d8%b1%db%8c-%d8%b9%d9%84%db%8c%d9%87%d8%a7/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Editorial]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 12 Oct 2021 16:16:51 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[اخبار هنرهای تجسمی]]></category>
		<category><![CDATA[رویداد های هنری]]></category>
		<category><![CDATA[Aliha Gallery]]></category>
		<category><![CDATA[Ramin Saeidian]]></category>
		<category><![CDATA[آرت ریسرچر]]></category>
		<category><![CDATA[حانیه افشار]]></category>
		<category><![CDATA[رامین سعیدیان]]></category>
		<category><![CDATA[رضا فاموری]]></category>
		<category><![CDATA[شبنم همتی]]></category>
		<category><![CDATA[شیرین کرمی مفرد]]></category>
		<category><![CDATA[فاطیما حسین نژاد]]></category>
		<category><![CDATA[گالری علیها]]></category>
		<category><![CDATA[محمد علی فاموری]]></category>
		<category><![CDATA[مرضیه کلانتری]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://honargardi.com/?p=25378</guid>

					<description><![CDATA[<p>به گزارش هنرگردی به نقل از روابط عمومی نگارخانه علیها، این گالری فعالیت خود را پس از وقفه‌ای به دلیل همه‌گیری ویروس کرونا، روز آدینه ۲۳ مهر ماه ۱۴۰۰ از سر می‌گیرد. گالری علیها در نخستین نمایشگاه پائیزی خود، از ۲۳ مهر ماه میزبان نمایشگاه گروهی تصعید۰۲ به کیوریتوری رامین سعیدیان و با حضور هنرمندان [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87-%d8%aa%d9%8e%d8%b5%d8%b9%db%8c%d8%af%db%b0%db%b2-%d8%af%d8%b1-%da%af%d8%a7%d9%84%d8%b1%db%8c-%d8%b9%d9%84%db%8c%d9%87%d8%a7/">نمایشگاه گروهی تصعید۰۲ در گالری علیها</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">به گزارش <a href="http://www.honargardi.com">هنرگردی</a> به نقل از روابط عمومی <a href="http://www.alihagallery.com">نگارخانه علیها</a>، این گالری فعالیت خود را پس از وقفه‌ای به دلیل همه‌گیری ویروس کرونا، روز آدینه ۲۳ مهر ماه ۱۴۰۰ از سر می‌گیرد.</p>



<p class="wp-block-paragraph">گالری علیها در نخستین نمایشگاه پائیزی خود، از ۲۳ مهر ماه میزبان نمایشگاه گروهی تصعید۰۲ به کیوریتوری رامین سعیدیان و با حضور هنرمندان حانیه افشار، فاطیما حسین‌نژاد، محمد‌علی فاموری، رضا فاموری، مرضیه کلانتری، شیرین کرمی‌مفرد و شبنم همتی است.</p>



<p class="wp-block-paragraph">سعیدیان در پروژه «<a href="https://honargardi.com/%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87-%da%af%d8%b1%d9%88%d9%87%db%8c-%d9%86%d9%82%d8%a7%d8%b4%db%8c-%d8%aa%d8%b5%d8%b9%db%8c%d8%af/">تصعید</a>» به بازخوانی مفهوم والایش که از نظریات زیگموند فروید عصب‌شناس و روانکاو مشهور اتریشی است می‌پردازد. فروید معتقد بود انواع فعالیت­های انسان، مخصوصا آنهایی که ماهیت هنری دارند، جلوه­ هایی از تکانه­ های نهاد(غرایز) هستند که به راه ­های خروجی جامعه­ پسند منحرف شده‌ است.</p>



<p class="wp-block-paragraph">اولین نمایشگاه این پروژه توسط مرکز آرت‌ریسرچر در آبان ماه ۱۳۹۸ در گالری علیها بر روی دیوار رفت. این پروژه طوری برنامه‌ریزی شده تا در فواصل زمانی مشخص با مجموعه‌ای از آرتیست‌های ثابت و متغیر، مخاطب را با آثار خلق شده توسط ناخودآگاه آرتیست روبرو کند.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><br>در بیانیه تصعید۰۲ آمده است که:«هر انسانی حداقل دو نفر است. بنابراین ما دو مؤلف و دو مخاطب داریم. مؤلف و مخاطب خودآگاه و ناخودآگاه. مؤلف خودآگاه ترسیم می‌کند، از معلومات خود در هنر سود می‌برد. مؤلف ناخودآگاه با تردستی، اشکال او را عوض می‌کند و در معانی غیرمتعارف به کار می‌برد و سمبل های ناشناخته می‌آورد. مخاطب به قول خودش دارد اثر هنری را می‌بیند اما حواسش جای دیگری است، فرمی، صحنه‌ای، وصفی دقایقی است که او را با خود برده است. امروزه بعضی از فوت و فن های ناخودآگاه را خودآگاه اعمال می‌کند، اما نباید پنداشت که دست ناخودآگاه رو شده است، ناخودآگاه مواضع خود را پنهان‌تر کرده و به حیطه های ناآشناتر و دورتری می‌رود».</p>



