هنرگردی | Honargardi https://honargardi.com/ رسانه تخصصی فرهنگ و هنر Fri, 06 Nov 2026 13:26:43 +0000 fa-IR hourly 1 https://wordpress.org/?v=7.1.4 https://honargardi.com/wp-content/uploads/2015/02/cropped-favicon-32x32.png هنرگردی | Honargardi https://honargardi.com/ 32 32 بورسیه آکادمی سولیتود (Schloss Solitude)، اشتوتگارت https://honargardi.com/%d8%a8%d9%88%d8%b1%d8%b3%db%8c%d9%87-%d8%a2%da%a9%d8%a7%d8%af%d9%85%db%8c-%d8%b3%d9%88%d9%84%db%8c%d8%aa%d9%88%d8%af-schloss-solitude%d8%8c-%d8%a7%d8%b4%d8%aa%d9%88%d8%aa%da%af%d8%a7%d8%b1%d8%aa/ https://honargardi.com/%d8%a8%d9%88%d8%b1%d8%b3%db%8c%d9%87-%d8%a2%da%a9%d8%a7%d8%af%d9%85%db%8c-%d8%b3%d9%88%d9%84%db%8c%d8%aa%d9%88%d8%af-schloss-solitude%d8%8c-%d8%a7%d8%b4%d8%aa%d9%88%d8%aa%da%af%d8%a7%d8%b1%d8%aa/#respond Fri, 06 Nov 2026 11:57:57 +0000 https://honargardi.com/%d8%a8%d9%88%d8%b1%d8%b3%db%8c%d9%87-%d8%a2%da%a9%d8%a7%d8%af%d9%85%db%8c-%d8%b3%d9%88%d9%84%db%8c%d8%aa%d9%88%d8%af-schloss-solitude%d8%8c-%d8%a7%d8%b4%d8%aa%d9%88%d8%aa%da%af%d8%a7%d8%b1%d8%aa/ برنامه بورسیه آکادمی شلوس سولیتود در اشتوتگارت آلمان. وضعیت: دوره ۲۰۲۶–۲۰۲۸ به پایان رسیده؛ فراخوان بعدی در پاییز ۲۰۲۷ پیش‌بینی می‌شود.

نوشته بورسیه آکادمی سولیتود (Schloss Solitude)، اشتوتگارت اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> برنامه بورسیه آکادمی شلوس سولیتود در اشتوتگارت آلمان.

وضعیت: دوره ۲۰۲۶–۲۰۲۸ به پایان رسیده؛ فراخوان بعدی در پاییز ۲۰۲۷ پیش‌بینی می‌شود.

نوشته بورسیه آکادمی سولیتود (Schloss Solitude)، اشتوتگارت اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> https://honargardi.com/%d8%a8%d9%88%d8%b1%d8%b3%db%8c%d9%87-%d8%a2%da%a9%d8%a7%d8%af%d9%85%db%8c-%d8%b3%d9%88%d9%84%db%8c%d8%aa%d9%88%d8%af-schloss-solitude%d8%8c-%d8%a7%d8%b4%d8%aa%d9%88%d8%aa%da%af%d8%a7%d8%b1%d8%aa/feed/ 0 رزیدنسی آکادمی رایکس (Rijksakademie)، آمستردام (۲۰۲۸) https://honargardi.com/%d8%b1%d8%b2%db%8c%d8%af%d9%86%d8%b3%db%8c-%d8%a2%da%a9%d8%a7%d8%af%d9%85%db%8c-%d8%b1%d8%a7%db%8c%da%a9%d8%b3-rijksakademie%d8%8c-%d8%a2%d9%85%d8%b3%d8%aa%d8%b1%d8%af%d8%a7%d9%85-%db%b2%db%b0/ https://honargardi.com/%d8%b1%d8%b2%db%8c%d8%af%d9%86%d8%b3%db%8c-%d8%a2%da%a9%d8%a7%d8%af%d9%85%db%8c-%d8%b1%d8%a7%db%8c%da%a9%d8%b3-rijksakademie%d8%8c-%d8%a2%d9%85%d8%b3%d8%aa%d8%b1%d8%af%d8%a7%d9%85-%db%b2%db%b0/#respond Fri, 06 Nov 2026 11:57:55 +0000 https://honargardi.com/%d8%b1%d8%b2%db%8c%d8%af%d9%86%d8%b3%db%8c-%d8%a2%da%a9%d8%a7%d8%af%d9%85%db%8c-%d8%b1%d8%a7%db%8c%da%a9%d8%b3-rijksakademie%d8%8c-%d8%a2%d9%85%d8%b3%d8%aa%d8%b1%d8%af%d8%a7%d9%85-%db%b2%db%b0/ رزیدنسی یک تا دوساله برای هنرمندان از هر ملیت و رشته‌ای؛ حداقل ۲ تا ۳ سال سابقه فعالیت مستقل حرفه‌ای توصیه می‌شود. شامل استودیوی کار، بورسیه (در سال ۲۰۲۶ معادل ۱۹٬۸۰۰ یورو) و بودجه کاری.

نوشته رزیدنسی آکادمی رایکس (Rijksakademie)، آمستردام (۲۰۲۸) اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> رزیدنسی یک تا دوساله برای هنرمندان از هر ملیت و رشته‌ای؛ حداقل ۲ تا ۳ سال سابقه فعالیت مستقل حرفه‌ای توصیه می‌شود. شامل استودیوی کار، بورسیه (در سال ۲۰۲۶ معادل ۱۹٬۸۰۰ یورو) و بودجه کاری.

نوشته رزیدنسی آکادمی رایکس (Rijksakademie)، آمستردام (۲۰۲۸) اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> https://honargardi.com/%d8%b1%d8%b2%db%8c%d8%af%d9%86%d8%b3%db%8c-%d8%a2%da%a9%d8%a7%d8%af%d9%85%db%8c-%d8%b1%d8%a7%db%8c%da%a9%d8%b3-rijksakademie%d8%8c-%d8%a2%d9%85%d8%b3%d8%aa%d8%b1%d8%af%d8%a7%d9%85-%db%b2%db%b0/feed/ 0 سالن دو مونروژ (نسخه هفتادم، ۲۰۲۷) https://honargardi.com/%d8%b3%d8%a7%d9%84%d9%86-%d8%af%d9%88-%d9%85%d9%88%d9%86%d8%b1%d9%88%da%98-%d9%86%d8%b3%d8%ae%d9%87-%d9%87%d9%81%d8%aa%d8%a7%d8%af%d9%85%d8%8c-%db%b2%db%b0%db%b2%db%b7/ https://honargardi.com/%d8%b3%d8%a7%d9%84%d9%86-%d8%af%d9%88-%d9%85%d9%88%d9%86%d8%b1%d9%88%da%98-%d9%86%d8%b3%d8%ae%d9%87-%d9%87%d9%81%d8%aa%d8%a7%d8%af%d9%85%d8%8c-%db%b2%db%b0%db%b2%db%b7/#respond Fri, 06 Nov 2026 11:57:53 +0000 https://honargardi.com/%d8%b3%d8%a7%d9%84%d9%86-%d8%af%d9%88-%d9%85%d9%88%d9%86%d8%b1%d9%88%da%98-%d9%86%d8%b3%d8%ae%d9%87-%d9%87%d9%81%d8%aa%d8%a7%d8%af%d9%85%d8%8c-%db%b2%db%b0%db%b2%db%b7/ نسخه هفتادم سالن دو مونروژ، از ۲۶ فوریه تا ۱۲ مارس ۲۰۲۷ برگزار می‌شود. گزینش هنرمندان این دوره پیشتر انجام شده است.

نوشته سالن دو مونروژ (نسخه هفتادم، ۲۰۲۷) اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> نسخه هفتادم سالن دو مونروژ، از ۲۶ فوریه تا ۱۲ مارس ۲۰۲۷ برگزار می‌شود. گزینش هنرمندان این دوره پیشتر انجام شده است.

نوشته سالن دو مونروژ (نسخه هفتادم، ۲۰۲۷) اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> https://honargardi.com/%d8%b3%d8%a7%d9%84%d9%86-%d8%af%d9%88-%d9%85%d9%88%d9%86%d8%b1%d9%88%da%98-%d9%86%d8%b3%d8%ae%d9%87-%d9%87%d9%81%d8%aa%d8%a7%d8%af%d9%85%d8%8c-%db%b2%db%b0%db%b2%db%b7/feed/ 0 بورسیه بنیاد کامارگو، کاسی (۲۰۲۷–۲۰۲۸) https://honargardi.com/%d8%a8%d9%88%d8%b1%d8%b3%db%8c%d9%87-%d8%a8%d9%86%db%8c%d8%a7%d8%af-%da%a9%d8%a7%d9%85%d8%a7%d8%b1%da%af%d9%88%d8%8c-%da%a9%d8%a7%d8%b3%db%8c-%db%b2%db%b0%db%b2%db%b7-%db%b2%db%b0%db%b2%db%b8/ https://honargardi.com/%d8%a8%d9%88%d8%b1%d8%b3%db%8c%d9%87-%d8%a8%d9%86%db%8c%d8%a7%d8%af-%da%a9%d8%a7%d9%85%d8%a7%d8%b1%da%af%d9%88%d8%8c-%da%a9%d8%a7%d8%b3%db%8c-%db%b2%db%b0%db%b2%db%b7-%db%b2%db%b0%db%b2%db%b8/#respond Fri, 06 Nov 2026 11:57:52 +0000 https://honargardi.com/%d8%a8%d9%88%d8%b1%d8%b3%db%8c%d9%87-%d8%a8%d9%86%db%8c%d8%a7%d8%af-%da%a9%d8%a7%d9%85%d8%a7%d8%b1%da%af%d9%88%d8%8c-%da%a9%d8%a7%d8%b3%db%8c-%db%b2%db%b0%db%b2%db%b7-%db%b2%db%b0%db%b2%db%b8/ بورسیه برای هنرمندان، پژوهشگران و اندیشمندان از هر کجای جهان، در شهر کاسی فرانسه. وضعیت: مهلت ارسال این دوره گذشته (اول اکتبر ۲۰۲۶)؛ دوره‌های اقامت ۸ سپتامبر تا ۱۷ نوامبر ۲۰۲۷ و ۲۳ فوریه تا ۴ مه ۲۰۲۸ برگزار می‌شود.

نوشته بورسیه بنیاد کامارگو، کاسی (۲۰۲۷–۲۰۲۸) اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> بورسیه برای هنرمندان، پژوهشگران و اندیشمندان از هر کجای جهان، در شهر کاسی فرانسه.

وضعیت: مهلت ارسال این دوره گذشته (اول اکتبر ۲۰۲۶)؛ دوره‌های اقامت ۸ سپتامبر تا ۱۷ نوامبر ۲۰۲۷ و ۲۳ فوریه تا ۴ مه ۲۰۲۸ برگزار می‌شود.

نوشته بورسیه بنیاد کامارگو، کاسی (۲۰۲۷–۲۰۲۸) اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> https://honargardi.com/%d8%a8%d9%88%d8%b1%d8%b3%db%8c%d9%87-%d8%a8%d9%86%db%8c%d8%a7%d8%af-%da%a9%d8%a7%d9%85%d8%a7%d8%b1%da%af%d9%88%d8%8c-%da%a9%d8%a7%d8%b3%db%8c-%db%b2%db%b0%db%b2%db%b7-%db%b2%db%b0%db%b2%db%b8/feed/ 0 رزیدنسی ویلا مدیچی، رم (۲۰۲۷–۲۰۲۸) https://honargardi.com/%d8%b1%d8%b2%db%8c%d8%af%d9%86%d8%b3%db%8c-%d9%88%db%8c%d9%84%d8%a7-%d9%85%d8%af%db%8c%da%86%db%8c%d8%8c-%d8%b1%d9%85-%db%b2%db%b0%db%b2%db%b7-%db%b2%db%b0%db%b2%db%b8/ https://honargardi.com/%d8%b1%d8%b2%db%8c%d8%af%d9%86%d8%b3%db%8c-%d9%88%db%8c%d9%84%d8%a7-%d9%85%d8%af%db%8c%da%86%db%8c%d8%8c-%d8%b1%d9%85-%db%b2%db%b0%db%b2%db%b7-%db%b2%db%b0%db%b2%db%b8/#respond Fri, 06 Nov 2026 11:57:50 +0000 https://honargardi.com/%d8%b1%d8%b2%db%8c%d8%af%d9%86%d8%b3%db%8c-%d9%88%db%8c%d9%84%d8%a7-%d9%85%d8%af%db%8c%da%86%db%8c%d8%8c-%d8%b1%d9%85-%db%b2%db%b0%db%b2%db%b7-%db%b2%db%b0%db%b2%db%b8/ رزیدنسی دوازده‌ماهه برای هنرمندان، نویسندگان و پژوهشگران بالای ۱۸ سال از هر ملیتی؛ تسلط به زبان فرانسه الزامی است. شامل بورسیه، اسکان و استودیوی کار. وضعیت: فراخوان این دوره بسته شده است (۴ سپتامبر تا ۱۶ اکتبر ۲۰۲۶)؛ فراخوان بعدی هنوز اعلام نشده است.

نوشته رزیدنسی ویلا مدیچی، رم (۲۰۲۷–۲۰۲۸) اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> رزیدنسی دوازده‌ماهه برای هنرمندان، نویسندگان و پژوهشگران بالای ۱۸ سال از هر ملیتی؛ تسلط به زبان فرانسه الزامی است. شامل بورسیه، اسکان و استودیوی کار.

وضعیت: فراخوان این دوره بسته شده است (۴ سپتامبر تا ۱۶ اکتبر ۲۰۲۶)؛ فراخوان بعدی هنوز اعلام نشده است.

نوشته رزیدنسی ویلا مدیچی، رم (۲۰۲۷–۲۰۲۸) اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> https://honargardi.com/%d8%b1%d8%b2%db%8c%d8%af%d9%86%d8%b3%db%8c-%d9%88%db%8c%d9%84%d8%a7-%d9%85%d8%af%db%8c%da%86%db%8c%d8%8c-%d8%b1%d9%85-%db%b2%db%b0%db%b2%db%b7-%db%b2%db%b0%db%b2%db%b8/feed/ 0 ویلا آرسون × سیته انترناسیونال دو زار پاریس https://honargardi.com/%d9%88%db%8c%d9%84%d8%a7-%d8%a2%d8%b1%d8%b3%d9%88%d9%86-x-%d8%b3%db%8c%d8%aa%d9%87-%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b1%d9%86%d8%a7%d8%b3%db%8c%d9%88%d9%86%d8%a7%d9%84-%d8%af%d9%88-%d8%b2%d8%a7%d8%b1-%d9%be/ https://honargardi.com/%d9%88%db%8c%d9%84%d8%a7-%d8%a2%d8%b1%d8%b3%d9%88%d9%86-x-%d8%b3%db%8c%d8%aa%d9%87-%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b1%d9%86%d8%a7%d8%b3%db%8c%d9%88%d9%86%d8%a7%d9%84-%d8%af%d9%88-%d8%b2%d8%a7%d8%b1-%d9%be/#respond Fri, 06 Nov 2026 11:57:48 +0000 https://honargardi.com/%d9%88%db%8c%d9%84%d8%a7-%d8%a2%d8%b1%d8%b3%d9%88%d9%86-x-%d8%b3%db%8c%d8%aa%d9%87-%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b1%d9%86%d8%a7%d8%b3%db%8c%d9%88%d9%86%d8%a7%d9%84-%d8%af%d9%88-%d8%b2%d8%a7%d8%b1-%d9%be/ فراخوان رزیدنسی ویژه فارغ‌التحصیلان ویلا آرسون، با همکاری سیته انترناسیونال دو زار پاریس.

نوشته ویلا آرسون × سیته انترناسیونال دو زار پاریس اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> فراخوان رزیدنسی ویژه فارغ‌التحصیلان ویلا آرسون، با همکاری سیته انترناسیونال دو زار پاریس.

نوشته ویلا آرسون × سیته انترناسیونال دو زار پاریس اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> https://honargardi.com/%d9%88%db%8c%d9%84%d8%a7-%d8%a2%d8%b1%d8%b3%d9%88%d9%86-x-%d8%b3%db%8c%d8%aa%d9%87-%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b1%d9%86%d8%a7%d8%b3%db%8c%d9%88%d9%86%d8%a7%d9%84-%d8%af%d9%88-%d8%b2%d8%a7%d8%b1-%d9%be/feed/ 0 کامرا لیبر × سیته انترناسیونال دو زار پاریس https://honargardi.com/%da%a9%d8%a7%d9%85%d8%b1%d8%a7-%d9%84%db%8c%d8%a8%d8%b1-x-%d8%b3%db%8c%d8%aa%d9%87-%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b1%d9%86%d8%a7%d8%b3%db%8c%d9%88%d9%86%d8%a7%d9%84-%d8%af%d9%88-%d8%b2%d8%a7%d8%b1-%d9%be/ https://honargardi.com/%da%a9%d8%a7%d9%85%d8%b1%d8%a7-%d9%84%db%8c%d8%a8%d8%b1-x-%d8%b3%db%8c%d8%aa%d9%87-%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b1%d9%86%d8%a7%d8%b3%db%8c%d9%88%d9%86%d8%a7%d9%84-%d8%af%d9%88-%d8%b2%d8%a7%d8%b1-%d9%be/#respond Fri, 06 Nov 2026 11:57:47 +0000 https://honargardi.com/%da%a9%d8%a7%d9%85%d8%b1%d8%a7-%d9%84%db%8c%d8%a8%d8%b1-x-%d8%b3%db%8c%d8%aa%d9%87-%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b1%d9%86%d8%a7%d8%b3%db%8c%d9%88%d9%86%d8%a7%d9%84-%d8%af%d9%88-%d8%b2%d8%a7%d8%b1-%d9%be/ فراخوان رزیدنسی «کامرا لیبر» با همکاری سیته انترناسیونال دو زار پاریس. شرایط دقیق واجد شرایط بودن هنوز تایید نشده؛ لطفاً پیش از ارسال اثر به صفحه رسمی سیته مراجعه کنید.

