رسانه مستقل تحلیلی-خبری هنرهای تجسمی

Fengyuan Dai در استودیوی خود با قطعه‌ای بر چوب‌لباسی

گفتگو با Fengyuan Dai از 30%70: «از تکه‌پارچهٔ باقی‌مانده تا متریال»

Fengyuan Dai، طراح فرانسوی-چینی و بنیان‌گذار استودیوی پاریسی 30%70، پارچه‌هایش را خودش می‌سازد: نوارهایی از تکه‌پارچه‌های باقی‌مانده، روبان توری و دنیم کهنه نخ‌به‌نخ، با دست یا با ماشین اورلاک، به‌هم پیوند می‌خورند تا متریالی تازه پدید آید. او در گفتگویی نوشتاری با هنرگردی توضیح می‌دهد چرا متریال پیش از لباس می‌آید، ریشه‌های چینی و فرانسوی‌اش چگونه در دست او به هم می‌رسند و می‌خواهد استودیو را به کجا ببرد.

استودیوی 30%70 در سال ۲۰۲۴ در پاریس بنیان گذاشته شد و بر پایهٔ وب‌سایتش لباس، اشیا و آزمایش‌های نسجی می‌سازد. به‌گفتهٔ وب‌سایت استودیو، Fengyuan Dai حدود ده سال در خانه‌های مد کار کرده است، از جمله ژان پل گوتیه (Jean Paul Gaultier)، Pigalle Paris، Sandrine Philippe و Le 19M. او در سال ۲۰۲۳ در سی‌وهشتمین Festival International de Mode, de Photographie et d’Accessoires de Hyères به مرحلهٔ نهایی رسید.

این گفتگو به‌صورت نوشتاری انجام شد تا او فرصت داشته باشد با آهنگ خودش پاسخ دهد. هنرگردی از Hubert، که این دیدار را ممکن کرد، سپاسگزار است.

متن و گفتگو: کسرا علیها. عکس‌ها: کسرا علیها.

Fengyuan Dai خندان با قطعه‌ای وصله‌دوزی‌شده بر چوب‌لباسی چوبی در استودیو
Fengyuan Dai در استودیو، با یکی از قطعه‌های دست‌سازش. عکس: کسرا علیها.

متریال، پیش از لباس

استودیوی 30%70 فضایی برای گفتگو میان مد و طراحی توصیف می‌شود. این تعادل نخستین‌بار چگونه برای شما شکل گرفت؟

همه‌چیز از متریال آغاز شد. ده سال برای ژان پل گوتیه و Sandrine Philippe به‌عنوان طراح لباس کار کردم، سپس با Stéphane Ashpool و Le 19M همکاری کردم، و همیشه پیش از لباس به پارچه کشیده می‌شدم. وقتی 30%70 را ساختم، خواستم از همان‌جا شروع کنم: نخست با دست روی متریال آزمایش کنم و بعد تصمیم بگیرم که چه می‌شود. گاهی یک ژاکت، گاهی یک کیف، گاهی یک پنل، یک اثر نسجی یا یک شیء. نام هم همین را می‌گوید: تعادل هرگز پنجاه‌پنجاه نیست. یک سو همیشه پیش می‌رود و سوی دیگر دنبالش می‌آید.

Fengyuan Dai با قطعه‌ای از نوارهای پارچهٔ آبی و سفید و بندها بر چوب‌لباسی
قطعه‌ای با سطحی از نوارهای پارچهٔ به‌هم‌پیوسته و بندها، در استودیو. عکس: کسرا علیها.

بندبازی میان دو فرهنگ

استودیوی شما از بندبازی سخن می‌گوید که میان فرهنگ‌ها و ریتم‌ها حرکت می‌کند. ریشه‌های فرانسوی-چینی شما چگونه در کار روزمره‌تان دیده می‌شود؟

من در چین به دنیا آمده‌ام و از سال ۲۰۱۷ فرانسوی هستم. پس با دو شیوهٔ نگریستن زندگی می‌کنم. از چین، شکیبایی را نگه داشته‌ام، احترام به حرکتی که بارها و بارها تکرار می‌شود، و نوعی نرمی که در فرهنگ چینی بسیار حاضر است. از فرانسه، آزادی برهم‌زدن قاعده‌ها را نگه داشته‌ام، از متریال گرفته تا لباس. در کارگاه، این دو در دست به هم می‌رسند: متریال‌هایم را نخ‌به‌نخ و آهسته می‌سازم، اما می‌گذارم نخ‌ها بگریزند و آزادانه حرکت کنند. تعادل شکننده است، مانند راه رفتن روی بند، و همین آن را زنده نگه می‌دارد.

نگریستن پیش از گردآوری

بسیاری از برندها برای دیده‌شدن رقابت می‌کنند، در حالی که به نظر می‌رسد 3070 نگریستن را برگزیده است. چگونه یک کلکسیون را پیرامون این رویکرد آرام‌تر می‌سازید؟

من در واقع با یک کلکسیون شروع نمی‌کنم. با نگاه‌کردن شروع می‌کنم: تکه‌پارچه‌ای روی زمین، رنگ یک شلوار جین کهنه، شیوهٔ افتادن یک نخ. جمع می‌کنم، آزمون می‌کنم و بسیاری از آزمون‌ها شکست می‌خورند. فقط متریال‌هایی که کار می‌کنند به قطعه تبدیل می‌شوند. به همین دلیل مجموعه‌های کوچک، قطعه‌های سفارشی و کاری که ماندگار باشد را بر دنبال‌کردن ریتم فصل‌ها ترجیح می‌دهم. کم‌نمود بودن به معنای پنهان شدن نیست: یعنی دادن زمانِ لازم به متریال.