<p class="wp-block-paragraph"> این نمایشگاه تا ۶ آبان، همه روزه به جز شنبه‌ها از ساعت ۱۶ تا ۲۰  برپا است و علاقمندان جهت بازدید می‌توانند به نشانی خیابان شریعتی، نرسیده به میدان قدس، کوچه ماهروزاده، کوچه رمضانیان، ابتدای احمدی مقدم (ایزد)، پلاک ۳۱، طبقه اول مراجعه نمایند.</p>



<div class="wp-block-image"><figure class="aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/10/SUBLIMATION-02-by-RaminSaeidian-at-Aliha-Gallery-in-2021-11" alt="تصعید۰۲" class="wp-image-25381"/><figcaption>طراحی پوستر: استودیو فاموری</figcaption></figure></div>



<p class="wp-block-paragraph">گفتنی است به دلیل شرایط ویژه ناشی از همه گیری ویروس کرونا، بازدید از این نمایشگاه با رعایت تمامی پروتکل‌های بهداشتی اعم از پوشیدن ماسک و رعایت فاصله اجتماعی میسر است.</p>



<p class="wp-block-paragraph">ب<a href="https://goo.gl/maps/rHoH6poFQpeR4LKu5">رای مسیریابی گالری علیها روی نقشه کلیک کنید.</a></p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87-%d8%aa%d9%8e%d8%b5%d8%b9%db%8c%d8%af%db%b0%db%b2-%d8%af%d8%b1-%da%af%d8%a7%d9%84%d8%b1%db%8c-%d8%b9%d9%84%db%8c%d9%87%d8%a7/">نمایشگاه گروهی تصعید۰۲ در گالری علیها</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://honargardi.com/%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87-%d8%aa%d9%8e%d8%b5%d8%b9%db%8c%d8%af%db%b0%db%b2-%d8%af%d8%b1-%da%af%d8%a7%d9%84%d8%b1%db%8c-%d8%b9%d9%84%db%8c%d9%87%d8%a7/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>نبرد پارتیزانی؛ هفت پرسش از سارا عباسیان</title>
		<link>https://honargardi.com/%d9%86%d8%a8%d8%b1%d8%af-%d9%be%d8%a7%d8%b1%d8%aa%db%8c%d8%b2%d8%a7%d9%86%db%8c%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d8%b3%d8%a7%d8%b1%d8%a7-%d8%b9%d8%a8%d8%a7%d8%b3%db%8c/</link>
					<comments>https://honargardi.com/%d9%86%d8%a8%d8%b1%d8%af-%d9%be%d8%a7%d8%b1%d8%aa%db%8c%d8%b2%d8%a7%d9%86%db%8c%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d8%b3%d8%a7%d8%b1%d8%a7-%d8%b9%d8%a8%d8%a7%d8%b3%db%8c/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[رامین سعیدیان]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 03 Aug 2021 09:15:19 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[گفتگو با هنرمندان]]></category>
		<category><![CDATA[نقاشی و طراحی]]></category>
		<category><![CDATA[هنرهای تجسمی]]></category>
		<category><![CDATA[آرت ریسرچر]]></category>
		<category><![CDATA[رامین سعیدیان]]></category>
		<category><![CDATA[سارا عباسیان]]></category>
		<category><![CDATA[گالری محسن]]></category>
		<category><![CDATA[نیما منصوری]]></category>
		<category><![CDATA[هفت پرسش از آرتیست]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://honargardi.com/?p=25056</guid>