نوشته کامرا لیبر × سیته انترناسیونال دو زار پاریس اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> فراخوان رزیدنسی «کامرا لیبر» با همکاری سیته انترناسیونال دو زار پاریس. شرایط دقیق واجد شرایط بودن هنوز تایید نشده؛ لطفاً پیش از ارسال اثر به صفحه رسمی سیته مراجعه کنید.

نوشته کامرا لیبر × سیته انترناسیونال دو زار پاریس اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> https://honargardi.com/%da%a9%d8%a7%d9%85%d8%b1%d8%a7-%d9%84%db%8c%d8%a8%d8%b1-x-%d8%b3%db%8c%d8%aa%d9%87-%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b1%d9%86%d8%a7%d8%b3%db%8c%d9%88%d9%86%d8%a7%d9%84-%d8%af%d9%88-%d8%b2%d8%a7%d8%b1-%d9%be/feed/ 0 برنامه بنیاد سامسونگ × سیته انترناسیونال دو زار پاریس https://honargardi.com/%d8%a8%d8%b1%d9%86%d8%a7%d9%85%d9%87-%d8%a8%d9%86%db%8c%d8%a7%d8%af-%d8%b3%d8%a7%d9%85%d8%b3%d9%88%d9%86%da%af-x-%d8%b3%db%8c%d8%aa%d9%87-%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b1%d9%86%d8%a7%d8%b3%db%8c%d9%88/ https://honargardi.com/%d8%a8%d8%b1%d9%86%d8%a7%d9%85%d9%87-%d8%a8%d9%86%db%8c%d8%a7%d8%af-%d8%b3%d8%a7%d9%85%d8%b3%d9%88%d9%86%da%af-x-%d8%b3%db%8c%d8%aa%d9%87-%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b1%d9%86%d8%a7%d8%b3%db%8c%d9%88/#respond Fri, 06 Nov 2026 11:57:45 +0000 https://honargardi.com/%d8%a8%d8%b1%d9%86%d8%a7%d9%85%d9%87-%d8%a8%d9%86%db%8c%d8%a7%d8%af-%d8%b3%d8%a7%d9%85%d8%b3%d9%88%d9%86%da%af-x-%d8%b3%db%8c%d8%aa%d9%87-%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b1%d9%86%d8%a7%d8%b3%db%8c%d9%88/ فراخوان رزیدنسی با همکاری بنیاد سامسونگ و سیته انترناسیونال دو زار پاریس. شرایط دقیق واجد شرایط بودن هنوز تایید نشده؛ لطفاً پیش از ارسال اثر به صفحه رسمی سیته مراجعه کنید.

نوشته برنامه بنیاد سامسونگ × سیته انترناسیونال دو زار پاریس اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> فراخوان رزیدنسی با همکاری بنیاد سامسونگ و سیته انترناسیونال دو زار پاریس. شرایط دقیق واجد شرایط بودن هنوز تایید نشده؛ لطفاً پیش از ارسال اثر به صفحه رسمی سیته مراجعه کنید.

نوشته برنامه بنیاد سامسونگ × سیته انترناسیونال دو زار پاریس اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> https://honargardi.com/%d8%a8%d8%b1%d9%86%d8%a7%d9%85%d9%87-%d8%a8%d9%86%db%8c%d8%a7%d8%af-%d8%b3%d8%a7%d9%85%d8%b3%d9%88%d9%86%da%af-x-%d8%b3%db%8c%d8%aa%d9%87-%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b1%d9%86%d8%a7%d8%b3%db%8c%d9%88/feed/ 0 جایزه پریسم (ADAGP) × سیته انترناسیونال دو زار پاریس https://honargardi.com/%d8%ac%d8%a7%db%8c%d8%b2%d9%87-%d9%be%d8%b1%db%8c%d8%b3%d9%85-adagp-x-%d8%b3%db%8c%d8%aa%d9%87-%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b1%d9%86%d8%a7%d8%b3%db%8c%d9%88%d9%86%d8%a7%d9%84-%d8%af%d9%88-%d8%b2%d8%a7/ https://honargardi.com/%d8%ac%d8%a7%db%8c%d8%b2%d9%87-%d9%be%d8%b1%db%8c%d8%b3%d9%85-adagp-x-%d8%b3%db%8c%d8%aa%d9%87-%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b1%d9%86%d8%a7%d8%b3%db%8c%d9%88%d9%86%d8%a7%d9%84-%d8%af%d9%88-%d8%b2%d8%a7/#respond Fri, 06 Nov 2026 11:55:57 +0000 https://honargardi.com/%d8%ac%d8%a7%db%8c%d8%b2%d9%87-%d9%be%d8%b1%db%8c%d8%b3%d9%85-adagp-x-%d8%b3%db%8c%d8%aa%d9%87-%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b1%d9%86%d8%a7%d8%b3%db%8c%d9%88%d9%86%d8%a7%d9%84-%d8%af%d9%88-%d8%b2%d8%a7/ فراخوان رزیدنسی برای هنرمندان صحنه هنری فرانسه، مقیم خارج از منطقه ایل-دو-فرانس. این برنامه با همکاری ADAGP و سیته انترناسیونال دو زار پاریس برگزار می‌شود و شامل اقامت در سیته به همراه حمایت مالی ۲٬۰۰۰ یورو در ماه است. برای اطلاعات کامل و شرایط دقیق، به صفحه رسمی سیته انترناسیونال دو زار مراجعه کنید.

نوشته جایزه پریسم (ADAGP) × سیته انترناسیونال دو زار پاریس اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> فراخوان رزیدنسی برای هنرمندان صحنه هنری فرانسه، مقیم خارج از منطقه ایل-دو-فرانس. این برنامه با همکاری ADAGP و سیته انترناسیونال دو زار پاریس برگزار می‌شود و شامل اقامت در سیته به همراه حمایت مالی ۲٬۰۰۰ یورو در ماه است.

برای اطلاعات کامل و شرایط دقیق، به صفحه رسمی سیته انترناسیونال دو زار مراجعه کنید.

نوشته جایزه پریسم (ADAGP) × سیته انترناسیونال دو زار پاریس اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> https://honargardi.com/%d8%ac%d8%a7%db%8c%d8%b2%d9%87-%d9%be%d8%b1%db%8c%d8%b3%d9%85-adagp-x-%d8%b3%db%8c%d8%aa%d9%87-%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b1%d9%86%d8%a7%d8%b3%db%8c%d9%88%d9%86%d8%a7%d9%84-%d8%af%d9%88-%d8%b2%d8%a7/feed/ 0 پاری‌فوتو ۲۰۲۶ در گراند پله از ۱۲ تا ۱۵ نوامبر: ۲۴۶ شرکت‌کننده، چیدمان توماس روف و دویستمین سالگرد عکاسی https://honargardi.com/%d9%be%d8%a7%d8%b1%db%8c%d9%81%d9%88%d8%aa%d9%88-%db%b2%db%b0%db%b2%db%b6-%d8%af%d8%b1-%da%af%d8%b1%d8%a7%d9%86%d8%af-%d9%be%d9%84%d9%87-%d8%a7%d8%b2-%db%b1%db%b2-%d8%aa%d8%a7-%db%b1%db%b5/ https://honargardi.com/%d9%be%d8%a7%d8%b1%db%8c%d9%81%d9%88%d8%aa%d9%88-%db%b2%db%b0%db%b2%db%b6-%d8%af%d8%b1-%da%af%d8%b1%d8%a7%d9%86%d8%af-%d9%be%d9%84%d9%87-%d8%a7%d8%b2-%db%b1%db%b2-%d8%aa%d8%a7-%db%b1%db%b5/#respond Thu, 05 Nov 2026 10:23:26 +0000 https://honargardi.com/?p=37393 بیست‌ونهمین دورهٔ پاری‌فوتو با ۲۴۶ شرکت‌کننده از ۳۸ کشور، ۱۲ تا ۱۵ نوامبر ۲۰۲۶ در گراند پله و در چارچوب دویستمین سالگرد عکاسی برگزار می‌شود.

نوشته پاری‌فوتو ۲۰۲۶ در گراند پله از ۱۲ تا ۱۵ نوامبر: ۲۴۶ شرکت‌کننده، چیدمان توماس روف و دویستمین سالگرد عکاسی اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> پاری‌فوتو (Paris Photo)، نمایشگاه و بازار بین‌المللی عکاسی، بیست‌ونهمین دورهٔ خود را از ۱۲ تا ۱۵ نوامبر ۲۰۲۶ (۲۱ تا ۲۴ آبان ۱۴۰۵) در گراند پله برگزار می‌کند. بنا بر اطلاعیهٔ مطبوعاتی این رویداد، ۲۴۶ شرکت‌کننده از ۳۸ کشور، شامل ۱۹۹ گالری و ۴۸ ناشر، در آن حضور دارند و ۸۰ شرکت‌کننده برای نخستین بار می‌آیند. در ورودی، چیدمانی به آثار توماس روف (Thomas Ruff) اختصاص یافته و مرکز پمپیدو نمایشی از مجموعهٔ عکس‌های خود را ارائه می‌کند.

این دوره در چارچوب دویستمین سالگرد عکاسی برگزار می‌شود. فلورانس بورژوا (Florence Bourgeois) در گفت‌وگویی که همراه پروندهٔ مطبوعاتی منتشر شده می‌گوید پاری‌فوتو نخستین رویداد بین‌المللی گرامی‌داشت این سالگرد، با حمایت وزارت فرهنگ فرانسه، خواهد بود؛ برنامه‌های این بزرگداشت قرار است از سپتامبر ۲۰۲۶ آغاز شود و یک سال در فرانسه و خارج از آن ادامه یابد.

غرفهٔ گالری Klemm’s در پاری‌فوتو ۲۰۲۵ — گراند پله؛ نمای از بالا
غرفهٔ گالری Klemm’s در پاری‌فوتو ۲۰۲۵، گراند پله (تصویر آرشیوی از دورهٔ پیشین). © Grégoire Grange. تصویر مطبوعاتی: Paris Photo

پنج بخش و ۲۴۶ شرکت‌کننده

به گفتهٔ اطلاعیه، نمایشگاه در پنج بخش سازمان یافته است. بخش اصلی (Main) ۱۵۲ گالری را در قلب شبستان گرد می‌آورد؛ بخش Emergence در طبقهٔ اول ۲۰ پروژهٔ تک‌هنرمندی از نسل تازه را عرضه می‌کند؛ و بخش Book شامل ۴۸ ناشر از ۱۷ کشور است. دو بخش Voices و Digital دربارهٔ دگرگونی رسانهٔ عکس تأمل می‌کنند: Voices به سرپرستی فرانچسکو زانوت (Francesco Zanot) و زاشا کولا (Zasha Colah) بر مفهوم «ناپدید شدن» تمرکز دارد، و Digital به سرپرستی مارکو دو موتیس (Marco de Mutiis) بررسی می‌کند که فناوری چگونه تولید و دریافت تصویر را تغییر می‌دهد.

توماس روف در ورودی، فرایندهای کهن در راهروها

طبق اطلاعیه، بازدیدکنندگان با چیدمانی مروری به طول ۳۶ متر دربارهٔ توماس روف روبه‌رو می‌شوند که با همکاری پنج گالری (David Zwirner، Konrad Fischer، Mai 36، Lia Rumma و Sprüth Magers) فراهم شده و بیش از چهل سال کار او را بازمی‌گوید. مسیری ویژهٔ سالگرد دویست‌ساله آثار سدهٔ نوزدهم تا امروز را به هم پیوند می‌دهد. چند گالری تخصصی عکاسی کهن، از جمله Gilles Peyroulet، Bruno Tartarin و Hans P. Kraus Jr.، خاستگاه این رسانه را پیش می‌کشند؛ به نوشتهٔ اطلاعیه، Hans P. Kraus Jr. آثاری را با کهن‌ترین فرایندها از نخستین عکاسان، از جمله لویی داگر (Louis Daguerre)، ویلیام هنری فاکس تالبوت (William Henry Fox Talbot)، آنا اتکینز (Anna Atkins) و ژیرو دو پرانژه (Girault de Prangey)، عرضه می‌کند. در سوی معاصر، گالری Christophe Gaillard نمایشی انفرادی از ایزابل لو مینه (Isabelle le Minh) برگزار می‌کند.

بازدیدکنندگان مقابل عکس‌ها در پاری‌فوتو ۲۰۲۵ — گراند پله
پاری‌فوتو ۲۰۲۵، گراند پله (تصویر آرشیوی از دورهٔ پیشین). © Grégoire Grange. تصویر مطبوعاتی: Paris Photo

مرکز پمپیدو، «Elles x Paris Photo» و جایزه‌ها

مرکز پمپیدو نمایش «Revealing: the Photography Collection of Centre Pompidou» را ارائه می‌کند که به توصیف اطلاعیه نزدیک به صد اثر از حدود سی هنرمند تاریخی و معاصر است و بخش بزرگی از آن را خریدهای تازه تشکیل می‌دهد. برنامهٔ «Elles x Paris Photo» که به هنرمندان زن اختصاص دارد امسال به آلدئیده دلگادو (Aldeide Delgado) سپرده شده است؛ بنا بر گفتهٔ نمایشگاه، سهم هنرمندان زن در ۲۰۲۶ به ۳۸ درصد رسیده، در برابر ۲۰ درصد در ۲۰۱۸. گروه Pictet برای نخستین بار شریک رسمی نمایشگاه است و گالری «جایزهٔ پیکته» (Prix Pictet) در Promenoir آثار والری بلن (Valérie Belin) و آلفردو یار (Alfredo Jaar) را کنار هم می‌گذارد. جایزهٔ دانشجویی پاری‌فوتو ۲۰۲۶ چهار برنده دارد: کامیل سلیه (Camille Cellier)، یوناس گلانتس (Jonas Glanz)، جینیونگ لیان (Jinyong Lian) و میریام رایتر (Mirjam Reiter).

اطلاعات کاربردی

مکان: گراند پله، ۷ خیابان وینستون چرچیل، ۷۵۰۰۸ پاریس. تاریخ: ۱۲ تا ۱۵ نوامبر ۲۰۲۶؛ افتتاحیهٔ ویژهٔ مدعوین چهارشنبه ۱۱ نوامبر. ساعت بازدید عمومی: پنجشنبه تا شنبه ۱۳ تا ۲۰، یکشنبه ۱۳ تا ۱۹. بهای بلیت به‌گفتهٔ نمایشگاه: ۳۶ یورو (بلیت روزهای هفته)، ۴۱ یورو (بلیت آخر هفته)، ۲۶ یورو (بلیت عصر و دانشجویی؛ کودکان زیر ۱۲ سال رایگان).

منابع

اطلاعیهٔ مطبوعاتی پاری‌فوتو، دورهٔ بیست‌ونهم (press.parisphoto.com)؛ Paris Photo — 2026 edition؛ Grand Palais — Paris Photo 2026؛ Arts & Collections. تصویرها: © Grégoire Grange، تصاویر مطبوعاتی Paris Photo (دورهٔ ۲۰۲۵).

این مقاله با کمک هوش مصنوعی تهیه و توسط تحریریهٔ هنرگردی بازبینی شده است.

نوشته پاری‌فوتو ۲۰۲۶ در گراند پله از ۱۲ تا ۱۵ نوامبر: ۲۴۶ شرکت‌کننده، چیدمان توماس روف و دویستمین سالگرد عکاسی اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> https://honargardi.com/%d9%be%d8%a7%d8%b1%db%8c%d9%81%d9%88%d8%aa%d9%88-%db%b2%db%b0%db%b2%db%b6-%d8%af%d8%b1-%da%af%d8%b1%d8%a7%d9%86%d8%af-%d9%be%d9%84%d9%87-%d8%a7%d8%b2-%db%b1%db%b2-%d8%aa%d8%a7-%db%b1%db%b5/feed/ 0 «بروکسل ۱۹۰۰»: پتی‌پاله از ۱۰ نوامبر نمایشگاهی با بیش از ۲۵۰ اثر دربارهٔ هنر بروکسل در آغاز سدهٔ بیستم برگزار می‌کند https://honargardi.com/%d8%a8%d8%b1%d9%88%da%a9%d8%b3%d9%84-%db%b1%db%b9%db%b0%db%b0-%d9%be%d8%aa%db%8c%d9%be%d8%a7%d9%84%d9%87-%d8%a7%d8%b2-%db%b1%db%b0-%d9%86%d9%88%d8%a7%d9%85%d8%a8%d8%b1-%d9%86/ https://honargardi.com/%d8%a8%d8%b1%d9%88%da%a9%d8%b3%d9%84-%db%b1%db%b9%db%b0%db%b0-%d9%be%d8%aa%db%8c%d9%be%d8%a7%d9%84%d9%87-%d8%a7%d8%b2-%db%b1%db%b0-%d9%86%d9%88%d8%a7%d9%85%d8%a8%d8%b1-%d9%86/#respond Tue, 03 Nov 2026 11:47:14 +0000 https://honargardi.com/?p=37307 پتی‌پاله (Petit Palais) پاریس در ۱۰ نوامبر ۲۰۲۶ نمایشگاه «بروکسل ۱۹۰۰» را با بیش از ۲۵۰ اثر دربارهٔ صحنهٔ هنری پایتخت بلژیک در آغاز سدهٔ بیستم می‌گشاید؛ تا ۲۵ آوریل ۲۰۲۷.

