پس از به دست آوردن ۶۰۰،۰۰۰ دنبال کننده در سال گذشته، MoMA اکنون بیش از ۱۳ میلیون نفر را در حساب خود دارد و تقریباً ۵٫۵ میلیون نفر در حساب اینستاگرام این موزه هستند.

در گفتگویی با مدیر بازاریابی و استراتژی خلاق MoMA، راب بیکر، درباره‌ی رازهای موفقیت در رسانه‌های اجتماعی صحبت شده است.

چرا MoMA آنقدر در فضای مجازی محبوب است؟

صادقانه بگویم به نظر من یکی از دلایل این است که ما خیلی زود به سراغ پلتفرم‌های جدید می‌رویم و به این ترتیب در همان اوایل افراد زیادی ما را می‌بینند و دنبال می‌کنند.

از سویی ما به طور مرتب در حال تولید محتوایی هستیم که ارزش خلق کند. وقتی به هر یک از حساب‌های کاربری خود در پلتفرم‌ها فکر می‌کنیم، همیشه ازخود می‌پرسیم چرا MoMA باید اینجا باشد.

و چگونه ” خلق ارزش” می‌کنید؟

بخشی از این خلق ارزش مربوط به اشتراک گذاری محتوای واقعا خوبی است که مردم دوست دارند با آن در تماس باشند و بخشی دیگر هماهنگ بودن با اتفاقات دنیاست.

سال گذشته کاملاً استثنایی بود، انتخابات آمریکا را داشتیم، مسائل مربوط به نژادها و همچنین در صدر موضوعات ویروس کرونا.

به نظرم باید از این شبکه‌های اجتماعی برای جلب توجه به لحظه‌ی حال و افزودن به غنای آن استفاده کرد تا حسی از اصالت را بازتاب دهد. این چیزی است که فکر می‌کنیم مخاطبان واقعاً از آن لذت می‌برند و به آن پاسخ می‌دهند.

به عنوان مثال درست در روز انتخابات آمریکا که مردم به آرامش و فراغ بال نیاز داشتند، ویدیویی از تابلوی نیلوفرهای آبی اثر کلود مونه گذاشتیم که یکی از جذابیت‌های MoMA است. پاسخی که از مردم دریافت کردیم بی‌نظیر بود.

مثال دیگر در ابتدای قرنطینه بود. ما می‌خواستیم به مردم چیزی سودمند ارائه دهیم که با نیازها و خواسته‌هایشان در آن دوران مطابقت داشته باشد.

برای این منظور با گروه کیوریتال فیلم خود بررسی کردیم که چه فیلم‌هایی را می‌توانیم برای تماشا در خانه پیشنهاد دهیم.

هم‌چنین پیشنهادهایی برای نقاشی کودکان ارائه دادیم.

فکر می‌کنم آگاه بودن نسبت به مردم و وضعیت کشور در هر زمان خاص می‌تواند به موفقیت بیانجامد.

منبع: آرت نیوزپیپر

نوشته راز محبوبیت موزه هنر مدرن نیویورک در شبکه های اجتماعی چیست؟ اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

در این نمایشگاه بیش از 100 اثر پیکاسو در معرض نمایش گذاشته شد که به جرات می توان آن را یک اتفاق نادر دانست. در این سری مقاله به معرفی و بررسی اجمالی برخی از این مجسمه ها می‌پردازیم که عمدتاً بین سالهای 1902 و 1964 ساخته شده اند.

درست برعکس پیکاسوی نقاش، پیکاسوی مجسمه ساز خودآموخته بود. در ابتدا در کارهای او تکنیک خاصی به چشم نمی‌خورد و در ساختشان هیچگونه محدودیتی نداشت. او به سرعت در جهش های کوتاه و همیشه با گامهای استوار رو به جلو کار می کرد. تا به پایان، مجسمه های پیکاسو، یکی پس از دیگری اختراع مجددی بود که اصولا مشخصه ی آثار وی در هر مدیایی است. او زبان نقاشی خود را در طول دهه های متمادی تغییر داد، اما رنگ و بوم همیشه حضور داشتند. در حالی که با هر بازگشتی به سوی مجسمه سازی شروع تازه ای به لحاظ تکنیکی و مواد مصرفی برایش به ارمغان داشت.