					<description><![CDATA[<p>گفتگو با سارا عباسیان در قالب پروژه «هفت پرسش از آرتیست» به تاریخ امرداد ماه ۱۴۰۰ به مناسبت نمایشگاه انفرادی او با عنوان «خوشه۵» در&#160;گالری محسن تهران&#160;انجام شد. در استیتمنت نمایشگاه عباسیان آمده است که:&#160;«گرانبهاترین چیز برای انسان زندگی است و آن فقط یک‌بار داده می‌شود. پس باید آن را چنان گذراند تا سال‌های به [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d9%86%d8%a8%d8%b1%d8%af-%d9%be%d8%a7%d8%b1%d8%aa%db%8c%d8%b2%d8%a7%d9%86%db%8c%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d8%b3%d8%a7%d8%b1%d8%a7-%d8%b9%d8%a8%d8%a7%d8%b3%db%8c/">نبرد پارتیزانی؛ هفت پرسش از سارا عباسیان</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">گفتگو با سارا عباسیان در قالب پروژه «<a href="https://honargardi.com/%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%86%db%8c%d9%84%d9%88%d9%81%d8%b1-%d9%81%d9%84%d8%a7%d8%ad-%d9%81%d8%b1/">هفت پرسش از آرتیست</a>» به تاریخ امرداد ماه ۱۴۰۰ به مناسبت نمایشگاه انفرادی او با عنوان «خوشه۵» در&nbsp;<a href="https://mohsen.gallery/fa/exhibitions/cluster-5-2/">گالری محسن</a> تهران&nbsp;انجام شد. در استیتمنت نمایشگاه عباسیان آمده است که:&nbsp;«گرانبهاترین چیز برای انسان زندگی است و آن فقط یک‌بار داده می‌شود. پس باید آن را چنان گذراند تا سال‌های به هدر رفته­‌ی عمر موجب عذاب دردناک نگردد، تا گذشته­‌ی خوار سفله بر پیشانی ما داغ رسوایی نزند، تا به هنگام بدرود زندگی بتوان گفت: سراسر زندگی و همه­‌ی نیروهایم وقف زیباترین پدیده­‌ی جهان، یعنی وقف مبارزه در راه رهایی بشریت شده بود. پس باید شتافت، زندگی کرد، چه یک بیماری بی­‌معنی یا یک تصادف تراژیک می‌تواند رشته­‌ی آن را بگسلد!» ــ نیکلای استروسکی،&nbsp;<em>چگونه فولاد آبدیده شد</em>».</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>رامین سعیدیان: ‎از «اپیدمی» محسن تا اپیدمی جهان، ۴ سال می‌گذرد. زوایای بیرونی دگرگونی جهانی کاملا مشخص است؛ حالا که درون یکی از مضامین مجموعه های طراحی عباسیان هستیم، دنیای سیاه و سفید او در طول این بازه زمانی چه تغییراتی داشته است؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">سارا عباسیان: آن زمان که مجموعه اپیدمی کار میکردم هرگز فکر نمیکردم که در آینده نزدیک درگیر حادثه ایی مشابه خواهیم شد.اتفاقی که جریان زندگی را برای همه تغییر داده سوای هر جغرافیا و ملیتی همه با هم برابر درگیر یک بحران جهانی شدیم. یک سال و نیم اخیر زندگی شبیه به قبل برای هیچ کس نبوده همینطور برای من.دنیا کاملا سیاه و سفید شد و مسیر همه چیز تغییر کرد و زندگی شکل تازه ایی به خود گرفت.و در این بازه زمانی مجموعه «خوشه پنج»شکل گرفت که دنیای من را در این بازه زمانی نشان می دهد.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان: جنگ یکی از دغدغه های فکری شما در خلق آثار در مجموعه های قبلی و فعلی بوده و هست؛ لباس نظامی در تن موجودات ضعیف شده «خوشه پنج» حکایت از پیاده نظام چه جنگی دارد؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">عباسیان: همیشه موضوع جنگ برای من جذاب بوده است و در هر یک از مجموعه هایم به نوعی به آن پرداخته ام.در مجموعه «خوشه پنج» که اشاره به شرایط در دوره ی پاندمی دارد،برای من این شرایط مثل جنگ می ماند فقط ما دشمن را نمیبینیم،ممکنه در درون هر کدام از ما باشد یا ممکنه آن را به راحتی از مسیری به مسیر دیگر منتقل کنیم.در چیدمان نمایشگاه که همه طراحی ها در کنار هم روی تنها یکی از دیوار های گالری به صورت نامنظم چیده شده اشاره به همین شرایط دارد،این که آنها همه درگیر یک اتفاق هستند حالا یک نظامی یا پرستار،کودک و یا حتی حیوانات در واقع راه گریزی از این بحران ندارند.کشتار جمعی مینک های دانمارکی بخشی از همین جریان بودند.دانمارک میلیون‌ها مینک را به دلیل ترس از سرایت ویروس جهش‌یافته موسوم به «خوشه پنج» معدوم کرد.که عنوان نمایشگاه را بر همین اساس انتخاب کردم.</p>