نوشته «بروکسل ۱۹۰۰»: پتی‌پاله از ۱۰ نوامبر نمایشگاهی با بیش از ۲۵۰ اثر دربارهٔ هنر بروکسل در آغاز سدهٔ بیستم برگزار می‌کند اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> پتی‌پاله (Petit Palais) در پاریس، به گفتهٔ بیانیهٔ مطبوعاتی موزه، روز ۱۰ نوامبر ۲۰۲۶ نمایشگاه «بروکسل ۱۹۰۰» (Bruxelles 1900) را می‌گشاید. این نمایشگاه بیش از ۲۵۰ اثر — نقاشی، مجسمه، هنرهای تزئینی، پوستر، جواهر، عکس، طرح‌های معماری و هنرهای گرافیک — را گرد هم می‌آورد تا صحنهٔ هنری پایتخت بلژیک را در آغاز سدهٔ بیستم نشان دهد. نمایشگاه تا ۲۵ آوریل ۲۰۲۷ برپاست.

فرنان کنوف (Fernand Khnopff)، «Des caresses»، ۱۸۹۶. موزه‌های سلطنتی هنرهای زیبای بلژیک، بروکسل. © Photo: Jelle Van Seghbroeck. تصویر مطبوعاتی: پتی‌پاله.

به گفتهٔ پتی‌پاله، این نمایشگاه با همکاری موزه‌های سلطنتی هنرهای زیبای بلژیک، موزه‌های سلطنتی هنر و تاریخ و کتابخانهٔ سلطنتی بلژیک (KBR) برگزار می‌شود و هر سه نهاد آثاری را به‌صورت امانت استثنایی در اختیار آن گذاشته‌اند. موزهٔ اورسه (Orsay) نیز از آن پشتیبانی می‌کند. عنوان نمایشگاه به نمایشگاه جهانی ۱۹۰۰ پاریس اشاره دارد: به روایت موزه، بخش بلژیک در گراندپاله (Grand Palais) که تازه گشوده شده بود، با نزدیک به ۱۵۰ نقاشی و مجسمه با استقبال یکپارچهٔ بازدیدکنندگان روبه‌رو شد و جایگاه بروکسل را به‌عنوان یکی از کانون‌های بزرگ هنری اروپا تثبیت کرد.

هفت بخش موضوعی

بیانیه می‌گوید نمایشگاه در هفت بخش موضوعی سازمان یافته است. آغاز آن حلقه‌های هنری مانند «لا لیبر استتیک» (La Libre Esthétique) است که زندگی فرهنگی بروکسل را در پایان سدهٔ نوزدهم شکل دادند و همکاری نقاشان و نویسندگان را پیش بردند؛ موزه از همکاری لئون اسپیلیارت (Léon Spilliaert) و موریس مترلینک (Maurice Maeterlinck)، امیل ورهارن (Émile Verhaeren) و تئو ون ریسلبرگ (Théo Van Rysselberghe)، و نیز مکس السکامپ (Max Elskamp) و هانری ون دو ولده (Henry van de Velde) نام می‌برد. جیمز آنسور (James Ensor)، فرنان کنوف (Fernand Khnopff)، لئون فردریک (Léon Frederic) و ژان دلویل (Jean Delville) از چهره‌های کلیدی برشمرده شده‌اند.

جیمز آنسور (James Ensor)، «Squelette peignant»، ۱۸۹۶. موزهٔ سلطنتی هنرهای زیبای آنتورپ (KMSKA)، مجموعهٔ جامعهٔ فلاندر. © Photo: Rik Klein Gotink. تصویر مطبوعاتی: پتی‌پاله.

بخش‌های بعدی به راز، رؤیا و امر ماورایی می‌پردازد که موزه در آن بر ژان دلویل، بنیان‌گذار حلقهٔ «Pour l’art»، تأکید می‌کند؛ به ستایش طبیعت، از امپرسیونیسم آنا بوش (Anna Boch) و ژولیت ویتسمان (Juliette Wytsman) تا نقطه‌پردازی ون ریسلبرگ، ژرژ لمن (Georges Lemmen) و ژرژ مورن (Georges Morren)، و نیز لومینیسم امیل کلاوس (Émile Claus) و ناتورالیسم لئون فردریک و فیرمن باس (Firmin Baes)؛ و به تصویر طبقهٔ کارگر در آثار کنستانتین مونیه (Constantin Meunier)، لئون فردریک و اوژن لارمانس (Eugène Laermans). بخشی دیگر نسبت این هنر را با سنت فلاندری بررسی می‌کند.

ژولیت ویتسمان (Juliette Wytsman)، «Les genêts». موزه‌های سلطنتی هنرهای زیبای بلژیک، بروکسل. © Photo d’art Speltdoorn & Fils, Bruxelles. تصویر مطبوعاتی: پتی‌پاله.

هنر تام و زمینهٔ استعماری

به گفتهٔ بیانیه، نمایشگاه به مفهوم «هنر تام» نیز می‌پردازد؛ آنجا که نقاشی، مجسمه، معماری، مبلمان، تایپوگرافی و جواهرسازی یک هدف مشترک داشتند، و به نقش بروکسل به‌عنوان یکی از گهواره‌های هنر نو (Art Nouveau) با طرح‌های ویکتور هورتا (Victor Horta)، پل هانکار (Paul Hankar) و هانری ون دو ولده. موزه همچنین می‌گوید نمایشگاه پیوند این عصر زرین هنری را با فعالیت‌های استعماری لئوپولد دوم در کنگو، از جمله ورود مواد تازه‌ای مانند عاج و چوب‌های بیگانه، بررسی می‌کند؛ زمینه‌ای که موزه آن را امروز موضوع بازنگری انتقادی می‌داند. بخش پایانی به هنرمندان بلژیکی در نمایشگاه جهانی ۱۹۰۰ می‌پردازد که چند تن از آنان مدال گرفتند.

سرپرستان

سرپرستان کلی نمایشگاه ژرالدین داوید (Géraldine David)، مدیرکل موزه‌های سلطنتی هنر و تاریخ؛ سارا لامنس (Sara Lammens)، مدیر کتابخانهٔ سلطنتی بلژیک (KBR)؛ آنیک لموآن (Annick Lemoine)، رئیس موزه‌های اورسه و اورانژری و مدیر پیشین پتی‌پاله؛ و کیم اوستراینک (Kim Oosterlinck)، مدیرکل موزه‌های سلطنتی هنرهای زیبای بلژیک هستند. سرپرستان علمی آن-شارلوت کاتلینو (Anne-Charlotte Cathelineau)، متصدی ارشد میراث و مسئول مجسمه‌ها در پتی‌پاله؛ داوی دپلشن (Davy Depelchin)، متصدی نقاشی‌ها و مجسمه‌های سدهٔ نوزدهم در موزه‌های سلطنتی هنرهای زیبای بلژیک؛ و بنژامن فودرال (Benjamin Foudral)، مدیر موزهٔ گوستاو کوربه در اورنان (Ornans) هستند.

اطلاعات کاربردی: پتی‌پاله – موزهٔ هنرهای زیبای شهر پاریس، خیابان وینستون چرچیل (avenue Winston-Churchill)، ۷۵۰۰۸ پاریس. ۱۰ نوامبر ۲۰۲۶ تا ۲۵ آوریل ۲۰۲۷. سه‌شنبه تا یکشنبه از ساعت ۱۰ تا ۱۸، و جمعه و شنبه تا ساعت ۲۰، بر پایهٔ وب‌گاه موزه که بهای بلیت و رزرو را نیز اعلام کرده است.

منابع: پتی‌پاله – صفحهٔ نمایشگاه؛ پتی‌پاله – بیانیهٔ مطبوعاتی (PDF)؛ La DH / Belga (تطبیق تاریخ‌ها و نهادهای امانت‌دهنده).

این مقاله با کمک هوش مصنوعی تهیه و توسط تحریریهٔ هنرگردی بازبینی شده است.

نوشته «بروکسل ۱۹۰۰»: پتی‌پاله از ۱۰ نوامبر نمایشگاهی با بیش از ۲۵۰ اثر دربارهٔ هنر بروکسل در آغاز سدهٔ بیستم برگزار می‌کند اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> https://honargardi.com/%d8%a8%d8%b1%d9%88%da%a9%d8%b3%d9%84-%db%b1%db%b9%db%b0%db%b0-%d9%be%d8%aa%db%8c%d9%be%d8%a7%d9%84%d9%87-%d8%a7%d8%b2-%db%b1%db%b0-%d9%86%d9%88%d8%a7%d9%85%d8%a8%d8%b1-%d9%86/feed/ 0 «Louvre Photo»: لوور از ۴ نوامبر نمایشگاهی با بیش از ۳۰۰ عکس دربارهٔ خودِ موزه برگزار می‌کند https://honargardi.com/louvre-photo-%d9%84%d9%88%d9%88%d8%b1-%d8%a7%d8%b2-%db%b4-%d9%86%d9%88%d8%a7%d9%85%d8%a8%d8%b1-%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87%db%8c-%d8%a8%d8%a7-%d8%a8%db%8c%d8%b4/ https://honargardi.com/louvre-photo-%d9%84%d9%88%d9%88%d8%b1-%d8%a7%d8%b2-%db%b4-%d9%86%d9%88%d8%a7%d9%85%d8%a8%d8%b1-%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87%db%8c-%d8%a8%d8%a7-%d8%a8%db%8c%d8%b4/#respond Sun, 01 Nov 2026 11:00:07 +0000 https://honargardi.com/?p=37300 موزهٔ لوور از ۴ نوامبر ۲۰۲۶ تا ۳ مه ۲۰۲۷ در مزانین ناپلئون نمایشگاه «Louvre Photo» را با بیش از ۳۰۰ عکس برپا می‌کند.

نوشته «Louvre Photo»: لوور از ۴ نوامبر نمایشگاهی با بیش از ۳۰۰ عکس دربارهٔ خودِ موزه برگزار می‌کند اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> موزهٔ لوور روز چهارشنبه ۴ نوامبر ۲۰۲۶ نمایشگاه «Louvre Photo» را در مزانین ناپلئون (Mezzanine Napoléon) می‌گشاید؛ نمایشگاهی با بیش از ۳۰۰ عکس که، بنا بر اعلام موزه، خودِ لوور را الگو، موضوع، منبع الهام و دستمایهٔ بازتفسیر قرار می‌دهد. نمایش تا ۳ مه ۲۰۲۷ ادامه دارد.

بر پایهٔ صفحهٔ رسمی نمایشگاه، «Louvre Photo» با عنوان «دویستمین سالگرد عکاسی» از سوی وزارت فرهنگ فرانسه برچسب خورده و در برنامهٔ رسمی این مناسبت، از ۱ سپتامبر ۲۰۲۶ تا ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۷، جای دارد. سرپرستی نمایشگاه با دومینیک دو فون‌رئو (Dominique de Font-Réaulx)، مسئول مأموریت نزد رئیس‌ـ‌مدیرعامل موزهٔ لوور، و کنتن باژاک (Quentin Bajac)، مدیر موزهٔ ژو دو پوم (Jeu de Paume) است.

از نخستین عکس‌ها تا امروز

به گفتهٔ پروندهٔ مطبوعاتی لوور، نمایشگاه از نخستین تصویر لویی‌ژاک داگر (Louis-Jacques Daguerre) در ۱۸۳۹ تا عکس‌های امروز را دربرمی‌گیرد. عکس‌ها یا به سفارش موزه گرفته شده‌اند یا هر زمان که الهامی در کار بوده؛ موضوعشان آثار هنری، تالارهای نمایش، بازدیدکنندگان نامدار و گمنام، کارکنان موزه و گوشه‌های پنهان و بخش‌های ممنوعِ بنا است. پرونده همچنین یادآوری می‌کند که چند طرح برای ایجاد «موزهٔ عکاسی» در لوور از دههٔ ۱۸۵۰ مطرح شد اما هیچ‌کدام اجرا نشد.

بنا بر همین منبع، مسیر نمایشگاه رویدادهای بزرگ تاریخی را هم دنبال می‌کند: کمون پاریس، دو جنگ جهانی و جابه‌جایی و بازگشت آثار، دگرگونی کاخ به موزه در دوران امپراتوری دوم، و کارهای «لوور بزرگ» (Grand Louvre) در دههٔ ۱۹۸۰.

همهٔ فنون عکاسی، در یک مکان

طبق پروندهٔ مطبوعاتی، چون موضوع به یک مکان محدود شده است، نمایشگاه می‌تواند همهٔ فنون عکاسی را نشان دهد، از داگرئوتیپ‌های نخستین تا تصویرهای دیجیتال امروز. افزون بر چاپ‌های عکاسی، از نمونه‌چاپ‌های هنرمند، بازتولیدها، نمایش‌های پروژکتوری، فیلم‌های اسلاید و کارت‌پستال هم نام برده شده است. چیدمان بر محور موضوعی استوار است و، به گفتهٔ موزه، با زیبایی‌شناسی معاصر و تأکید بر زاویه‌ها و نقطه‌دیدهای پویا طراحی شده است. صحنه‌آرایی را ژوان‌ـ‌فلیپه آلارکون (Juan-Felipe Alarcon) و طراحی گرافیک را آتلیه Pierre/Pierre بر عهده دارند (به نوشتهٔ صفحهٔ رسمی نمایشگاه در سایت لوور).

صفحهٔ رسمی از جمله این آثار را نام می‌برد: پیر ژاهان، «باله لوور»، ۱۹۴۷؛ برادران نوردن، «تالار آگوست»، پیش از ۱۸۹۶؛ اوگوست لئون، «تالار دتا»، ۱۹۲۰ـ۱۹۲۱ (اتوکروم)؛ باربارا کلم، «موزهٔ لوور»، ۱۹۸۷؛ و روبر پولیدوری، «در لوور»، ۲۰۰۳. تصویرهای مطبوعاتیِ موزه همچنین شامل کاندیدا هوفر («گالری بزرگ»، ۲۰۰۵)، ادوار بالدوس و رنه داگرون است.

وام‌ها، سفارش‌ها و مسابقهٔ عکس

موزه می‌گوید افزون بر مجموعه‌های عکس بخش‌های خودش، آثاری از بایگانی ملی فرانسه (Archives nationales)، Médiathèque du Patrimoine et de la Photographie، کتابخانهٔ ملی فرانسه، موزهٔ اورسه، موزهٔ کارناوله و کتابخانهٔ تاریخی شهر پاریس را نشان می‌دهد، و نیز سفارش‌های عکاسیِ لوور از آغاز دههٔ ۲۰۰۰. روبر پولیدوری در توضیح موزه تازه‌ترین عکاسِ دعوت‌شده برای عکاسی از موزه معرفی شده است.

در طول نمایشگاه، بازدیدکنندگان و شرکای موزه می‌توانند عکس‌هایشان از لوور را با برچسب #LouvrePhoto از راه اینستاگرام بفرستند؛ بنا بر اعلام موزه، عکس‌های برگزیده در نمایشگاه به نمایش درمی‌آیند.

اطلاعات کاربردی

مکان: موزهٔ لوور، ۹۹ خیابان ریولی، پاریس ۱ (Mezzanine Napoléon). تاریخ: ۴ نوامبر ۲۰۲۶ تا ۳ مه ۲۰۲۷. بلیت: به نوشتهٔ صفحهٔ رسمی، ورود به نمایشگاه در رزرو بلیت ورودی موزه گنجانده شده است و بسته به شلوغی ممکن است پیش از ورود به نمایشگاه انتظار لازم باشد؛ شهر پاریس رزرو را توصیه می‌کند. مدت میانگین بازدید ۱ ساعت و ۳۰ دقیقه است. زبان‌های نمایشگاه: فرانسوی و انگلیسی. کاتالوگ «Louvre Photo» از ۳۰ اکتبر ۲۰۲۶ منتشر شده است. در برنامهٔ موزه، ۱۳ نوامبر ساعت ۱۲:۳۰ معرفی نمایشگاه با حضور دو سرپرست و امضای کاتالوگ، و ۱۹ نوامبر ساعت ۱۱:۳۰ بازدید با سرپرستان پیش‌بینی شده است. نمایشگاه از حمایت Visa Infinite برخوردار است.

منابع

صفحهٔ رسمی نمایشگاه، موزهٔ لوور · پروندهٔ مطبوعاتی، Espace presse du musée du Louvre · صفحهٔ نمایشگاه در سایت شهر پاریس (paris.fr). تصویرها: تصویرهای مطبوعاتی موزهٔ لوور، با اعتبار ذکرشده در زیرنویس هر تصویر.

این مقاله با کمک هوش مصنوعی تهیه و توسط تحریریهٔ هنرگردی بازبینی شده است.

نوشته «Louvre Photo»: لوور از ۴ نوامبر نمایشگاهی با بیش از ۳۰۰ عکس دربارهٔ خودِ موزه برگزار می‌کند اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> https://honargardi.com/louvre-photo-%d9%84%d9%88%d9%88%d8%b1-%d8%a7%d8%b2-%db%b4-%d9%86%d9%88%d8%a7%d9%85%d8%a8%d8%b1-%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87%db%8c-%d8%a8%d8%a7-%d8%a8%db%8c%d8%b4/feed/ 0 مرکز پمپیدو و پیازای آن در فهرست بناهای تاریخی فرانسه؛ وزارت فرهنگ اعلام کرد https://honargardi.com/%d9%85%d8%b1%da%a9%d8%b2-%d9%be%d9%85%d9%be%db%8c%d8%af%d9%88-%d9%88-%d9%be%db%8c%d8%a7%d8%b2%d8%a7%db%8c-%d8%a2%d9%86-%d8%af%d8%b1-%d9%81%d9%87%d8%b1%d8%b3%d8%aa-%d8%a8%d9%86%d8%a7%d9%87%d8%a7%db%8c/ https://honargardi.com/%d9%85%d8%b1%da%a9%d8%b2-%d9%be%d9%85%d9%be%db%8c%d8%af%d9%88-%d9%88-%d9%be%db%8c%d8%a7%d8%b2%d8%a7%db%8c-%d8%a2%d9%86-%d8%af%d8%b1-%d9%81%d9%87%d8%b1%d8%b3%d8%aa-%d8%a8%d9%86%d8%a7%d9%87%d8%a7%db%8c/#respond Fri, 30 Oct 2026 12:04:53 +0000 https://honargardi.com/?p=37282 بر پایهٔ اطلاعیهٔ وزارت فرهنگ فرانسه، ساختمان اصلی مرکز پمپیدو و پیازای آن با حکم استاندار ایل‌دوفرانس به تاریخ ۲۳ اکتبر ۲۰۲۶ در فهرست بناهای تاریخی ثبت شده‌اند.