در اولین اثر مورد بررسی از مجسمه های پیکاسو به نام “گیلاس آبسینته” (1914) به سبک کوبیسم، از یک قاشق واقعی بین قند و گیلاس استفاده می کند. او شش کپی برنزی از قالب مومی اصلی آن ریخته گری کرده و هرکدام را به شکل منحصر به فردی می‌آراید. ابعاد این اثر 6/21*4/16*5/8 سانتیمتر است. پیکاسو از تمایل خود برای کشف حالت های مختلف ارائه این مجسمه چنین می گوید: “من به رابطه ی بین قاشق واقعی و گیلاس خالخال علاقمند بودم؛ به این نوع خاصی که این دو با هم در کشمکش هستند”. و همانند بیشتر کارهای پیکاسو، چنانچه از زاویه ی خاصی به آن نگاه کنیم، صورت یک انسان قابل تشخیص است.

اما در اثر دیگر خود به نام “سردیس یک زن” (30-1929)، صافی ظرفشویی و فنرها را با یکدیگر ترکیب نموده که به هیچ عنوان آنها را پنهان نکرده و همین حالت به زنده بودن بیشتر اثر کمک نموده است. این اثر کلا نرمتر بوده و از خطوط منحنی برای القای حس زنانگی استفاده شده است.

در مجسمه ی “سر گاو” (1942)، دسته های دوچرخه و زین آن به راحتی قابل تشخیص بوده به طوری که این مجسمه را میتوان هم اجزای یک دوچرخه دید و هم واقعا سر یک گاو، انتقال از یک شیء بیجان به تحرک و زنده بودن. پیکاسو از نحوه ی ساخت این مجسمه چنین می گوید:

یک روز من تلی از خرت و پرت ها را پیدا کردم که در بین شان یک زین دوچرخه و دسته های زنگ زده آن دیده می شد … در یک آن در ذهنم آنها شکل بستند … ایده ی سر گاو بدون اینکه فکر کنم به ذهنم خطور کرد … من فقط باید آنها را به یکدیگر جوش می دادم … چیزی که درباره ی برنز شگفت انگیز است این است که به نامتجانس ترین اشیاء، وحدتی می بخشد که تشخیص المانهای اولیه در آن دشوار می شود. اما یک خطر نیز وجود دارد، اگر تنها بتوان سر گاو را دید و زین و دسته ی دوچرخه که المانهای سازنده ی آن هستند دیده نشوند، آنگاه مجسمه جذابیت خود را از دست می دهد

در مجسمه ی “بانویی در حال مطالعه” (53-1951)، دستها و پاها از پیچ ساخته شده، موهای بافته شده از پوشش سیم و یک تکه چوب به عنوان بهترین قطعه برای دامن پلیسه بکار رفته است. تمامی اینها قالب گرفته شده، مجسمه از جنس برنز ریخته گری شده و سپس پیکاسو آن را رنگ کرده است. این مجسمه به سبک اکسپرسیونیسم بوده و ابعاد آن 5/15*5/35 سانتیمتر می‌باشد.

در مجسمه ی “بابون و بچه” مربوط به سال 1951، یک ماشین اسباب بازی تبدیل به سر میمون شده که دو گوی کوچک نقش چشم های وحشی او را دارند و یک فنر آهنی ستون فقرات و دم او را تشکیل داده است. این مجسمه ی برنزی به ابعاد 7/52*3/33*3/53 سانتیمتر، یک بابون ماده ایستاده که بچه اش را در آغوش گرفته نشان می دهد. این مجسمه نمادی از استفاده ی اشیاء پیدا شده و در نهایت ریخته گری با برنز است.

*ادامه دارد

نوشته مروری بر مجسمه های پابلو پیکاسو اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.