<div class="wp-block-image"><figure class="aligncenter size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="575" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/08/WhatsApp-Image-2021-08-03-at-13.38.18-1.jpeg" alt="عباسیان" class="wp-image-25058" srcset="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/08/WhatsApp-Image-2021-08-03-at-13.38.18-1.jpeg 1024w, https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/08/WhatsApp-Image-2021-08-03-at-13.38.18-1-500x281.jpeg 500w, https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/08/WhatsApp-Image-2021-08-03-at-13.38.18-1-768x431.jpeg 768w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /><figcaption>سارا عباسیان. نمایشگاه انفرادی خوشه۵. گالری محسن. امرداد۱۴۰۰. عکس: نیما منصوری</figcaption></figure></div>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان: چرا سیاه؟ و آیا همچنان بالاتر از سیاهی رنگی نیست؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">عباسیان: سیاه رنگ بسیار قدرتمندی است اما هر رنگی می تواند بسیار قدرتمند باشد بر اساس استفاده ای که از آن خواهد شد و مفهومی که منتقل می کند.قدرت انتقال احساس در هر رنگی فوق‌العاده است.من رنگ سیاه را خیلی زیاد دوست دارم و بیشتر در کارهایم استفاده می کنم. چون قدرتمند است و اندوه را به خوبی منتقل می کنند. البته من مجموعه هایی کاملا رنگی هم کار کردم.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>سعیدیان: اولین تجربه تصویری از هنر در حافظه شما چگونه و در چه زمانی ثبت شده است؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">عباسیان: برای من این سوال کمی عجیب است.متاسفانه چیزی به خاطر نمی آورم.</p>



<div class="wp-block-image"><figure class="aligncenter size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="770" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/08/WhatsApp-Image-2021-08-03-at-13.38.18-3.jpeg" alt="عباسیان" class="wp-image-25059" srcset="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/08/WhatsApp-Image-2021-08-03-at-13.38.18-3.jpeg 1024w, https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/08/WhatsApp-Image-2021-08-03-at-13.38.18-3-500x376.jpeg 500w, https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/08/WhatsApp-Image-2021-08-03-at-13.38.18-3-768x578.jpeg 768w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /><figcaption>سارا عباسیان. نمایشگاه انفرادی خوشه۵. گالری محسن. امرداد۱۴۰۰. عکس: نیما منصوری</figcaption></figure></div>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>‎سعیدیان: آیا عضو انجمن نقاشان هستید و به فعالیت های صنفی اعتقاد دارید؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">عباسیان: نه عضو انجمن نقاشان نیستم.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>‎سعیدیان: به نظر شما آیا فرم و محتوا لازم و ملزوم یکدیگرند؟</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">عباسیان: فرم صورت اثری هنری است و معنا محتوای اثر هنری،با توجه به رابطه و اهمیت آنها بر اساس آن هنر و تعریف و تفسیر میشود و هر دو بر یکدیگر تأثیری بسیار دارند.من به همان اندازه که به فرم در کارم اهمیت می‌دهم به همان میزان محتوا هم برای من بسیار اهمیت دارد و گاهی این نظم برای من از بین می‌رود و یکی بر دیگری اهمیت بیشتری پیدا می کند.</p>



<div class="wp-block-image"><figure class="aligncenter size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="769" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/08/WhatsApp-Image-2021-08-03-at-14.02.01.jpeg" alt="عباسیان" class="wp-image-25063" srcset="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/08/WhatsApp-Image-2021-08-03-at-14.02.01.jpeg 1024w, https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/08/WhatsApp-Image-2021-08-03-at-14.02.01-500x375.jpeg 500w, https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/08/WhatsApp-Image-2021-08-03-at-14.02.01-768x577.jpeg 768w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /><figcaption>سارا عباسیان. نمایشگاه انفرادی خوشه۵. گالری محسن. امرداد۱۴۰۰. عکس: نیما منصوری</figcaption></figure></div>