نوشته مرکز پمپیدو و پیازای آن در فهرست بناهای تاریخی فرانسه؛ وزارت فرهنگ اعلام کرد اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> بر پایهٔ اطلاعیهٔ وزارت فرهنگ فرانسه که ۲۸ اکتبر ۲۰۲۶ (۶ آبان ۱۴۰۵) منتشر شد، ساختمان اصلی مرکز پمپیدو و پیازای آن («inscription au titre des monuments historiques») با حکم استاندار منطقهٔ ایل‌دوفرانس و پاریس، مورخ ۲۳ اکتبر ۲۰۲۶، در فهرست بناهای تاریخی ثبت شده‌اند. کاترین پگار (Catherine Pégard)، وزیر فرهنگ، در این اطلاعیه از این ثبت استقبال کرده است.

نمای ساختمان مرکز پمپیدو و میدان پیشین آن (پیازا) در پاریس
نمای ساختمان و پیازای مرکز پمپیدو در پاریس؛ عکس آرشیوی بدون تاریخ، نه تصویر این هفته. عکس: Nicolas Vigier / Wikimedia Commons، مجوز CC0.

به‌گفتهٔ وزارت فرهنگ، این تصمیم در آستانهٔ پنجاهمین سالگرد مرکز پمپیدو گرفته شده که در سال ۲۰۲۷ جشن گرفته می‌شود و در چارچوب پروژهٔ «مرکز پمپیدو ۲۰۳۰» قرار دارد؛ پروژه‌ای برای نوسازی گستردهٔ این بنا که وزارت می‌گوید با احترام به هویت معماری و تاریخ آن انجام می‌شود. سایت تخصصی ساخت‌وساز Batiactu نیز در گزارشی در ۲۹ اکتبر همین تاریخ ثبت، ۲۳ اکتبر ۲۰۲۶، را آورده است.

چه چیزی حفاظت می‌شود

طبق اطلاعیه، کمیسیون منطقه‌ای میراث و معماری ایل‌دوفرانس (CRPA) در نشست ۱۶ آوریل ۲۰۲۶ و به‌اتفاق آرا به حفاظت از دو بخش رأی داد: نخست، تمامی پوستهٔ ساختمان (بخش «clos et couvert») شامل اجزای سازه‌ای اصلی، فرعی و تکمیلی آن؛ و دوم، فضای پیازا و کف آن، به‌جز پاویون برانکوزی که در سال ۱۹۹۷ و پس از ساخت اولیه بازسازی شده است.

وزارت یادآور می‌شود که مرکز پمپیدو پیش‌تر برچسب «معماری معاصر برجسته» (architecture contemporaine remarquable) را دریافت کرده بود. «ثبت» (inscription) در نظام حفاظت فرانسه یکی از دو سطح حفاظت بناهای تاریخی است؛ سطح بالاتر «طبقه‌بندی» (classement) نام دارد.

مسیر تصمیم

بر پایهٔ همین اطلاعیه، رئیس مرکز پمپیدو در اکتبر ۲۰۲۵ رسماً از اداره‌کل امور فرهنگی منطقه (DRAC) ایل‌دوفرانس درخواست ثبت ساختمان اصلی را داد. برای تعیین دامنهٔ حفاظت، مرکز پمپیدو، DRAC و رنزو پیانو (Renzo Piano) همراه با دفتر RPBW کار مستندسازی انجام دادند و معماران میراثی آژانس Point05 نیز مطالعه‌ای دربارهٔ اصالت بنا تهیه کردند. وزارت می‌گوید ساختمان از سال ۱۹۷۷ تا اوایل دههٔ ۲۰۲۰ چند مرحله دگرگونی را از سر گذرانده و همین، بررسی تاریخچهٔ مادی و اصالت اجزای آن را ضروری کرده است.

مرکز پمپیدو در میان بام‌های پاریس، دیده‌شده از برج مونپارناس
مرکز پمپیدو در میان بام‌های پاریس، دیده‌شده از برج مونپارناس؛ عکس آرشیوی، ۲۷ مارس ۲۰۰۸. عکس: Alf van Beem / Wikimedia Commons، مجوز CC0.

بنایی زاده‌ی نخستین رقابت معماری باز و ناشناس فرانسه

وزارت فرهنگ می‌نویسد طرح مرکز پمپیدو از نخستین مسابقهٔ بین‌المللی، باز و ناشناس معماری در فرانسه برآمد که ژان پروو (Jean Prouvé) ریاست آن را بر عهده داشت. برندگان آن رنزو پیانو، ریچارد راجرز (Richard Rogers) و جانفرانکو فرانکینی (Gianfranco Franchini) بودند و دفتر مهندسی Ove Arup & Partners با آن‌ها همکاری می‌کرد. ساختمان در ۱۹۷۷ گشایش یافت. وزارت آن را از مراجع بین‌المللی جنبش «های‌تک» می‌خواند و بر ارتباط معماری با پیازا به‌عنوان فضای عمومی تأکید می‌کند.

حفاظت و نوسازی؛ چگونه کنار هم می‌نشینند

وزارت می‌گوید پروژهٔ «مرکز پمپیدو ۲۰۳۰» شامل حذف کامل آزبست از ساختمان، تعویض همهٔ نماها، دسترس‌پذیرسازی کامل و کاهش ۴۰ درصدی مصرف انرژی است. مسئولیت چشم‌انداز معماری و فرهنگی پروژه با دفتر Moreau Kusunoki است؛ استودیوی Frida Escobedo طراح همکار آن است، AIA Life Designers هدایت فنی را برعهده دارد و Oppic کارفرمای نمایندهٔ پروژه است. به‌گفتهٔ وزارت، ثبت بنا نشان دادن اراده برای «جمع‌کردن» نوسازی ضروری با حفظ ویژگی‌های معماری و شهری آن است.

کاترین پگار در اطلاعیه ثبت را نشانهٔ پیوستن «بخشی از تاریخ معاصر» به میراث مشترک فرانسویان خوانده و گفته است ساختمان، به تعبیر او، پیش‌تر هم بخشی از میراث مشترک بود.

اطلاعات کاربردی: مرکز پمپیدو در میدان ژرژ پمپیدو، پاریس، ناحیهٔ ۴ قرار دارد. اطلاعیهٔ وزارت از پروژهٔ نوسازی «مرکز پمپیدو ۲۰۳۰» سخن می‌گوید؛ برای شرایط دسترسی به ساختمان و برنامهٔ فعلی، به پایگاه رسمی این نهاد مراجعه کنید.

منابع: وزارت فرهنگ فرانسه، اطلاعیهٔ مطبوعاتی «Inscription du Centre Pompidou au titre des monuments historiques»، ۲۸ اکتبر ۲۰۲۶؛ Batiactu، «Le centre Pompidou désormais inscrit au titre des monuments historiques»، ۲۹ اکتبر ۲۰۲۶ (متن کامل برای مشترکان است؛ فقط بخش آزاد آن خوانده شد).

این مقاله با کمک هوش مصنوعی تهیه و توسط تحریریه هنرگردی بازبینی شده است.

نوشته مرکز پمپیدو و پیازای آن در فهرست بناهای تاریخی فرانسه؛ وزارت فرهنگ اعلام کرد اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> https://honargardi.com/%d9%85%d8%b1%da%a9%d8%b2-%d9%be%d9%85%d9%be%db%8c%d8%af%d9%88-%d9%88-%d9%be%db%8c%d8%a7%d8%b2%d8%a7%db%8c-%d8%a2%d9%86-%d8%af%d8%b1-%d9%81%d9%87%d8%b1%d8%b3%d8%aa-%d8%a8%d9%86%d8%a7%d9%87%d8%a7%db%8c/feed/ 0 «میل به آوانگارد»: سینا عابدی در پاریس از نوسازی معماری ایران می‌گوید https://honargardi.com/sina-abedi-le-desir-d-avant-garde-iran-paris/ https://honargardi.com/sina-abedi-le-desir-d-avant-garde-iran-paris/#respond Fri, 30 Oct 2026 12:04:18 +0000 https://honargardi.com/?p=37277 سینا عابدی در بنیاد خانهٔ علوم انسانی پاریس، کتاب خود دربارهٔ نوسازی معماری ایران از ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۹ را در گفت‌وگو با ریشار اسکوفیه معرفی کرد.

نوشته «میل به آوانگارد»: سینا عابدی در پاریس از نوسازی معماری ایران می‌گوید اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> روز پنجشنبه ۲۹ اکتبر ۲۰۲۶، بنیاد خانهٔ علوم انسانی (Fondation Maison des Sciences de l’Homme) در پاریس میزبان رونمایی کتاب میل به آوانگارد (Le désir d’avant-garde)، نوشتهٔ سینا عابدی (Sina Abedi) و چاپ انتشارات لا کومون (Éditions La Commune)، بود. کتاب دو دهه نوسازی معماری در ایران، از ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۹، را بررسی می‌کند. نویسنده پژوهش خود را معرفی کرد، با ریشار اسکوفیه (Richard Scoffier)، معمار، استاد و منتقد، گفت‌وگو کرد و سپس به پرسش‌های حاضران پاسخ داد.

حاضران در تالاری روشن در بنیاد خانهٔ علوم انسانی پاریس، با سینا عابدی و ریشار اسکوفیه در انتهای تالار
حاضران در بنیاد خانهٔ علوم انسانی، پاریس، ۲۹ اکتبر ۲۰۲۶. عکس: کسرا علیها

کتاب

در پایان دههٔ ۱۹۶۰، ایران با تکیه بر درآمد نفت خود را مرکزی منطقه‌ای برای هنر و معماری می‌دید. به گفتهٔ ناشر، دولت بزرگ‌ترین معماران غربی را فرا خواند، نشریه‌ها، همایش‌ها و مسابقه‌های بین‌المللی را افزایش داد و حمایت ملکه فرح دیبا معماری را به ابزار اعتبار و مشروعیت سیاسی بدل کرد. از تهران تا اصفهان، نسلی از معماران ایرانی با استادانی از آمریکا و اروپا همکاری کردند، هم در برنامه‌های مسکن انبوه و هم در مرمت بناهای تاریخی.

تناقضی که نام کتاب از آن گرفته شده همان است که عابدی «میل به آوانگارد» می‌نامد: اشتیاقی سوزان به پیشرفت که از رونقی نامتوازن مایه می‌گرفت و اندیشه‌های غربیِ کهنه‌شده را وارد می‌کرد، بی‌آنکه بگذارد آوانگاردی راستین و بومی شکل بگیرد. اصفهان نماد این وضعیت می‌شود، میان پاسداری از باغ‌های ایرانی‌اش و ورود تأسیسات صنعتی غول‌پیکر. کتاب ۳۴۲ صفحه و جلد سخت دارد، از منابع منتشرنشده و تصاویر فراوان بهره می‌برد و تا انقلاب ۱۹۷۹ پیش می‌رود.

سه نسخهٔ جلد سختِ سیاه کتاب «میل به آوانگارد» نوشتهٔ سینا عابدی از انتشارات لا کومون، یکی با پشت‌جلد و یکی خوابیده
میل به آوانگارد، نوشتهٔ سینا عابدی، انتشارات لا کومون. تصویر: انتشارات لا کومون

امید و راه سوم

این گزارش با پرسش‌وپاسخ حاضران و نویسنده آغاز می‌شود. اسکوفیه پرسید آیا پس از خواندن کتاب می‌توان نشانی از امید یافت: آیا می‌شود از آن دوره برای بازاندیشی آینده مایه گرفت؟ عابدی پاسخ داد که با وجود ظاهر ماجرا، اوضاع از حرکت نایستاده است. امروز در ایران صدها معمار جوان هستند، لزوماً شناخته‌شده نیستند و همیشه امکان ساختن آنچه را می‌خواهند نداشته‌اند، و در کنارشان دانشکده‌های معماری، دانشگاه‌ها و پژوهشگران فعالند. او میلی به معماری معاصر تازه می‌بیند که هر گاه شرایط اجازه دهد پدیدار خواهد شد، و اینکه چگونه پیش برود را به تاریخ سپرد.

سپس به خلیج پارس پرداخت. عربستان سعودی، امارات و قطر، با بسترهای فرهنگی بسیار متفاوت، آن‌ها هم در معماری سرمایه‌گذاری می‌کنند و می‌خواهند آوانگارد باشند؛ به گفتهٔ او بهتر است به آن دوره دقیق‌تر نگاه کنند. او بی‌آنکه مدعی داوری دربارهٔ روش آن‌ها باشد، گفت از دور شتاب‌زدگی و گرایش به نما و عکس‌های زیبا به چشم می‌آید.

سینا عابدی، با عینک گرد و ریش، نشسته و میکروفون در دست
سینا عابدی در بنیاد خانهٔ علوم انسانی. عکس: کسرا علیها

اسکوفیه پرسیده بود آیا توجه رسانه‌ها و دخالت پررنگ دولت با خواست دگرگونیِ ژرف تداخل نکرده است. عابدی گفت آن زمان واقعاً خواستی برای آوردن نام‌های بزرگ بود تا نشان دهند ایران مدرن است، اما معماران ایرانی منفعل نبودند. به گفتهٔ او دو جریان اصلی وجود داشت: سنت‌گرایانی که می‌خواستند در چارچوب سنت بمانند و کسانی که می‌گفتند باید هر بار گذشته را یکسره کنار گذاشت و از صفر آغاز کرد. گروه سومی هم بود که می‌پرسید خودِ معماری ایرانی چگونه می‌تواند بنیاد معماری دیگری باشد: راهی سوم میان آن دو.

عنوان کتاب، به گفتهٔ عابدی، خودش پرسشی است: آیا آوانگارد را می‌توان وارد کرد و از چه زمانی کسی آوانگارد می‌شود؟ آیا برچسبی است که بشود خرید؟ ایران می‌خواست خود را چنین نشان دهد، اما کشوری آوانگارد نشد و او فکر می‌کند این تلاش به نتیجه نرسید. افزود که با توجه به پیشینهٔ بسیار کهن تمدن ایرانی، برای کشورهای جوان‌تر مخاطرات حتی جدی‌تر است.

پرسش‌های حاضران

نخستین پرسش دربارهٔ تأثیر معنویت ایرانیِ پیش از اسلام بر فضای مسجد بود. اسکوفیه گفت وابستگی استواری به گونه‌شناسی ثابتی وجود ندارد و فضای اسلامی کمتر با شکل و بیشتر با حال‌وهوا تعریف می‌شود: گذر از حیاطی روشن به راهرویی تاریک و سپس به تعادلی از سایه و روشنایی که خلوت و تمرکز را ممکن می‌کند. او کلیساهای ارتدکس را مثال آورد که مناسک دینی گونه‌شناسی‌شان را تعیین می‌کند. عابدی موضوع را درخور پایان‌نامهٔ دکتری خواند، کتاب حس وحدت: سنت عرفانی در معماری ایرانی (A Sense of Unity: The Sufi Tradition in Persian Architecture)، نوشتهٔ نادر اردلان (Nader Ardalan) و لاله بختیار (Laleh Bakhtiar) در سال ۱۹۷۳، را پیشنهاد کرد و گفت خودِ اصطلاح «معماری اسلامی» را نمی‌پذیرد.

ریشار اسکوفیه در سمت چپ با میکروفون و سینا عابدی در سمت راست، رو در روی هم، با نسخه‌هایی از کتاب روی میزهای کوچک
ریشار اسکوفیه (چپ) و سینا عابدی. عکس: کسرا علیها

عابدی کارش را پیش از هر چیز گونه‌ای دسته‌بندی و نجات خواند، مانند جایی که بمباران شده و نخست می‌کوشند آنچه را می‌شود نجات دهند. او کار را چهار پنج سال پیش به پایان برده و کتاب برگزیده‌ای از آنچه گرد آورده است، و امیدوار است آن را گسترش دهد. کتاب را نوعی طلسم برای امید داشتن به آینده‌ای آزاد برای ایران خواند و گفت امیدوار است روزی دربارهٔ آن در باغی در اصفهان گفت‌وگو کنند.

سینا عابدی هنگام گوش دادن به ریشار اسکوفیه که از پشت دیده می‌شود
سینا عابدی هنگام گوش دادن به ریشار اسکوفیه. عکس: کسرا علیها

پرسشی دیگر دربارهٔ مقاومت در برابر زیبایی‌شناسی نو بود و اینکه آوانگارد نسبت به چه چیزی آوانگارد است. عابدی در پاسخ ایرانِ آن دوره را آزمایشگاه اندیشه‌ها خواند که دیدگاه‌های بسیار متفاوت، گاه در یک خانواده، کنار هم می‌زیستند: سنت‌گرایانی دلبستهٔ میراث بومی و نجات آن، با پشتیبانی نهادهای بین‌المللی مانند مؤسسهٔ ایتالیایی خاور میانه و خاور دور (IsMEO)، و دیگرانی شیفتهٔ معماری مدرن آوانگارد. به نظر او این هم‌زیستی از آن دوره کهنه‌تر است و هنوز در جامعهٔ ایران هست. دربارهٔ آوانگارد گفت ایرانیان دهه‌هاست شیفتهٔ غرب‌اند و آوانگارد در نسبت با غرب معنا می‌یافت، و از همین رو نام کتاب «میل به آوانگارد» شد: اندیشه‌هایی از جای دیگر که گاه خودشان کهنه بودند. افزود کمی ناعادلانه سخن می‌گوید، زیرا آن دوره پروژه‌های شگفت‌انگیزی هم داشت.