Fengyuan Dai که قطعه‌ای را بر چوب‌لباسی گرفته و به آن می‌نگرد؛ پشت سر او مانکن‌های خیاطی
Fengyuan Dai قطعه را بر چوب‌لباسی در دست دارد و به آن می‌نگرد؛ پشت سرش مانکن‌های خیاطی دیده می‌شود. عکس: کسرا علیها.

از تکه‌پارچهٔ باقی‌مانده تا متریال

متریال‌ها و بافت‌ها، مانند راه‌راه‌ها، توری و پارچه‌های لایه‌لایه در قطعه‌های شما، محوری به نظر می‌رسند. وقتی قطعه‌ای تازه را آغاز می‌کنید، نقطهٔ شروع شما چیست؟

تقریباً همیشه یک تکه‌پارچهٔ باقی‌مانده: نخ‌ها، نوارها، لبه‌دوزی‌های لباس‌ها. کار من بی‌بافت است: نمی‌بافم، دوباره ترکیب می‌کنم. نوارهای پارچه، روبان‌های توری یا دنیم کهنه را برمی‌دارم و نخ‌به‌نخ، با ماشین اورلاک یا با دست، کنار هم می‌گذارم تا متریالی تازه پدیدار شود. شعار من «از تکه‌پارچهٔ باقی‌مانده تا متریال» است. وقتی متریال پدید آمد، می‌گذارم فرم را رهبری کند: برش از پارچه پیروی می‌کند، نه برعکس.

Fengyuan Dai در حال وارسی یک قطعهٔ نسجی آبی و سفید؛ پشت سر او لباس‌هایی بر چوب‌لباسی
Fengyuan Dai در حال وارسی قطعه؛ پشت سرش لباس‌هایی بر چوب‌لباسی ردیف شده‌اند. عکس: کسرا علیها.

شگفتی‌ها و گام بعد: ژاپن

تأسیس استودیوی خودتان در پاریس در سال ۲۰۲۴ گامی بزرگ بود. از آن زمان چه چیزی بیش از همه شما را شگفت‌زده کرده و می‌خواهید 3070 به کجا برود؟

بیشترین چیزی که مرا شگفت‌زده کرد این بود که مردم تا چه اندازه از کار دست تأثیر می‌پذیرند. وقتی زمان و حرکتِ دست را درون یک قطعه می‌بینند، گفتگو کاملاً عوض می‌شود. امروز می‌خواهم 30%70 پیش از هر چیز استودیویی برای متریال‌های دست‌ساز باشد: برای لباس‌های خودم، برای خانه‌های مد که دنبال پارچه‌های یگانه‌اند، و همچنین برای فضای داخلی و دکوراسیون.

گام بعد، دوست دارم این پژوهش را به ژاپن ببرم، با بافندگان کیوتو کار کنم و سنت‌هایشان را با نخ‌های آزاد خودم به گفتگو بگذارم. در بلندمدت می‌خواهم 30%70 به خانه‌ای شناخته‌شده برای متریال‌های بی‌بافت تبدیل شود: جایی که مردم می‌آیند تا متریالی یگانه بیابند، برای یک لباس، یک فضای داخلی یا یک خانهٔ اوت کوتور، و جایی که حرکت دست‌ساز و آزمایش‌گری همچنان منتقل می‌شود.

Fengyuan Dai در استودیوی خود با قطعه‌ای بر چوب‌لباسی؛ مانکن‌های خیاطی و میز کار پیرامونش
استودیو: مانکن‌های خیاطی، الگوهای برش و میز کار؛ Fengyuan Dai قطعه‌ای را بر چوب‌لباسی بالا گرفته است. عکس: کسرا علیها.

دربارهٔ Fengyuan Dai و 30%70

Fengyuan Dai طراح فرانسوی-چینی است و استودیوی 30%70 را در سال ۲۰۲۴ در پاریس بنیان گذاشت. بر پایهٔ وب‌سایت استودیو، 30%70 لباس، اشیا و آزمایش‌های نسجی می‌سازد؛ مجموعه‌هایش به‌صورت «فصل» (chapitre) عرضه می‌شود و فروشگاه آن، افزون بر لباس، ظروف چینی سلادونِ دست‌ساز را هم فهرست کرده است.

پیوندها

وب‌سایت: 3070studio.com · اینستاگرام: @3070studio

منابع: پاسخ‌های نوشتاری Fengyuan Dai به هنرگردی؛ وب‌سایت استودیو، صفحه‌های اصلی، À propos و Presse؛ Villa Noailles، مسابقهٔ مد سی‌وهشتمین فستیوال هیر.

پاسخ‌ها به زبان انگلیسی نوشته شده‌اند و در این نسخه به پارسی ترجمه شده‌اند. مقدمه و ترجمه با کمک هوش مصنوعی تهیه و توسط تحریریهٔ هنرگردی بازبینی شده است.

دیدگاهتان را بنویسید

×