<div class="wp-block-image"><figure class="aligncenter size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="769" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/08/WhatsApp-Image-2021-08-03-at-13.38.18-2.jpeg" alt="عباسیان" class="wp-image-25064" srcset="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/08/WhatsApp-Image-2021-08-03-at-13.38.18-2.jpeg 1024w, https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/08/WhatsApp-Image-2021-08-03-at-13.38.18-2-500x375.jpeg 500w, https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/08/WhatsApp-Image-2021-08-03-at-13.38.18-2-768x577.jpeg 768w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /><figcaption>سارا عباسیان. نمایشگاه انفرادی خوشه۵. گالری محسن. امرداد۱۴۰۰. عکس: نیما منصوری</figcaption></figure></div>



<div class="wp-block-image"><figure class="aligncenter size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="770" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/08/WhatsApp-Image-2021-08-05-at-17.42.49-1.jpeg" alt="عباسیان" class="wp-image-25084" srcset="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/08/WhatsApp-Image-2021-08-05-at-17.42.49-1.jpeg 1024w, https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/08/WhatsApp-Image-2021-08-05-at-17.42.49-1-500x376.jpeg 500w, https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/08/WhatsApp-Image-2021-08-05-at-17.42.49-1-768x578.jpeg 768w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /><figcaption>سارا عباسیان. نمایشگاه انفرادی خوشه۵. گالری محسن. امرداد۱۴۰۰. عکس: نیما منصوری</figcaption></figure></div>



<div class="wp-block-image"><figure class="aligncenter size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="769" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/08/WhatsApp-Image-2021-08-05-at-17.42.49.jpeg" alt="عباسیان" class="wp-image-25085" srcset="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/08/WhatsApp-Image-2021-08-05-at-17.42.49.jpeg 1024w, https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/08/WhatsApp-Image-2021-08-05-at-17.42.49-500x375.jpeg 500w, https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/08/WhatsApp-Image-2021-08-05-at-17.42.49-768x577.jpeg 768w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /><figcaption>سارا عباسیان. نمایشگاه انفرادی خوشه۵. گالری محسن. امرداد۱۴۰۰. عکس: نیما منصوری</figcaption></figure></div>



<div class="wp-block-image"><figure class="aligncenter size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="770" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/08/WhatsApp-Image-2021-08-05-at-17.42.49-3.jpeg" alt="عباسیان" class="wp-image-25086" srcset="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/08/WhatsApp-Image-2021-08-05-at-17.42.49-3.jpeg 1024w, https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/08/WhatsApp-Image-2021-08-05-at-17.42.49-3-500x376.jpeg 500w, https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/08/WhatsApp-Image-2021-08-05-at-17.42.49-3-768x578.jpeg 768w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /><figcaption>سارا عباسیان. نمایشگاه انفرادی خوشه۵. گالری محسن. امرداد۱۴۰۰. عکس: نیما منصوری</figcaption></figure></div>



<div class="wp-block-image"><figure class="aligncenter size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="770" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/08/WhatsApp-Image-2021-08-05-at-17.42.49-2.jpeg" alt="عباسیان" class="wp-image-25087" srcset="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/08/WhatsApp-Image-2021-08-05-at-17.42.49-2.jpeg 1024w, https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/08/WhatsApp-Image-2021-08-05-at-17.42.49-2-500x376.jpeg 500w, https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/08/WhatsApp-Image-2021-08-05-at-17.42.49-2-768x578.jpeg 768w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /><figcaption>سارا عباسیان. نمایشگاه انفرادی خوشه۵. گالری محسن. امرداد۱۴۰۰. عکس: نیما منصوری</figcaption></figure></div>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d9%86%d8%a8%d8%b1%d8%af-%d9%be%d8%a7%d8%b1%d8%aa%db%8c%d8%b2%d8%a7%d9%86%db%8c%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d8%b3%d8%a7%d8%b1%d8%a7-%d8%b9%d8%a8%d8%a7%d8%b3%db%8c/">نبرد پارتیزانی؛ هفت پرسش از سارا عباسیان</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://honargardi.com/%d9%86%d8%a8%d8%b1%d8%af-%d9%be%d8%a7%d8%b1%d8%aa%db%8c%d8%b2%d8%a7%d9%86%db%8c%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d8%b3%d8%a7%d8%b1%d8%a7-%d8%b9%d8%a8%d8%a7%d8%b3%db%8c/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>جهان موازی اسطوره؛ هفت پرسش از پریسا و منیژه حجازی</title>
		<link>https://honargardi.com/%d8%ac%d9%87%d8%a7%d9%86-%d9%85%d9%88%d8%a7%d8%b2%db%8c-%d8%a7%d8%b3%d8%b7%d9%88%d8%b1%d9%87%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%be%d8%b1%db%8c%d8%b3%d8%a7-%d9%88-%d9%85/</link>
					<comments>https://honargardi.com/%d8%ac%d9%87%d8%a7%d9%86-%d9%85%d9%88%d8%a7%d8%b2%db%8c-%d8%a7%d8%b3%d8%b7%d9%88%d8%b1%d9%87%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%be%d8%b1%db%8c%d8%b3%d8%a7-%d9%88-%d9%85/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[رامین سعیدیان]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 22 Jun 2021 08:59:38 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[گفتگو با هنرمندان]]></category>
		<category><![CDATA[نقاشی و طراحی]]></category>
		<category><![CDATA[هنرهای تجسمی]]></category>
		<category><![CDATA[آرت ریسرچر]]></category>
		<category><![CDATA[اسطوره]]></category>
		<category><![CDATA[پریسا حجازی]]></category>
		<category><![CDATA[رامین سعیدیان]]></category>
		<category><![CDATA[گالری آران]]></category>
		<category><![CDATA[منیژه حجازی]]></category>
		<category><![CDATA[نیما منصوری]]></category>
		<category><![CDATA[هفت پرسش از آرتیست]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://honargardi.com/?p=24848</guid>