اسکوفیه سپس به سینما پل زد: عباس کیارستمی (Abbas Kiarostami)، از چهره‌های مهم سینمای معاصر، شاید آوانگارد خوانده شود، اما به گفتهٔ اسکوفیه ارزش کارش در این است که فرهنگ مینیاتور ایرانی را در خود جذب کرده است: او اغلب از زاویهٔ پایین فیلم می‌گیرد، زمین بسیار می‌بینیم و آسمان بسیار کم، و از پرسپکتیو رنسانس و قاب‌های متعادل میان زمین و آسمان خبری نیست.

سینا عابدی هنگام سخن گفتن با میکروفون و مشت گره‌کرده، و ریشار اسکوفیه در پیش‌زمینه
سینا عابدی هنگام پاسخ به پرسش‌ها. عکس: کسرا علیها

عابدی گفت اگر کتاب را دوباره می‌نوشت، موضوع‌ها را کم می‌کرد، چون داده‌ها بسیار است، و بیشتر مسئله‌پردازی می‌کرد. او در حال نوشتن ادامهٔ کتاب است. دربارهٔ امید به فصل باغ اشاره کرد: در جهان ایرانی، باغ و بهشت فقط سبزه‌ای برای شاهزاده نیستند، که یاختهٔ پایهٔ زندگی در سرزمین‌های بیابانی‌اند، هم پدیده‌ای زمینی و هم نمادین؛ و خود واژهٔ پردیس، که در زبان‌های اروپایی به «بهشت» (paradise) بدل شد، از واژه‌ای ایرانیِ کهن برای محوطهٔ دیوارکشیده می‌آید. باغ، به گفتهٔ او، شاید شکل عوض کرده اما ناپدید نشده و در زندگی ایرانیان بسیار حاضر است؛ کافی است ببینیم ایرانیان چگونه در فرش‌هایشان سکنا می‌گزینند.

اسکوفیه با اندیشه‌ای دربارهٔ اقلیم پایان داد: بی‌تهویهٔ مطبوع، خانه‌های سنتی ایران مانند فلاسک عمل می‌کنند، با دیوارهای ضخیم خشتی، آبراهه‌هایی که خنکای کوه‌های برفگیر را می‌آورند و بادگیرهایی که جریان هوا می‌سازند. به گفتهٔ او، امروز این غرب است که به ایران نگاه می‌کند تا معماری را بر پایه‌هایی تازه بیندیشد: نه ساختن اشیا یا نمادها، بلکه ساختن محیط‌هایی که برای رشد انسان لازم است.

جزئیات

  • رویداد: پنجشنبه ۲۹ اکتبر ۲۰۲۶، ۱۸:۳۰ تا ۲۰:۰۰، بنیاد خانهٔ علوم انسانی، ۵۴ بولوار راسپای، پاریس ششم (54 boulevard Raspail, Paris 6e).
  • کتاب: سینا عابدی، میل به آوانگارد. گفتمان‌ها و کارورزی‌های دو دهه نوسازی معماری در ایران، ۱۹۶۰–۱۹۷۹ (Le désir d’avant-garde. Discours et pratiques de deux décennies de modernisation architecturale en Iran, 1960-1979)، انتشارات لا کومون، ۲۰۲۶؛ ۳۴۲ صفحه؛ شابک ۹۷۹-۱۰-۹۴۱۴۸-۲۴-۲.
  • سخنرانان: سینا عابدی، زادهٔ اصفهان، دکترای معماری، پژوهشگر و مدرس، پژوهشگر وابسته به آزمایشگاه ایپراوس (IPRAUS)؛ ریشار اسکوفیه، معمار، استاد و منتقد، که از ۲۰۱۱ دانشگاه مردمی پاویون آرسنال (Pavillon de l’Arsenal) را می‌گرداند.

اطلاعات کتاب و رویداد از صفحهٔ کتاب در سایت ناشر و صفحهٔ رویداد در سایت بنیاد آمده است.

متن و عکس‌ها: کسرا علیها. تصویر کتاب: انتشارات لا کومون.

نوشته «میل به آوانگارد»: سینا عابدی در پاریس از نوسازی معماری ایران می‌گوید اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> https://honargardi.com/sina-abedi-le-desir-d-avant-garde-iran-paris/feed/ 0 درگذشت پاتریک استوارت (Patrick Stewart)، بازیگر تئاتر شکسپیر و ستارهٔ «پیشتازان فضا» و «مردان ایکس»، در ۸۶ سالگی https://honargardi.com/%d8%af%d8%b1%da%af%d8%b0%d8%b4%d8%aa-%d9%be%d8%a7%d8%aa%d8%b1%db%8c%da%a9-%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d9%88%d8%a7%d8%b1%d8%aa-patrick-stewart%d8%8c-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c%da%af%d8%b1-%d8%aa%d8%a6%d8%a7/ https://honargardi.com/%d8%af%d8%b1%da%af%d8%b0%d8%b4%d8%aa-%d9%be%d8%a7%d8%aa%d8%b1%db%8c%da%a9-%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d9%88%d8%a7%d8%b1%d8%aa-patrick-stewart%d8%8c-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c%da%af%d8%b1-%d8%aa%d8%a6%d8%a7/#respond Fri, 30 Oct 2026 12:03:12 +0000 https://honargardi.com/?p=37290 پاتریک استوارت، کاپیتان پیکارد در «پیشتازان فضا» و پروفسور خاویر در «مردان ایکس»، ۲۸ اکتبر ۲۰۲۶ در لس‌آنجلس و در ۸۶ سالگی درگذشت.

نوشته درگذشت پاتریک استوارت (Patrick Stewart)، بازیگر تئاتر شکسپیر و ستارهٔ «پیشتازان فضا» و «مردان ایکس»، در ۸۶ سالگی اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> پاتریک استوارت (Patrick Stewart)، بازیگر بریتانیایی، چهارشنبه ۲۸ اکتبر ۲۰۲۶ (۶ آبان ۱۴۰۵) در خانهٔ خود در لس‌آنجلس درگذشت. او ۸۶ ساله بود. خبر درگذشت او پنجشنبه ۲۹ اکتبر در بیانیه‌ای از سوی خانواده و سخنگوی او، کلی بوش نواک (Kelly Bush Novak)، در حساب رسمی اینستاگرام او منتشر شد.

پاتریک استوارت در سال ۱۹۹۹
پاتریک استوارت در سال ۱۹۹۹. عکس: Kingkongphoto و celebrity-photos.com، از ویکی‌مدیا کامنز، مجوز CC BY-SA 2.0

بنا بر این بیانیه، استوارت در مراقبت همسرش، سانی اوزل (Sunny Ozell)، «پس از سفری کوتاه و اثرگذار با بیماری آلزایمر و زوال عقل با اجسام لووی» جان سپرد. او پیش از مرگ این تشخیص‌ها را علنی نکرده بود.

پاتریک هیوز استوارت (Patrick Hewes Stewart) ۱۳ ژوئیهٔ ۱۹۴۰ در میرفیلد (Mirfield) در یورکشایر (Yorkshire) به دنیا آمد. در نوجوانی در گروه‌های تئاتر آماتور بازی می‌کرد و در ۱۵ سالگی مدرسه را رها کرد. او دهه‌ها با اجرا بر صحنهٔ آثار شکسپیر شناخته می‌شد و سپس با نقش کاپیتان ژان‌لوک پیکارد (Jean-Luc Picard) در «پیشتازان فضا: نسل بعد» (Star Trek: The Next Generation) و پروفسور چارلز خاویر (Charles Xavier) در مجموعه‌فیلم‌های «مردان ایکس» (X-Men) به شهرت جهانی رسید. او در مجموعه‌های انیمیشنی «فمیلی گای» (Family Guy) و «پدر آمریکایی» (American Dad) نیز صداپیشگی کرده است.

پس از درگذشت او، پیام‌های تسلیت از دنیای سینما و تلویزیون سرازیر شد. هیو جکمن (Hugh Jackman)، که در فیلم «لوگان» (Logan) در نقش ولورین کنار او بازی کرد، نوشت تا پایان عمر دلتنگ او خواهد بود؛ استودیوهای مارول (Marvel Studios) و جامعهٔ طرفداران «پیشتازان فضا» هم به او ادای احترام کردند و تهیه‌کنندهٔ «پیاده‌روی مشاهیر هالیوود» (Hollywood Walk of Fame) اعلام کرد روی ستارهٔ او گل خواهند گذاشت.

از او همسرش سانی اوزل، که در سال ۲۰۱۳ در مراسمی به ریاست دوست نزدیکش ایان مک‌کلن (Ian McKellen) با هم ازدواج کردند، و دخترش سوفی (Sophie) و پسرش، بازیگر دنیل استوارت (Daniel Stewart)، به یادگار مانده‌اند. گزارش شده «انتقام‌جویان: روز رستاخیز» (Avengers: Doomsday) آخرین فیلم اوست.


عکس: Kingkongphoto و celebrity-photos.com / ویکی‌مدیا کامنز (CC BY-SA 2.0)

منابع: سی‌بی‌اس نیوز (CBS News)، سی‌ان‌ان (CNN)، تایم (TIME)، ورایتی (Variety)، پلی‌بیل (Playbill) — ۷ و ۸ آبان ۱۴۰۵.

نوشته درگذشت پاتریک استوارت (Patrick Stewart)، بازیگر تئاتر شکسپیر و ستارهٔ «پیشتازان فضا» و «مردان ایکس»، در ۸۶ سالگی اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> https://honargardi.com/%d8%af%d8%b1%da%af%d8%b0%d8%b4%d8%aa-%d9%be%d8%a7%d8%aa%d8%b1%db%8c%da%a9-%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d9%88%d8%a7%d8%b1%d8%aa-patrick-stewart%d8%8c-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c%da%af%d8%b1-%d8%aa%d8%a6%d8%a7/feed/ 0 شانزدهمین دوره «منتخب نسل نو» در گالری شیرین https://honargardi.com/%d8%b4%d8%a7%d9%86%d8%b2%d8%af%d9%87%d9%85%db%8c%d9%86-%d8%af%d9%88%d8%b1%d9%87-%d9%85%d9%86%d8%aa%d8%ae%d8%a8-%d9%86%d8%b3%d9%84-%d9%86%d9%88-%d8%af%d8%b1-%da%af%d8%a7%d9%84%d8%b1%db%8c/ https://honargardi.com/%d8%b4%d8%a7%d9%86%d8%b2%d8%af%d9%87%d9%85%db%8c%d9%86-%d8%af%d9%88%d8%b1%d9%87-%d9%85%d9%86%d8%aa%d8%ae%d8%a8-%d9%86%d8%b3%d9%84-%d9%86%d9%88-%d8%af%d8%b1-%da%af%d8%a7%d9%84%d8%b1%db%8c/#respond Fri, 30 Oct 2026 06:30:00 +0000 https://honargardi.com/%d8%b4%d8%a7%d9%86%d8%b2%d8%af%d9%87%d9%85%db%8c%d9%86-%d8%af%d9%88%d8%b1%d9%87-%d9%85%d9%86%d8%aa%d8%ae%d8%a8-%d9%86%d8%b3%d9%84-%d9%86%d9%88-%d8%af%d8%b1-%da%af%d8%a7%d9%84%d8%b1%db%8c/ شانزدهمین دوره نمایشگاه گروهی سالانه «منتخب نسل نو» (The 16th Annual Montakhabe Nasl-e-No) از ۸ تا ۲۹ آبان‌ماه ۱۴۰۵ (۳۰ اکتبر تا ۲۰ نوامبر ۲۰۲۶) در گالری شیرین تهران برگزار می‌شود. اسامی هنرمندان شرکت‌کننده در فهرست رسمی گالری به‌صورت جداگانه ذکر نشده است. نشانی: تهران، خیابان کریم‌خان زند، خیابان سنایی، کوچه سیزدهم، پلاک ۵.

نوشته شانزدهمین دوره «منتخب نسل نو» در گالری شیرین اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> شانزدهمین دوره نمایشگاه گروهی سالانه «منتخب نسل نو» (The 16th Annual Montakhabe Nasl-e-No) از ۸ تا ۲۹ آبان‌ماه ۱۴۰۵ (۳۰ اکتبر تا ۲۰ نوامبر ۲۰۲۶) در گالری شیرین تهران برگزار می‌شود. اسامی هنرمندان شرکت‌کننده در فهرست رسمی گالری به‌صورت جداگانه ذکر نشده است. نشانی: تهران، خیابان کریم‌خان زند، خیابان سنایی، کوچه سیزدهم، پلاک ۵.

نوشته شانزدهمین دوره «منتخب نسل نو» در گالری شیرین اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> https://honargardi.com/%d8%b4%d8%a7%d9%86%d8%b2%d8%af%d9%87%d9%85%db%8c%d9%86-%d8%af%d9%88%d8%b1%d9%87-%d9%85%d9%86%d8%aa%d8%ae%d8%a8-%d9%86%d8%b3%d9%84-%d9%86%d9%88-%d8%af%d8%b1-%da%af%d8%a7%d9%84%d8%b1%db%8c/feed/ 0 منارت فر ۲۰۲۶ در پاریس: لینوکات‌های مژده اتراک و چشم‌اندازهای خاطرهٔ فعور https://honargardi.com/menart-fair-2026-paris-mojdeh-atrak-faour/ https://honargardi.com/menart-fair-2026-paris-mojdeh-atrak-faour/#respond Wed, 28 Oct 2026 18:22:48 +0000 https://honargardi.com/?p=37151 در منارت فر پاریس، طناز کشاورزیان لینوکات‌های مژده اتراک را معرفی کرد و فعور، هنرمند لبنانی، از خانه به‌مثابه خاطره، نه مکان، گفت.

نوشته منارت فر ۲۰۲۶ در پاریس: لینوکات‌های مژده اتراک و چشم‌اندازهای خاطرهٔ فعور اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> منارت فر (MENART Fair)، نمایشگاه هنر مدرن و معاصر خاورمیانه، شمال آفریقا و دیاسپورای آن‌ها در پاریس، هفتمین دورهٔ خود را از ۲۳ تا ۲۵ اکتبر ۲۰۲۶ در گالری ژوزف (Galerie Joseph)، به نشانی ۱۱۶ خیابان تورن (rue de Turenne) در بخش سوم پاریس برگزار کرد؛ پیش‌نمایش‌ها ۲۲ اکتبر بود. این دوره با شعار «خانه کجاست؟» (Where Is Home?) ۳۴ شرکت‌کننده از ۱۸ کشور را گرد هم آورد؛ این آمار از اعلام رسمی خود نمایشگاه است. هنرگردی در محل با دو نفر گفت‌وگو کرد: طناز کشاورزیان (Tannaz Keshavarzian)، مدیر گالری کشاورزیان (Galerie Keshavarzian) در پاریس، دربارهٔ لینوکات‌های مژده اتراک (Mojdeh Atrak) از ایران، و فعور (Faour)، هنرمند و معمار لبنانی که گالری ام‌اس (M|S Gallery) بیروت آثارش را عرضه کرد.

طناز کشاورزیان، مدیر گالری کشاورزیان، مقابل لینوکات‌های سیاه‌وسفید مژده اتراک در منارت فر پاریس
طناز کشاورزیان، مدیر گالری کشاورزیان، در غرفهٔ گالری، مقابل لینوکات‌های مژده اتراک. تصویر برگرفته از ویدیو: کسرا علیها.

گالری کشاورزیان: لینوکات‌های مژده اتراک

گالری کشاورزیان در بخش «برملاسازی» (Revealing Sector)، غرفهٔ آر۳ (R3)، آثار مژده اتراک (Mojdeh Atrak) از ایران را عرضه کرد. طناز کشاورزیان در گفت‌وگو به پارسی توضیح داد که لینوکات تکنیک اصلی این نمایش است: تصویرها روی لینولئوم کنده و سپس چاپ شده‌اند. به گفتهٔ او، تصویرها از تخیل هنرمند می‌آیند و به صفحه‌های چاپ منتقل شده‌اند، و او مجموعه را بسیار شخصی توصیف کرد.

لینوکات سیاه‌وسفید از مژده اتراک: سه جانور تیره روی لبه‌ای شطرنجی بالای طاق‌های آجری که در هر کدام پیکری بسته‌بندی‌شده ایستاده است
یکی از لینوکات‌های سیاه‌وسفید مژده اتراک در غرفهٔ گالری کشاورزیان. تصویر برگرفته از ویدیو: کسرا علیها.

در صفحهٔ این گالری در وب‌گاه نمایشگاه، از جمله یک لینوکات روی مقوا از سال ۲۰۲۴ از مجموعهٔ «باش، و می‌شود» (Be, and it is) و یک نقش‌برجستهٔ سرامیکی لعابی ساخته‌شده با دست از سال ۲۰۲۵ با نام «رقص در بی‌نهایت ۱» (Dance in Infinity #1) ثبت شده است.

لینوکات سیاه‌وسفید از مژده اتراک: دری طاقی و پرنقش‌ونگار کنار نرده‌ای با چنگال‌های درشت و زنجیر، بالای شخصیت‌هایی در لباس‌های نمایشی روی کف شطرنجی
لینوکات دیگری از مژده اتراک: در پرنقش‌ونگار، نرده و شخصیت‌هایی روی کف شطرنجی. تصویر برگرفته از ویدیو: کسرا علیها.

بازگشت رنگ

بیشتر آثار غرفه سیاه‌وسفیدند و رنگ در آن‌ها بسیار اندک است، چنان‌که طناز کشاورزیان یادآور شد. به گفتهٔ او، مجموعه‌ای از آثار رنگی نشان می‌دهد که رنگ به نظر به کارهای مژده اتراک بازگشته است.

اثری قاب‌شده با دسته‌گل میخک به رنگ قرمز تیره روی کاغذ صورتی کم‌رنگ، در قابی قرمز روی دیواری خاکستری
یکی از آثار رنگی غرفه: دسته‌گل میخک در قاب قرمز. تصویر برگرفته از ویدیو: کسرا علیها.
گوشه‌ای از غرفهٔ گالری کشاورزیان: اثری با میخک در قاب قرمز، پیکره‌ای کوچک روی طاقچه‌ای سیاه و دو اثر رنگی قاب‌شده که به دیوار تکیه داده شده‌اند
گوشه‌ای از غرفهٔ گالری کشاورزیان با آثار رنگی تکیه‌داده به دیوار. تصویر برگرفته از ویدیو: کسرا علیها.

لینوکات و کلاژ، مانند دکور صحنه

یک اثر از بقیه جداست: اثری یگانه که دو تکنیک لینوکات و کلاژ را با هم می‌آمیزد و طناز کشاورزیان آن را به دکور صحنه مانند کرد. چند لینوکات روی هم نصب شده‌اند و میانشان فاصله‌هایی هست که به اثر عمق می‌دهد؛ همهٔ این‌ها روی مخمل سیاه قرار گرفته است.

جزئیات یک کلاژ لینوکات سیاه‌وسفید: کوه‌های برف‌پوش بالای نمای خانه‌ای آجری با خروسی در پنجره‌ای طاقی و پایه‌ای شطرنجی
جزئیات اثری که لینوکات و کلاژ را می‌آمیزد و لایه‌لایه روی مخمل سیاه نصب شده است. تصویر برگرفته از ویدیو: کسرا علیها.

گالری ام‌اس: فعور و خانه به‌مثابه خاطره

در گالری ام‌اس (M|S Gallery) بیروت، به مدیریت میشل الداهر (Michel El Daher) و سیرین غلایینی (Sirine Ghalayini)، فعور (Faour) از لبنان آثاری روی کاغذ، از جمله کارهایی با مرکب و اکریلیک، عرضه کرد؛ این را صفحهٔ گالری در وب‌گاه نمایشگاه می‌گوید (بخش عمومی، غرفهٔ اف۱). متن کنار اثر در غرفه او را هنرمند و معمار لبنانی معرفی می‌کند که در جنوب لبنان به دنیا آمده و بزرگ شده است. فعور به انگلیسی کار خود را به پرسش نمایشگاه، یعنی «خانه کجاست؟»، پیوند داد.

فعور در منطقه‌ای روستایی و دورافتاده بزرگ شد و، به گفتهٔ خودش، نگاهی بیرونی به شهر و حساسیتی به میزان محرک‌های شهر پیدا کرد. پس از رفتن به بیروت و تحصیل معماری، شیفتگی‌اش به آنچه ساختمان‌ها دربارهٔ یک مکان می‌گویند بیشتر و بیشتر شد. با گذشت زمان شهر طاقت‌فرسا شد و فعور همین را می‌کوشد نشان دهد: دوگانگی میان زندگی در شهری فشرده و طاقت‌فرسا و خانه‌ای که برای فعور طبیعت و چشم‌انداز است — آرامش و آسودگیِ دور بودن از همه‌چیز.

سپس جنگ آمد. فعور گفت: «با جنگ دیگر به خانه‌ای دسترسی نداشتم.» شهر دم‌گیرتر شد و خانه «بیشتر به خاطره شبیه شد تا به یک مکان». شهرنگاره‌ها فشرده‌تر شدند — فعور آن‌ها را جاهایی توصیف کرد که در آن‌ها «حس می‌کنی همه‌چیز نزدیک توست و یک‌جورایی زیر نظری» — و در کنارشان چیزی پدید آمد که فعور «چشم‌اندازهای رؤیایی» می‌نامد، در کنار «شهرنگاره‌های هیولایی».

اطلاعات رویداد

تاریخ: ۲۳ تا ۲۵ اکتبر ۲۰۲۶ (پیش‌نمایش‌ها ۲۲ اکتبر)
مکان: گالری ژوزف (Galerie Joseph)، ۱۱۶ خیابان تورن (rue de Turenne)، پاریس ۷۵۰۰۳
شعار: «خانه کجاست؟» (Where Is Home?)
بنیان‌گذار و مدیر: لور دوتویل (Laure d’Hauteville)
گالری کشاورزیان (پاریس): بخش «برملاسازی» (Revealing Sector)، غرفهٔ آر۳ (R3) — مژده اتراک
گالری ام‌اس (بیروت): بخش عمومی (General Sector)، غرفهٔ اف۱ (F1) — فعور
وب‌گاه: menart-fair.com

متن و عکس‌ها: کسرا علیها. طناز کشاورزیان به پارسی سخن گفت و سخنانش در اینجا بازگو شده است؛ سخنان فعور از گفت‌وگوی ضبط‌شده به انگلیسی نقل و ترجمه شده است. اطلاعات رویداد از وب‌گاه رسمی نمایشگاه است.

نوشته منارت فر ۲۰۲۶ در پاریس: لینوکات‌های مژده اتراک و چشم‌اندازهای خاطرهٔ فعور اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> https://honargardi.com/menart-fair-2026-paris-mojdeh-atrak-faour/feed/ 0 هنرمندان در معرض خطر: سه هنرمند در تبعید در یونسکوی پاریس سخن گفتند https://honargardi.com/%d9%87%d9%86%d8%b1%d9%85%d9%86%d8%af%d8%a7%d9%86-%d8%af%d8%b1-%d9%85%d8%b9%d8%b1%d8%b6-%d8%ae%d8%b7%d8%b1-%d8%b3%d9%87-%d9%87%d9%86%d8%b1%d9%85%d9%86%d8%af-%d8%af%d8%b1-%d8%aa%d8%a8%d8%b9%db%8c%d8%af/ https://honargardi.com/%d9%87%d9%86%d8%b1%d9%85%d9%86%d8%af%d8%a7%d9%86-%d8%af%d8%b1-%d9%85%d8%b9%d8%b1%d8%b6-%d8%ae%d8%b7%d8%b1-%d8%b3%d9%87-%d9%87%d9%86%d8%b1%d9%85%d9%86%d8%af-%d8%af%d8%b1-%d8%aa%d8%a8%d8%b9%db%8c%d8%af/#respond Tue, 27 Oct 2026 12:39:03 +0000 https://honargardi.com/?p=37140 در یونسکوی پاریس، کبری خادمی، محمد القدوه و میاده عادل از سانسور، تبعید و نیازهای هنرمندان پس از رسیدن به امنیت گفتند.

نوشته هنرمندان در معرض خطر: سه هنرمند در تبعید در یونسکوی پاریس سخن گفتند اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> روز ۲۶ اکتبر ۲۰۲۶، تالار چهارم یونسکو در پاریس میزبان نشستی ۹۰ دقیقه‌ای با عنوان «هنرمندان در معرض خطر: صداهایی که خاموش نمی‌شوند» (Artists at Risk: Voices That Cannot Be Silenced) بود. این نشست را نمایندگی دائم ایرلند نزد سازمان همکاری و توسعهٔ اقتصادی (OECD) و یونسکو و سفارت ایرلند برگزار کردند. سه هنرمندِ در تبعید — کبری خادمی (Kubra Khademi) از افغانستان، محمد القدوه (Mohammed Al Qudwa) از فلسطین و میاده عادل (Mayada Adil) از سودان — با دروال مک‌دانلد (Dearbhail McDonald)، روزنامه‌نگار و مجری ایرلندی، دربارهٔ سانسور، آوارگی و نیازهای هنرمندان پس از رسیدن به امنیت گفت‌وگو کردند.

چهار سخنران پشت میزی بلند و چوبی در تالار چهارم یونسکو در پاریس، روبه‌روی اسلاید معرفی سخنرانان
هیئت گفت‌وگو در تالار چهارم یونسکو، پاریس، با اسلاید معرفی سخنرانان در پس‌زمینه. عکس: کسرا علیها.

گشایش: سرمایه‌گذاری در هنرمندان

دیوید بروک (David Brück)، سفیر و نمایندهٔ دائم ایرلند نزد یونسکو، نشست را با این سخن گشود که ایرلند حمایت از هنرمندان را سرمایه‌گذاری در دموکراسی، تنوع و انسجام اجتماعی می‌داند، و از طرح «درآمد پایه برای هنر» (Basic Income for the Arts) در این کشور نام برد. به گفتهٔ او، در جاهای دیگر هنرمندان با سانسور، ارعاب، آوارگی و آزار روبه‌رو هستند، و وقتی هنرمندان خاموش می‌شوند، تنها آفرینش هدف نیست؛ آزادی بیان، گفت‌وگوی انتقادی و تنوع صداهایی هم هدف می‌شود که جوامع باز به آن‌ها وابسته‌اند.

روزاریو سورایده (Rosario Soraide)، هماهنگ‌کنندهٔ برنامهٔ یونسکو–آشبرگ برای هنرمندان و کارکنان فرهنگی (UNESCO-Aschberg Programme for Artists and Cultural Professionals)، «توصیه‌نامهٔ ۱۹۸۰ دربارهٔ جایگاه هنرمند» و «کنوانسیون ۲۰۰۵ برای حفاظت و ترویج تنوع بیان‌های فرهنگی» را یادآوری کرد. بنا بر این سخنرانی، این برنامه که از ۲۰۱۷ هزینهٔ آن را نروژ می‌پردازد، در بیش از پنجاه کشور طرح‌هایی را پشتیبانی کرده است؛ از جمله پروژه‌های تازه برای هنرمندان افغانستان، لبنان، فلسطین، سودان، اوکراین و یمن، و یک مرکز آفرینش در بندر سودان (Port Sudan) برای هنرمندان آواره. سورایده گفت: «هنرمندان هرگز نباید ناچار شوند میان امنیت خود و حق آفرینش یکی را برگزینند.»

سخنرانی پشت تریبون یونسکو در کنار پرچم ایرلند در تالار چهارم، با اسلاید نشست روی پرده
سخنرانی‌های گشایش نشست پشت تریبون یونسکو، تالار چهارم، پاریس. عکس: کسرا علیها.

دروال مک‌دانلد، در نقش گرداننده، یادآور شد که گزارش امسال «وضعیت آزادی هنری» (State of Artistic Freedom) از سازمان فری‌میوز (Freemuse)، درگیری مسلحانه و پس‌رفت دموکراسی را دو بحران همزمان برای هنرمندان می‌نامد و غزه، سودان، اوکراین، میانمار، لبنان و ایران را از جمله مناطق آسیب‌دیده برمی‌شمارد. او حمایت‌های ایرلند از هنرمندان را هم برشمرد: معافیت مالیاتی درآمد هنرمندان از ۱۹۶۹، فرهنگستان «آسدانا» (Aosdána) با پشتیبانی دولت از ۱۹۸۱، و درآمد پایه برای هنر که به ۲۰۰۰ هنرمند، هفته‌ای ۳۲۵ یورو برای سه سال می‌پردازد.

سه اثر، سه گونه خطر

کبری خادمی، که در اسلاید نشست «هنرمند چندرشته‌ای هزاره از افغانستان» معرفی شده بود، باید دو اثر با فاصلهٔ چندساله را به هم پیوند می‌داد: «زره» (Armor)، اجرای خیابانی ۲۰۱۵ او در کابل، و اثری تازه‌تر که در پاریس نمایش داده شد. بنا بر گزارش‌های منتشرشده، تهدیدهایی که پس از «زره» پدید آمد او را ناچار به ترک افغانستان کرد. او از خشمی گفت که اثرش برانگیخت، گفت پذیرفته است نجات پیدا کند، و افزود اثر هنری پیامی است که فراتر از هر مرزی فهمیده می‌شود. پرسیده شد از «خطر» چه می‌گوید؛ پاسخ داد هنگام کار به آن فکر نمی‌کند: «هنر این‌گونه کار می‌کند»؛ این جمله بر پایهٔ ضبط نشست آمده است.

خادمی دربارهٔ امروز گفت افغانستان تنها کشوری است که زنان را از مدرسه و دانشگاه بازمی‌دارد و سکوت جهان بخشی از این فاجعه است. او تعریف کرد که به زنانِ صاحب‌قدرت جهان نامه نوشته و بی‌پاسخ مانده، و سپس از این تجربه تابلویی ساخته است.

محمد القدوه، دروال مک‌دانلد، میاده عادل و کبری خادمی پشت میز نشست، زیر اسلاید معرفی کبری خادمی
از چپ: محمد القدوه، دروال مک‌دانلد، میاده عادل و کبری خادمی. عکس: کسرا علیها.

میاده عادل، پزشک سودانی که طراح مد شده و در پاریس زندگی می‌کند، فیلم کوتاهی دربارهٔ رنگ سفید نشان داد که با گوگل آرتس اند کالچر (Google Arts & Culture) ساخته است؛ رنگی که پایهٔ مجموعه‌های اوست. او آن را رنگ پایداری و آشتی مردم سودان خواند که زنانِ پیشگام انقلاب ۲۰۱۹ می‌پوشیدند، و گفت آن را برگزیده تا مردم سودان را جز از رهگذر جنگی نشان دهد که از آوریل ۲۰۲۳ خبرها را پر کرده است. او یکی از مجموعه‌هایش را — که ۲۰۱۸ در مراسم پذیرایی آفریقایی یونسکو در پاریس نشان داده شد — به زنانی پیوند داد که هنگام کار پزشکی در اردوگاه پناهندگان دیده بود، و گفت مد او را «به کاخ الیزه برد».

نمایی از فیلم نمایش‌داده‌شده روی پرده با جمعی از مردم در جامه‌های سفید و زیرنویس انگلیسی دربارهٔ رنگ سفید، بالای میز نشست
فیلم میاده عادل دربارهٔ رنگ سفید که در تالار چهارم نمایش داده شد. عکس: کسرا علیها.

محمد القدوه، نمایشنامه‌نویس و هنرمند تئاتر فلسطینی، بخشی از اثری در دست ساخت به نام «ریشه» (Root) را ارائه کرد؛ اثری بر پایهٔ این که واژه‌های عربی به ریشه‌های سه‌حرفی بازمی‌گردند — نام خودش، محمد، و احمد یک ریشه دارند — و بر آنچه بر سر واژه‌ها می‌آید وقتی به زبان‌های دیگر می‌روند. او خودِ عبارت «هنرمندان در معرض خطر» را به پرسش گرفت و آن را با تعبیرهایی مانند «خاورمیانه» سنجید که همچنان به‌عنوان واژگان سیاسی به کار می‌روند. او از «مراکب» (Marakeb) هم گفت، بستری که با هنرمندانی از غزه ساخته شده تا کارهایشان شناخته شود، و افزود آنچه با خود آورده، به‌جای امید، مسئولیت بوده است. دیدگاه‌های او دربارهٔ وضعیت سیاسی فلسطین از آنِ خود اوست و همان‌گونه که بیان کرد گزارش شده است.

هنرمندان به چه نیاز دارند

وقتی پرسیده شد حاضران چه کمک عملی می‌توانند بکنند، خادمی از پیوندی جهانی میان هنرمندان و نهادها گفت. القدوه پاسخ داد: «ما به زمان نیاز داریم» — زمانی که به مواد و ابزار ارزان و به امکان آفریدن بدون ناچاری برای نجات‌دادن همه‌چیز در همان لحظه وابسته است. میاده عادل از حمایت روانی، دسترسی به بازار، کمک برای ویزای موقت، به‌رسمیت‌شناختن هنر به‌عنوان یک حرفه و نه سرگرمی، و سیاست‌های فراگیر گفت؛ مهم‌ترین چیز، به گفتهٔ او، احساس تعلق است.

از میان حاضران

در بخش پرسش‌ها، یکی از اعضای هیئت نمایندگی دولت فلسطین، که خود هنرمندی اهل غزه است، از سخنرانان پرسید آیا با احساس گناهِ بازمانده زندگی می‌کنند. خادمی گفت هم خوش‌اقبال است و هم احساس گناه دارد؛ القدوه گفت هنر درمان اوست؛ میاده عادل گفت سوگ زمان می‌خواهد و باید به آن همهٔ زمانی را داد که لازم دارد. یکی از حاضران ایرانی گفت برای ایرانیان زمان یعنی زنده‌بودن یا نبودن، و گذاشتن تا هنرمندان شنیده شوند ارزشمندترین کاری است که حاضران می‌توانند بکنند. یک نویسندهٔ ایرلندی و هنرمندی دیگر هم سخن گفتند؛ دومی از دشواری درخواست پول برای هنرمندان، به‌ویژه زنان، گفت. مک‌دانلد افزود پژوهشی آزمایشی که پیش از «درآمد پایه برای هنر» انجام شد، دریافت‌کنندگان و غیردریافت‌کنندگان را سنجید و میان آن‌ها در رفاه و توان آفرینش تفاوت یافت.

دیوید بروک در پایان سه چیز را از نشست برداشت خود نامید: شجاعت هنرمندان، مسئولیتِ سخن‌گفتن از جانب یک جامعه، و خوش‌بینی‌ای آمیخته با کنجکاوی. او گفت: «امید یک کنش است.»

اطلاعات رویداد

تاریخ و ساعت: ۲۶ اکتبر ۲۰۲۶، ۱۱:۰۰ تا ۱۲:۳۰
مکان: یونسکو، تالار چهارم، پاریس
برگزارکنندگان: نمایندگی دائم ایرلند نزد سازمان همکاری و توسعهٔ اقتصادی و یونسکو؛ سفارت ایرلند
سخنرانان: سفیر دیوید بروک؛ روزاریو سورایده؛ کبری خادمی؛ محمد القدوه؛ میاده عادل؛ گردانندهٔ نشست: دروال مک‌دانلد

متن و عکس‌ها: کسرا علیها و بهنود معصومی. نقل‌قول‌ها از ضبط نشست و برنامهٔ رسمی گرفته شده‌اند؛ سخنان، دیدگاه خود سخنرانان است.