					<description><![CDATA[<p>گفتگو با پریسا و منیژه حجازی در قالب پروژه «هفت پرسش از آرتیست» به تاریخ خرداد ماه ۱۴۰۰ به مناسبت نمایشگاه انفرادی آنها با عنوان «تماشاگه» در&#160;گالری آران تهران&#160;انجام شد. در استیتمنت حجازی ها آمده است که: « در این تجربه مشترک، توالی تکراری وقایع تاریخی به هم می ریزد و روزگار کهن و معاصر [&#8230;]</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d8%ac%d9%87%d8%a7%d9%86-%d9%85%d9%88%d8%a7%d8%b2%db%8c-%d8%a7%d8%b3%d8%b7%d9%88%d8%b1%d9%87%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%be%d8%b1%db%8c%d8%b3%d8%a7-%d9%88-%d9%85/">جهان موازی اسطوره؛ هفت پرسش از پریسا و منیژه حجازی</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">گفتگو با پریسا و منیژه حجازی در قالب پروژه «<a href="https://honargardi.com/%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%86%db%8c%d9%84%d9%88%d9%81%d8%b1-%d9%81%d9%84%d8%a7%d8%ad-%d9%81%d8%b1/">هفت پرسش از آرتیست</a>» به تاریخ خرداد ماه ۱۴۰۰ به مناسبت نمایشگاه انفرادی آنها با عنوان «تماشاگه» در&nbsp;<a href="https://www.aarangallery.com/">گالری آران</a> تهران&nbsp;انجام شد. در استیتمنت حجازی ها آمده است که: « در این تجربه مشترک، توالی تکراری وقایع تاریخی به هم می ریزد و روزگار کهن و معاصر در هم تنیده می شوند. در این مجموعه آثار، ارتباط بین عناصر محسوس و واقعی به گونه ای به تصویر در می آید که موقعیت غیر واقعی آفریده شده الهام بخش معانی نمادین باشند. نیروهای اسرارآمیز آدم ها، حیوانات، گیاهان و اشیاء را از همه سو در بر می گیرند. در این دنیای وهم آلود و در دل داستان های دلهره انگیز، عجیب ترین حوادث عادی و طبیعی جلوه می کنند. هراس از پوچی و بیهودگی زندگی مادی، باعث تغییر می شود تا نهایتا دامنه حافظه تصویری و تخیل گسترش یابد».</p>



<p class="wp-block-paragraph">پریسا و منیژه حجازی در این گفتگو با هماهنگی یکدیگر به پرسش ها پاسخ داده اند.</p>



<h6 class="wp-block-heading"><strong>رامین سعیدیان: جهان موازی ساخته شده از تصاویر اسطوره‌‌ای چگونه امکان پذیرش واقعیت ها و در نهایت غلبه خیال بر آنها را فراهم می‌کند؟</strong></h6>