نوشته هنرمندان در معرض خطر: سه هنرمند در تبعید در یونسکوی پاریس سخن گفتند اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> https://honargardi.com/%d9%87%d9%86%d8%b1%d9%85%d9%86%d8%af%d8%a7%d9%86-%d8%af%d8%b1-%d9%85%d8%b9%d8%b1%d8%b6-%d8%ae%d8%b7%d8%b1-%d8%b3%d9%87-%d9%87%d9%86%d8%b1%d9%85%d9%86%d8%af-%d8%af%d8%b1-%d8%aa%d8%a8%d8%b9%db%8c%d8%af/feed/ 0 جایزهٔ مارسل دوشان ۲۰۲۶ به دوتایی برونیون رولن رسید؛ چیدمانی از ژتون‌های پرهیز https://honargardi.com/%d8%ac%d8%a7%db%8c%d8%b2%d9%87%d9%94-%d9%85%d8%a7%d8%b1%d8%b3%d9%84-%d8%af%d9%88%d8%b4%d8%a7%d9%86-%db%b2%db%b0%db%b2%db%b6-%d8%a8%d9%87-%d8%af%d9%88%d8%aa%d8%a7%db%8c%db%8c-%d8%a8%d8%b1%d9%88%d9%86/ https://honargardi.com/%d8%ac%d8%a7%db%8c%d8%b2%d9%87%d9%94-%d9%85%d8%a7%d8%b1%d8%b3%d9%84-%d8%af%d9%88%d8%b4%d8%a7%d9%86-%db%b2%db%b0%db%b2%db%b6-%d8%a8%d9%87-%d8%af%d9%88%d8%aa%d8%a7%db%8c%db%8c-%d8%a8%d8%b1%d9%88%d9%86/#respond Sun, 25 Oct 2026 08:12:42 +0000 https://honargardi.com/?p=37132 پاریس – دوتایی هنری «برونیون رولن» (Brognon Rollin)، متشکل از داوید برونیون (David Brognon) و استفانی رولن (Stéphanie Rollin)، برندهٔ جایزهٔ مارسل دوشان ۲۰۲۶ شد. بر پایهٔ گزارش‌های The Art Newspaper فرانسه و Le Journal des Arts، این اعلام پنجشنبه ۲۲ اکتبر ۲۰۲۶ در موزهٔ هنر مدرن پاریس انجام شد. هیئت داوران این دو هنرمند […]

نوشته جایزهٔ مارسل دوشان ۲۰۲۶ به دوتایی برونیون رولن رسید؛ چیدمانی از ژتون‌های پرهیز اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> پاریس – دوتایی هنری «برونیون رولن» (Brognon Rollin)، متشکل از داوید برونیون (David Brognon) و استفانی رولن (Stéphanie Rollin)، برندهٔ جایزهٔ مارسل دوشان ۲۰۲۶ شد. بر پایهٔ گزارش‌های The Art Newspaper فرانسه و Le Journal des Arts، این اعلام پنجشنبه ۲۲ اکتبر ۲۰۲۶ در موزهٔ هنر مدرن پاریس انجام شد. هیئت داوران این دو هنرمند را بر سه نامزد دیگر، ژوئل آندریانومئاریزوا (Joël Andrianomearisoa)، لورا انو (Laura Henno) و ژوزفا نتجام (Josèfa Ntjam)، برگزید؛ برای چیدمانی که برای نمایشگاه جایزه ساخته‌اند و «۵٬۳۷۶ سال، ۱٬۸۹۲ ماه، ۱٬۱۱۰ روز، ۱٬۲۰۱ ساعت» نام دارد.

تصویر مطبوعاتیِ نامزدهای جایزهٔ مارسل دوشان ۲۰۲۶
تصویر مطبوعاتیِ نامزدهای جایزهٔ مارسل دوشان ۲۰۲۶. © Paris Musées / Guillaume Blot. تصویر مطبوعاتی: صفحهٔ مطبوعاتی مرکز پمپیدو.

این جایزه که اکنون به بیست‌وششمین دورهٔ خود رسیده، بنا بر اطلاعیهٔ مرکز پمپیدو در مجموع ۹۰ هزار یورو اعتبار دارد که ۳۵ هزار یورو آن به هنرمند برنده می‌رسد. انجمن آدیاف (ADIAF)، انجمن گردآورندگان برای گسترش بین‌المللی هنر فرانسه، آن را در سال ۲۰۰۰ بنیاد نهاد و با همکاری مرکز پمپیدو برگزار می‌کند. به‌سبب بازسازی ساختمان پمپیدو، این دومین‌بار است که میزبان آن موزهٔ هنر مدرن پاریس است؛ اطلاعیه می‌گوید نمایشگاه‌های جایزه تا سال ۲۰۲۹ در همین موزه برگزار خواهد شد.

اثر برنده

به نوشتهٔ The Art Newspaper فرانسه، این دو هنرمند در اتاقی تاریک «مجسمه‌های زمانی» ساخته‌اند: دستگاه‌های سکه‌هل (coin-pusher) از همان نوعی که در شهربازی‌ها دیده می‌شود، که در فاصله‌های منظم به حرکت درمی‌آیند و مجموعه‌ای از ژتون‌های پرهیز را نشان می‌دهند. این روزنامه می‌نویسد این ژتون‌ها در سراسر جهان در گروه‌های ناشناسِ معتادان به الکل، قمار، کوکائین و وابستگی‌های عاطفی و جنسی میان اعضا پخش می‌شود و هرکدام گواه دورانی از پرهیز است.

Le Journal des Arts می‌افزاید که این ژتون‌ها از سال ۲۰۲۲ گردآوری شده‌اند و روی هم بیش از ۵ هزار سال پرهیز را نشان می‌دهند، و سه چراغ دیواریِ متصل در چیدمان به اطلاعاتی واکنش نشان می‌دهند که فردی با هشت سال پرهیز می‌فرستد. این نشریه اثر را رویارویی مدت پرهیز با امکانِ همیشگیِ بازگشتِ اعتیاد توصیف می‌کند. این جزئیات را فقط همین رسانه گزارش کرده است.

The Art Newspaper فرانسه از گالری این دو هنرمند، mfc-michèle didier، نقل می‌کند که برونیون و رولن با مادهٔ خامِ اجتماعی و اغلب حاشیه‌ای کار می‌کنند و مضمون‌های تکرارشونده‌شان زندانی‌شدن، انتظار و کنترل است. به گزارش هر دو رسانه، نخستین نمایشگاه تکنفرهٔ آنان در یک نهاد هنری در سال ۲۰۲۰ در مک‌وال (MAC VAL) در ویتری‌سور‌سن برگزار شد.

هیئت داوران و واکنش‌ها

ریاست هیئت داوران با خاویر ری (Xavier Rey)، مدیر موزهٔ ملی هنر مدرن – مرکز پمپیدو، بود. به فهرست The Art Newspaper فرانسه، دیگر اعضا عبارت بودند از کلود بونن (Claude Bonnin)، گردآورنده و رئیس آدیاف؛ آکمی شیراها (Akemi Shiraha)، از انجمن مارسل دوشان؛ فابریس هرگوت (Fabrice Hergott)، مدیر موزهٔ هنر مدرن پاریس؛ فرناندو آریولا (Fernando Arriola)، گردآورنده؛ هنرمندان قادر عطیه (Kader Attia) و برلیندی دو بروکر (Berlinde De Bruyckere)؛ کارین هیندسبو (Karin Hindsbo)، مدیر تیت مدرن؛ کریستف لریبو (Christophe Leribault)، رئیس‌ومدیرعامل لوور؛ و ماری‌سسیل زینسو (Marie-Cécile Zinsou)، گردآورنده.

در اظهاراتی که The Art Newspaper فرانسه بازنشر کرده، کلود بونن به نمایندگی از حدود ۳۰۰ گردآورندهٔ آدیاف از دقت مفهومی کار دوتایی برونیون رولن تمجید کرد و گفت چهار نامزد در سال‌های آینده، از جمله با نمایشگاه در خارج از فرانسه و اقامت هنری در ویلا آلبرتین و مانوفاکتور سور، همراهی خواهند شد. فابریس هرگوت گفت این اثر زمانِ انتظار، اعتیاد و مقاومتِ درونی را به ماده درمی‌آورد، و خاویر ری گفت اثر بخشی از صمیمیت را آشکار می‌کند که با همگان سخن می‌گوید.

همین رسانه یادآور می‌شود که مراسم در هفتهٔ هنر پاریس برگزار شد؛ هفته‌ای که به نوشتهٔ آن، جنبشی اجتماعی نمایشگاه Art Basel Paris را پیش از آخر هفته به بستن زودهنگام درهایش واداشت.

اطلاعات کاربردی

نمایشگاه چهار نامزد: موزهٔ هنر مدرن پاریس (Musée d’Art Moderne de Paris)، ۲ اکتبر ۲۰۲۶ تا ۷ فوریهٔ ۲۰۲۷، ورود آزاد؛ کیوریتورها: اودیل بورلورو (Odile Burluraux) و نیکلا لیوچی‌گوتنیکوف (Nicolas Liucci-Goutnikov)؛ به نوشتهٔ صفحهٔ مطبوعاتی مرکز پمپیدو.

منابع: مرکز پمپیدو، اطلاعیهٔ «Prix Marcel Duchamp 2026» · The Art Newspaper فرانسه، ۲۲ اکتبر ۲۰۲۶ · Le Journal des Arts، ۲۳ اکتبر ۲۰۲۶

این مقاله با کمک هوش مصنوعی تهیه و توسط تحریریه هنرگردی بازبینی شده است.

نوشته جایزهٔ مارسل دوشان ۲۰۲۶ به دوتایی برونیون رولن رسید؛ چیدمانی از ژتون‌های پرهیز اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> https://honargardi.com/%d8%ac%d8%a7%db%8c%d8%b2%d9%87%d9%94-%d9%85%d8%a7%d8%b1%d8%b3%d9%84-%d8%af%d9%88%d8%b4%d8%a7%d9%86-%db%b2%db%b0%db%b2%db%b6-%d8%a8%d9%87-%d8%af%d9%88%d8%aa%d8%a7%db%8c%db%8c-%d8%a8%d8%b1%d9%88%d9%86/feed/ 0 نمایشگاه فرهاد قشقایی — زیرزمین دستان https://honargardi.com/%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87-%d9%81%d8%b1%d9%87%d8%a7%d8%af-%d9%82%d8%b4%d9%82%d8%a7%db%8c%db%8c-%d8%b2%db%8c%d8%b1%d8%b2%d9%85%db%8c%d9%86-%d8%af%d8%b3%d8%aa%d8%a7%d9%86/ https://honargardi.com/%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87-%d9%81%d8%b1%d9%87%d8%a7%d8%af-%d9%82%d8%b4%d9%82%d8%a7%db%8c%db%8c-%d8%b2%db%8c%d8%b1%d8%b2%d9%85%db%8c%d9%86-%d8%af%d8%b3%d8%aa%d8%a7%d9%86/#respond Fri, 23 Oct 2026 06:30:00 +0000 https://honargardi.com/?p=37336 نمایشگاه انفرادی «Chonosss» (زیبا اما آلوده) اثر فرهاد قشقایی، با کیوریتوری سام کشمیری، از ۱ تا ۱۵ آبان‌ماه ۱۴۰۵ (۲۳ اکتبر تا ۶ نوامبر ۲۰۲۶) در زیرزمین دستان برگزار می‌شود. نشانی: تهران، فرشته (فیاضی)، خیابان بیدار، پلاک ۶.

نوشته نمایشگاه فرهاد قشقایی — زیرزمین دستان اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> نمایشگاه انفرادی «Chonosss» (زیبا اما آلوده) اثر فرهاد قشقایی، با کیوریتوری سام کشمیری، از ۱ تا ۱۵ آبان‌ماه ۱۴۰۵ (۲۳ اکتبر تا ۶ نوامبر ۲۰۲۶) در زیرزمین دستان برگزار می‌شود. نشانی: تهران، فرشته (فیاضی)، خیابان بیدار، پلاک ۶.

نوشته نمایشگاه فرهاد قشقایی — زیرزمین دستان اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> https://honargardi.com/%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87-%d9%81%d8%b1%d9%87%d8%a7%d8%af-%d9%82%d8%b4%d9%82%d8%a7%db%8c%db%8c-%d8%b2%db%8c%d8%b1%d8%b2%d9%85%db%8c%d9%86-%d8%af%d8%b3%d8%aa%d8%a7%d9%86/feed/ 0 آرت بازل پاریس ۲۰۲۶ در گراند پله: پنجمین دوره با ۲۱۱ غرفه‌دار، نخستین دوره زیر نظر کریم کریپا https://honargardi.com/%d8%a2%d8%b1%d8%aa-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%d9%84-%d9%be%d8%a7%d8%b1%db%8c%d8%b3-%db%b2%db%b0%db%b2%db%b6-%d8%af%d8%b1-%da%af%d8%b1%d8%a7%d9%86%d8%af-%d9%be%d9%84%d9%87-%d9%be%d9%86%d8%ac%d9%85%db%8c%d9%86/ https://honargardi.com/%d8%a2%d8%b1%d8%aa-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%d9%84-%d9%be%d8%a7%d8%b1%db%8c%d8%b3-%db%b2%db%b0%db%b2%db%b6-%d8%af%d8%b1-%da%af%d8%b1%d8%a7%d9%86%d8%af-%d9%be%d9%84%d9%87-%d9%be%d9%86%d8%ac%d9%85%db%8c%d9%86/#respond Thu, 22 Oct 2026 10:03:52 +0000 https://honargardi.com/?p=37099 به‌روزرسانی، ۲۳ اکتبر ۲۰۲۶: «آرت بازل پاریس» زودتر از برنامه بسته می‌شود. به نوشتهٔ The Art Newspaper، Artsy و Ocula، نمایشگاه امروز، جمعه ۲۳ اکتبر، ساعت ۱۹ تعطیل می‌شود و شنبه ۲۴ و یکشنبه ۲۵ اکتبر بازنخواهد شد. دلیل‌های گزارش‌شده، ایمنی بازدیدکنندگان، غرفه‌داران، کارکنان و آثار در آستانهٔ تظاهرات‌های پیش‌بینی‌شده در پاریس است؛ تظاهرات‌هایی که […]

نوشته آرت بازل پاریس ۲۰۲۶ در گراند پله: پنجمین دوره با ۲۱۱ غرفه‌دار، نخستین دوره زیر نظر کریم کریپا اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> به‌روزرسانی، ۲۳ اکتبر ۲۰۲۶: «آرت بازل پاریس» زودتر از برنامه بسته می‌شود. به نوشتهٔ The Art Newspaper، Artsy و Ocula، نمایشگاه امروز، جمعه ۲۳ اکتبر، ساعت ۱۹ تعطیل می‌شود و شنبه ۲۴ و یکشنبه ۲۵ اکتبر بازنخواهد شد. دلیل‌های گزارش‌شده، ایمنی بازدیدکنندگان، غرفه‌داران، کارکنان و آثار در آستانهٔ تظاهرات‌های پیش‌بینی‌شده در پاریس است؛ تظاهرات‌هایی که پس از اعتراض‌ها در سراسر فرانسه دربارهٔ وضعیت مدارس و هزینهٔ زندگی برگزار می‌شوند. جداگانه، گراند پله در وب‌سایت خود می‌نویسد که شنبه ۲۴ اکتبر کل گراند پله و نمایشگاه‌هایش به‌دلیل تظاهرات‌های پیش‌بینی‌شده در پاریس تمام روز بسته است.

پنجمین دورهٔ «آرت بازل پاریس»، نخستین دوره‌ای که زیر نظر کریم کریپا برگزار می‌شود، در گراند پله در جریان است. برنامه این بود که نمایشگاه تا یکشنبه ۲۵ اکتبر ۲۰۲۶ ادامه یابد، اما اکنون در ۲۳ اکتبر بسته می‌شود (به‌روزرسانی بالا را ببینید). به گفتهٔ صفحهٔ رسمی گراند پله، ۲۱۱ غرفه‌دار از ۴۱ کشور و قلمرو در این رویداد حاضرند.

نمای کلی آرت بازل پاریس ۲۰۲۶ (پیش‌نمایش ویژه)، گراند پله
آرت بازل پاریس ۲۰۲۶. تصویر مطبوعاتی: Art Basel. © Courtesy of Art Basel

چه چیزی تازه است

به نوشتهٔ گراند پله، نزدیک به ۳۰ گالری برای نخستین بار در این نمایشگاه شرکت می‌کنند. بخش «امرجنس» (Emergence) ۱۶ ارائهٔ انفرادی دارد. به گفتهٔ کریم کریپا در گفت‌وگو با «آرت بازل» (۲۱ سپتامبر ۲۰۲۶)، بخش «پرمیس» (Premise) امسال ۱۲ غرفه خواهد داشت، در برابر نُه غرفه در سال گذشته. او دربارهٔ این بخش می‌گوید: «Premise reflects a desire to broaden the margins of the art historical canon.»

کریپا، به نوشتهٔ «آرت بازل»، پیش‌تر مدیر ارتباطات «آرت بازل پاریس» بوده است. این نخستین دوره‌ای است که او مدیریت نمایشگاه را بر عهده دارد.

نمای کلی آرت بازل پاریس ۲۰۲۶ (پیش‌نمایش ویژه)، گراند پله
آرت بازل پاریس ۲۰۲۶. تصویر مطبوعاتی: Art Basel. © Courtesy of Art Basel

برنامه‌های همراه

بنا بر راهنمای رسمی «آرت بازل»، «اوه لا لا!» (Oh La La!) ــ بازچینش دوروزهٔ غرفه‌ها ــ در ۲۳ و ۲۴ اکتبر برگزار می‌شود و فیلیپین لروا-بولیو، بازیگر فرانسوی، مدیر هنری آن با موضوع «اسطوره‌ها و افسانه‌ها» (Myths & Legends) است. ۱۱ گفت‌وگوی عمومی از ۲۲ تا ۲۴ اکتبر برای نخستین بار در سالن اجتماعات گراند پله برگزار می‌شود (با رزرو و رایگان). برنامهٔ عمومی نمایشگاه در نُه مکان شهر شامل اثری از آلیس دیوپ در کاخ ایِنا و سه مجسمهٔ برنزی از تریسی امین در میدان حقوق بشر است. به گفتهٔ همان راهنما، خیابان وینستون چرچیل در طول نمایشگاه فقط برای عابران پیاده خواهد بود. این تاریخ‌ها از راهنمایی است که پیش از بسته‌شدن زودهنگام منتشر شده بود؛ در منابعی که بررسی کردیم، «آرت بازل» روشن نکرده بود کدام رویدادهای برنامه‌ریزی‌شده برای ۲۴ اکتبر همچنان برگزار می‌شوند.