<p class="wp-block-paragraph">پریسا و منیژه حجازی: جهانی که ما هم اکنون در آن زندگی می کنیم ماحصل هزارتوی اتفاقات تصادفی است. چنانچه هر یک از این اتفاقات به وقوع نمی پیوست، وجود این جهان به گونه ای که الان هست زیر سوال می رفت و به راحتی می توانست به جهان دیگری بدل شود. شخصیت های فرازمینی که در این مجموعه آثار به چشم می خورد انگار در یک جهان موازی و یا در کره ای دیگر موجود می باشند. این نوع نگاه کمک می کند تا جهانی که در آن زندگی می کنیم را تغییر پذیر بیابیم و امکان بازطراحی آنرا محتمل بدانیم. به لطف کمک گرفتن از نیروی تخیل، آلترناتیوهای مختلفی که برای رسیدن به یک واقعیت واحد قابل تصورند این نکته را یادآوری می کند که یک معلول می تواند زاییده چند علت مختلف و احتمالا ناشناخته باشد.</p>



<p class="wp-block-paragraph"> بنابراین، با دوری جستن از نگاه صفر و صدی به وقایع نیازی نیست دچار افسردگی یا احساس گناه بی مورد شویم. همچنین متوجه می شویم که قضاوت های ما و دیگران نیز نمی تواند کامل و همه جانبه باشد. با توجه به موارد فوق الذکر، امید ما در این مجموعه به این بوده است که با تحریک قوه تخیل مخاطب، تحمل پذیرش وقایع ناشناخته و یا نامطلوب و در نتیجه رویارویی با آن ها را امکان پذیرتر نماییم.</p>



<h6 class="wp-block-heading">سعیدیان: تفاوت اسطوره و افسانه چیست؟</h6>



<p class="wp-block-paragraph">حجازی ها : اگر بخواهیم کلی تر بگوییم معمولا هر یک از جوامع انسانی برای اینکه بتوانند به صورت یک گروه انعطاف پذیر هماهنگ شوند، تقسیم نقش و وظیفه کنند و از عهده اهداف بزرگ برآیند لازم است روایت هایی که بیانگر جهان بینی آنهاست ایجاد نموده و از آنها برای رسیدن به جهان آرمانی خود استفاده نمایند. در این مجموعه آثار اما هدف آن بوده که با تلفیق نمودن خرده روایت های متنوع به ابطال پذیری و تغییرپذیری آنها تاکید نماییم.</p>



<div class="wp-block-image"><figure class="aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/06/WhatsApp-Image-2021-06-22-at-13.16.551" alt="حجازی" class="wp-image-24865"/><figcaption>نمایشگاه تماشاگه. پریسا و منیژه حجازی. گالری آران. عکس: نیما منصوری</figcaption></figure></div>



<h6 class="wp-block-heading">سعیدیان: تجربه دو نفره خلق اثر هنری چگونه است؟ هویت دوگانه به آن‌ می‌ دهد یا تکمیل کننده یگانگی آن است؟</h6>



<p class="wp-block-paragraph">حجازی ها: این سوال خوبی است. فرایند خلق اثر بصورت لایه لایه و مرحله به مرحله هست و این لایه ها مانند تار و پود یک قالی در هم تنیده می شوند. این ساختار درهم تنیده از دیدگاه مخاطب قابل تفکیک نیست و دقیقا مشخص نمی شود کدام مرحله کار کدامیک از ماست! پس در نهایت یه کل منسجم شکل می گیرد. این در حالی است خود ما دقیقا می دانیم کدام بخش را چی کسی انجام داده است. خوشبختانه کار تیمی ما از سختی های ایجاد یک اثر با جزئیات خیره کننده کم کرد و آن را به یک تجربه مشترک لذت بخش تبدیل نمود.</p>



<h6 class="wp-block-heading">سعیدیان: اولین تجربه تصویری از هنر در حافظه شما چگونه و در چه زمانی ثبت شده است؟</h6>



<p class="wp-block-paragraph">حجازی ها: در دوران کودکی ما استفاده از تصاویر چاپی بصورت پوستر برای تزیین خانه ها رواج داشت،این تصاویر شامل نقاشی های قدیمی و گاهی شامل عکسهایی از مناظر می شد ، جدای از اینها مادر ما علاقه زیادی به جمع اوری و خرید کارت پستال داشت که تعدادی از آنها شامل تصویرسازی های غربی و تعدادی دیگر شامل آثار مینیاتور می شد که در نتیجه تاثیر بسزایی در شکل گیری حافظه تصویری ما داشت.</p>



<div class="wp-block-image"><figure class="aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/06/WhatsApp-Image-2021-06-22-at-13.17.081" alt="حجازی" class="wp-image-24866"/><figcaption>نمایشگاه تماشاگه. پریسا و منیژه حجازی. گالری آران. عکس: نیما منصوری</figcaption></figure></div>



<h6 class="wp-block-heading">سعیدیان: آیا عضو انجمن نقاشان هستید و به فعالیت های صنفی اعتقاد دارید؟</h6>



<p class="wp-block-paragraph">حجازی ها: متاسفانه خیر عضو انجمن نیستیم و تا الان فرصتش پیش نیامده است.</p>



<h6 class="wp-block-heading">سعیدیان: از گالری‌دار خود چه انتظاراتی دارید؟</h6>



<p class="wp-block-paragraph">حجازی ها: گالری دار نقش مهمی در حمایت از هنرمند و ایجاد انگیزه در او ایفا می کند. مدیریت دقیق و تنظیم عوامل مختلف نقش تعیین کننده ای در نحوه ارائه آثار و ماندگاری آنها دارد. گالری محلی برای شناساندن هنرمندان، ایجاد تعامل بین هنرمند، مخاطبان عام و خاص، منتقدان فرهیخته و رسانه هاست که همگی در جهت ارتقا آزادی بیان و درک متقابل بسیار حائز اهمیت می باشند. در اینجا جا دارد از سرکارخانم نازیلا نوع بشری و تمامی دست اندرکاران محترم گالری آران در ایجاد فضای بسیار سازنده تشکر کنیم.</p>



<div class="wp-block-image"><figure class="aligncenter size-large"><img decoding="async" src="https://honargardi.com/wp-content/uploads/2021/06/WhatsApp-Image-2021-06-22-at-13.24.581" alt="حجازی" class="wp-image-24867"/><figcaption>نمایشگاه تماشاگه. پریسا و منیژه حجازی. گالری آران. عکس: نیما منصوری</figcaption></figure></div>



<h6 class="wp-block-heading">سعیدیان: به نظر شما آیا فرم و محتوا لازم و ملزوم یکدیگرند؟</h6>



<p class="wp-block-paragraph"> حجازی ها: بله. فرم بستر ساز انتقال محتوا است. محتوا می تواند در قالب فرم های مختلف منتقل شود و اثرات کاملا متفاوتی بگذارد. درست مانند جمله ای که با لحن های مختلف بیان شده و بار معنایی کاملا متفاوتی داشته باشد. از طرف دیگر فرم بدون محتوا نیز فاقد سیالیت لازم برای تاثیرگذاری است. در این مجموعه آثار سعی بر آن شده که با بهره گیری از انواع فرم ها، ذهن مخاطب درگیر معانی استعاری و ایهام آمیز گردد و در این گیرودار خودش نیز برداشتی مستقل از آثار ارائه دهد.</p>



<p class="wp-block-paragraph"> به کارگیری فرم ها و رنگ های گوناگون از ترکیب بندی ایرانی در دهه های متفاوت گرفته تا سبک های غربی ، جرقه ی تغییر و تحولی که مقصود ما بوده است را در ذهن مخاطب ایجاد می کند. در هم آمیختگی فرم و محتوا در این آثار، فضایی همگن و دلپذیر برای تضارب آرا و تولید محتوای بیشتر ایجاد می کند. &nbsp;&nbsp;</p>
<p>نوشته <a href="https://honargardi.com/%d8%ac%d9%87%d8%a7%d9%86-%d9%85%d9%88%d8%a7%d8%b2%db%8c-%d8%a7%d8%b3%d8%b7%d9%88%d8%b1%d9%87%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%be%d8%b1%db%8c%d8%b3%d8%a7-%d9%88-%d9%85/">جهان موازی اسطوره؛ هفت پرسش از پریسا و منیژه حجازی</a> اولین بار در <a href="https://honargardi.com">هنرگردی | Honargardi </a>. پدیدار شد.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://honargardi.com/%d8%ac%d9%87%d8%a7%d9%86-%d9%85%d9%88%d8%a7%d8%b2%db%8c-%d8%a7%d8%b3%d8%b7%d9%88%d8%b1%d9%87%d8%9b-%d9%87%d9%81%d8%aa-%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%d9%be%d8%b1%db%8c%d8%b3%d8%a7-%d9%88-%d9%85/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