نمای کلی آرت بازل پاریس ۲۰۲۶ (پیش‌نمایش ویژه)، گراند پله
آرت بازل پاریس ۲۰۲۶. تصویر مطبوعاتی: Art Basel. © Courtesy of Art Basel

اطلاعات عملی

گراند پله، شمار ۷ خیابان وینستون چرچیل، پاریس ۸. برنامهٔ نخست: ۲۳ تا ۲۵ اکتبر ۲۰۲۶، ساعت ۱۱ تا ۱۹ (به نوشتهٔ گراند پله)؛ برنامهٔ اصلاح‌شده: نمایشگاه جمعه ۲۳ اکتبر ساعت ۱۹ بسته می‌شود و شنبه ۲۴ و یکشنبه ۲۵ اکتبر تعطیل است. پیش‌نمایش ویژه ۲۱ و ۲۲ اکتبر و افتتاحیهٔ عمومی عصر ۲۲ اکتبر، به نوشتهٔ گروه MCH، مالک آرت بازل.

نیازمند بررسی (یادداشت تحریریه): شمار غرفه‌داران در منابع متفاوت است: ۲۰۶ در اعلام ماه مه (ARTnews، Artlyst) و ۲۱۱ در منابع رسمی تازه‌تر (گراند پله، آرت بازل، سپتامبر). این مقاله رقم رسمی تازه‌تر را آورده است. تاریخ پیش‌نمایش‌ها هم یکسان نیست: اعلام گروه MCH ۲۱ و ۲۲ اکتبر را آورده بود، اما The Art Newspaper و Artnet می‌نویسند «آوانپرمیر» (Avant-Première) سه‌شنبه ۲۰ اکتبر آغاز شد.

منابع: گراند پله — Art Basel Paris 2026 · آرت بازل — راهنمای رسمی · آرت بازل — گفت‌وگو با کریم کریپا · MCH Group · Artlyst · The Art Newspaper · Artsy · Ocula

این مقاله با کمک هوش مصنوعی تهیه و توسط تحریریه هنرگردی بازبینی شده است.

نوشته آرت بازل پاریس ۲۰۲۶ در گراند پله: پنجمین دوره با ۲۱۱ غرفه‌دار، نخستین دوره زیر نظر کریم کریپا اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> https://honargardi.com/%d8%a2%d8%b1%d8%aa-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%d9%84-%d9%be%d8%a7%d8%b1%db%8c%d8%b3-%db%b2%db%b0%db%b2%db%b6-%d8%af%d8%b1-%da%af%d8%b1%d8%a7%d9%86%d8%af-%d9%be%d9%84%d9%87-%d9%be%d9%86%d8%ac%d9%85%db%8c%d9%86/feed/ 0 سایفست ۱۷ (CYFEST 17) با نمایشگاه «ناتورا ناتورانس» در مرکز هنرهای کافسجیان گشوده شد https://honargardi.com/cyfest-17-yerevan-natura-naturans-cafesjian-center/ https://honargardi.com/cyfest-17-yerevan-natura-naturans-cafesjian-center/#respond Tue, 20 Oct 2026 21:37:40 +0000 https://honargardi.com/?p=36955 سایفست ۱۷ تا ۱۷ ژانویهٔ ۲۰۲۷ در مرکز هنرهای کافسجیان ایروان برپاست: نمایشگاهی با آثار بیش از ۳۵ هنرمند و برنامه‌ای از اجرا، صدا و تصویر متحرک.

نوشته سایفست ۱۷ (CYFEST 17) با نمایشگاه «ناتورا ناتورانس» در مرکز هنرهای کافسجیان گشوده شد اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> هفدهمین دورهٔ جشنوارهٔ بین‌المللی هنر رسانه‌ای سایفست (CYFEST) در ۱۵ اکتبر ۲۰۲۶ در مرکز هنرهای کافسجیان (Cafesjian Center for the Arts) در ایروان گشایش یافت. در این دوره، نمایشگاه «ناتورا ناتورانس: انسان، طبیعت، منظر» (Natura Naturans: Human Beings, Nature, Landscape) در «گالری ساسونتسی داوید» (Sasuntsi Davit Gallery) مرکز به نمایش درآمده است. این نمایشگاه با گردآوردن آثار بیش از ۳۵ هنرمند بین‌المللی، رابطهٔ میان ادراک انسان، پدیده‌های طبیعی و نظام‌های فناورانه را بررسی می‌کند.

چیدمانی از اشکال هندسی رنگی بر پایه‌های فولادی در ایروان
اشکال هندسی رنگی بر پایه‌های فولادی؛ ایروان. عکس: میشل الله‌وردیان.

برگزارکنندگان و چارچوب

سایفست ۱۷ را مرکز هنرهای کافسجیان و آزمایشگاه هنر رسانه‌ای سیلند (CYLAND Media Art Lab) برگزار می‌کنند؛ در اعلام رسمی همین دوره، بنیاد سیلند (CYLAND Foundation) برگزارکننده نام برده شده است. بنیاد فرانتس (Frants Foundation) حامی اصلی آن است. بنا بر معرفی رسمی، نمایشگاه آثار بیش از ۳۵ هنرمند بین‌المللی را کنار هم می‌آورد و با میراث «مکتب ارگانیک» (Organic School) و آزمایش‌هایش با رنگ، نور، فضا و حرکت گفتگو می‌کند. بخشی از نمایشگاه به معماری و پیرامون کاسکاد (Cascade) ایروان هم راه می‌یابد.

فراتر از ادراک: کاوش در جهانِ ناپیدا

نمایشگاه میان هنر رسانه‌ای معاصر و میراث «مکتب ارگانیک» (Organic School) پیوند برقرار می‌کند، به‌ویژه آزمایش‌های این مکتب با رنگ، نور، فضا، حرکت و ادراک گسترده. «ناتورا ناتورانس» از رهگذر رویکردهای هنری گوناگون بررسی می‌کند که نیروهای دیدنی و نادیدنی چگونه فهم ما از جهان را شکل می‌دهند. نور خورشید، میدان‌های مغناطیسی، مادهٔ زمین‌شناختی، شکل‌های زیستی، پرتوهای کیهانی و سیگنال‌های الکترومغناطیسی نقطهٔ آغاز پژوهش دربارهٔ برهم‌کنش فناوری، محیط مادی و مرزهای ادراک انسان می‌شوند.

جایگاه نمایشگاه در مرکز هنرهای کافسجیان میان آثار و معماری کاسکاد (Cascade) گفت‌وگویی برقرار می‌کند. درهم‌تنیدگی فضاهای درونی و بیرونی این مجموعه، حرکت عمودی، زاویه‌های دید دگرگون‌شونده و نور طبیعی با دغدغه‌های اصلی نمایشگاه هم‌نوایی دارد. در این بستر، کاسکاد تنها پس‌زمینه‌ای معماری نیست و بخشی جدایی‌ناپذیر از تجربهٔ نمایشگاه است.

تالاری تاریک با پایه‌های سفید که اشیایی بر آن‌ها نشسته‌اند و فیلمی روی دیوار نمایش داده می‌شود
نمایی از تالارها: اشیا روی پایه‌ها و فیلمی بر دیوار. عکس: میشل الله‌وردیان.

زندگی در لحظه: وقتی حرکت هنر می‌شود

برنامهٔ عمومی جشنواره اجراهای زنده، صدای تجربی و تصویرهای متحرک را کنار هم می‌گذارد. در آن دیدارهایی میان رقصندگان، نوازندگان و یک ربات انسان‌نما شکل می‌گیرد که رابطهٔ در حال دگرگونیِ بدن انسان، فناوری و فضا را می‌کاود.

در کنار نمایشگاه، برنامه‌ای همگانی شامل اجرا، گفت‌وگو، صدا و نمایش تصویر متحرک، این پرسش‌ها را به قالب‌های هنری دیگر گسترش می‌دهد. شب گشایش، مجموعه‌ای از اجراها در سراسر مرکز هنرهای کافسجیان برگزار شد که آغاز سایفست ۱۷ و کاوش آن در تقاطع هنر، طبیعت و فناوری را رقم زد.

بر پایهٔ برنامهٔ اعلام‌شدهٔ سیلند، شب گشایش (۱۵ اکتبر) اجراهایی از یانیکا پیرنا (Jaanika Peerna)، φø، و آندری اسمیرنوف (Andrey Smirnov) و دافین آنتونیادو (Dafin Antoniadou) را در بر می‌گرفت. الکساندرا دمنتیِوا (Alexandra Dementieva) و اندی بارت (Andy Barrt) نیز اثری با ربات انسان‌نمای «یونیتری جی۱ ایدییو» (Unitree G1 EDU) ارائه کردند که با شهر مهندسی (Engineering City) ساخته شده است. فرانچسکو کاوالیره (Francesco Cavaliere) و نیکولا راتی (Nicola Ratti) هم اجراهای صوتی داشتند. روی نمای کاسکاد نیز اثر ویدئومپینگ مارینا آلکسیِوا (Marina Alexeeva) با نام «نگاهت می‌کنم» (Looking at You) نمایش داده می‌شود.

نمای نزدیک از مجسمه‌ای پوشیده از چشم‌های سیاه‌وسفید سبک‌وار
جزئیاتی از مجسمه‌ای پوشیده از چشم‌های سبک‌وار. عکس: میشل الله‌وردیان.

برنامهٔ آموزشی جشنواره هم شامل سخنرانی لِو مانوویچ (Lev Manovich) دربارهٔ هوش مصنوعی به‌عنوان رسانه‌ای برای هنرهای تصویری و گفتار باربارا لندن (Barbara London) با عنوان «چه چیزی کار می‌کند؟» (What Works?) است. در سه ماه برگزاری نمایشگاه، برنامه‌ای پیوسته از هنر صوتی و اجرا نیز در جریان است.

اطلاعات

زمان: ۱۵ اکتبر ۲۰۲۶ تا ۱۷ ژانویهٔ ۲۰۲۷. مکان: مرکز هنرهای کافسجیان، خیابان تامانیان (Tamanyan) ۱۰، ایروان ۰۰۰۹، ارمنستان.

منابع: برنامهٔ رسمی بنیاد سیلند (cyland.org)؛ وب‌سایت مرکز هنرهای کافسجیان (cmf.am)؛ یادداشت‌های میشل الله‌وردیان. گزارش و عکس‌ها: میشل الله‌وردیان، برای هنرگردی، اکتبر ۲۰۲۶.

نوشته سایفست ۱۷ (CYFEST 17) با نمایشگاه «ناتورا ناتورانس» در مرکز هنرهای کافسجیان گشوده شد اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> https://honargardi.com/cyfest-17-yerevan-natura-naturans-cafesjian-center/feed/ 0 «به‌سوی صلحِ بال‌دار»: اورلان، استر فرر، اولگ کولیک، لئا لو بریکُنت و امریک لوئیسه در پاریس https://honargardi.com/vers-la-paix-perpetu-ailes-wings-of-peace-paris-2026/ https://honargardi.com/vers-la-paix-perpetu-ailes-wings-of-peace-paris-2026/#respond Mon, 19 Oct 2026 22:44:06 +0000 https://honargardi.com/?p=36946 نمایشگاه گروهی دربارهٔ جنگ و صلح که ۱۹ اکتبر ۲۰۲۶ در پاریس گشایش یافت و تا ۳۱ اکتبر، همزمان با آرت بازل پاریس، برپاست. هنرگردی در شب گشایش حضور داشت و با کیوریتور نمایشگاه گفتگو کرد.

نوشته «به‌سوی صلحِ بال‌دار»: اورلان، استر فرر، اولگ کولیک، لئا لو بریکُنت و امریک لوئیسه در پاریس اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> دوشنبه ۱۹ اکتبر ۲۰۲۶، نمایشگاه گروهی «به‌سوی صلحِ بال‌دار» (Vers la paix perpétu-aile(s))، با عنوان فرعی «بال‌های صلح» (The Wings of Peace)، در خیابان تورن، شمارهٔ ۸۴، در منطقهٔ سوم پاریس، با مراسم گشایشی از ساعت ۱۷ تا ۲۱ آغاز به کار کرد. هنرگردی در این شب حضور داشت. پنج هنرمند از نسل‌های گوناگون — اورلان (ORLAN)، استر فرر (Esther Ferrer)، اولگ کولیک (Oleg Kulik)، لئا لو بریکُنت (Léa Le Bricomte) و امریک لوئیسه (Émeric Lhuisset) — گرد یک پرسش آمده‌اند: امروز چگونه می‌توان از جنگ سخن گفت و صلح را تصور کرد؟ نمایشگاه تا ۳۱ اکتبر، از ساعت ۱۱ تا ۱۹، به‌عنوان نمایشگاهی جانبی در کنار آرت بازل پاریس ۲۰۲۶ (Art Basel Paris) برپاست.

مجسمه‌ای سفید از پیکری با ردای چین‌دار و کلاهی بلند و مخروطی، با دست‌های گشوده و کبوتری بر هر دست، در کنار عکسی سیاه‌وسفید از کلیسایی با گنبدهای طلایی؛ در پس‌زمینه بازدیدکنندگان.
مجسمهٔ «برای صلحِ بال‌دار» (Pour la paix perpétu-aile(s)) اثر اورلان که نام نمایشگاه از آن برگرفته شده، در برابر یکی از عکس‌های اولگ کولیک. عکس: کسرا علیها. آثار © هنرمندان.

صلحی با بال

عنوان نمایشگاه بازی با واژه‌هاست و ترجمه‌پذیر نیست. «صلح پایدار» (paix perpétuelle) عبارتی است که ایمانوئل کانت (Immanuel Kant) در رسالهٔ ۱۷۹۵ خود دربارهٔ پایان دادن به جنگ به کار برد؛ در عنوان نمایشگاه، واژهٔ فرانسوی «بال» (aile) در دل آن جا داده شده است. حاصل، صلحی است بال‌دار: سبک، پویا و آسان‌ازدست‌رفتنی. اورلان این عنوان را بر یکی از مجسمه‌های خود نهاده بود و سپس نام کل نمایشگاه شد.

برگزارکنندگان نمایشگاه را بر محور جنگ و قدرت، خشونت، آزادی فردی و مسئولیت بنا کرده‌اند و آن را با پرفورمنس، عکاسی، مجسمه‌سازی و کارهای مفهومی پی می‌گیرند؛ بدن، حافظه، نمادهای جنگ و تصویرهای سیاسی در مرکز کارند.

نمایشگاه چگونه شکل گرفت

در گفتگویی ضبط‌شده با کسرا علیها (Kasra Aliha) از هنرگردی، کیوریتور نمایشگاه، ژان‌باتیست شانتوآزو (Jean-Baptiste Chantoiseau)، توضیح داد که پروژه از اورلان آغاز شد؛ او را به‌سبب کار دیرینه‌اش در راه صلح برگزیدند و به باور تیم، مجسمه‌ای که نام نمایشگاه از آن آمده، امروز پیامی نیرومند دارد. در گفتگو با اورلان، تیم تصمیم گرفت هنرمندانی از نسل‌های دیگر را نیز دعوت کند تا دربارهٔ اینکه جنگ‌ها چگونه آغاز می‌شوند و چگونه می‌توان به صلحی واقعی رسید، سخن خود را بگویند.

بیانیهٔ مطبوعاتی کیوریتور، همچون اطلاعیهٔ آرت‌پیل (ArtPil)، می‌گوید اورلان چهار هنرمند را در کنار خود دعوت می‌کند؛ در گفتگوی ضبط‌شدهٔ ما، کیوریتور دعوت‌ها را تصمیمی گروهی توصیف کرد که در گفتگو با او شکل گرفت.

اورلان: کبوتر پس از لوور

اورلان (زادهٔ ۱۹۴۷ در سن‌اتین) از دههٔ ۱۹۶۰ بدن خودش را مادهٔ خام کارش کرده و بیش از همه به‌خاطر چیزی شناخته می‌شود که «هنر تنانه» (art charnel) می‌نامد و در مانیفستی در سال ۱۹۸۹ تعریف کرده است. به نوشتهٔ بیانیهٔ مطبوعاتی کیوریتور، او سومین درس‌گفتار خود را در لوور، در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶، با پروازِ کبوترانی دیجیتال به پایان برد؛ کبوتر موتیف سلسله‌گفتارهای «درس‌های هنرمند» (Leçons d’artiste) اوست. در مرکز، مجسمهٔ «برای صلحِ بال‌دار» (Pour la paix perpétu-aile(s)، ۲۰۲۴) قرار دارد که از پودر مرمر و با اسکن سه‌بعدی و قالب‌گیری از بدن خود هنرمند ساخته شده است. در کنار آن یک عکس سیاه‌وسفید با همین عنوان (شمارهٔ ۱، ۲۰۲۴) و فتومونتاژ لنتیکولار «خاستگاه جنگ» (L’Origine de la guerre، ۲۰۲۳) عرضه می‌شود؛ عنوانی که به «خاستگاه جهان» (L’Origine du monde) اثر گوستاو کوربه (Gustave Courbet) اشاره دارد. برچسب‌های آثار دو بوم ۲۰۲۶ از مجموعهٔ «ما تسلی‌ناپذیریم» (Nous sommes inconsolables) را هم نام می‌برند، یعنی «مرگِ مرگ» (La mort de la mort) و «بیانیه‌ای علیه وحشت‌های روزگار ما» (Manifeste contre les horreurs de notre époque)، که تصویری ساخته‌شده با هوش مصنوعی، فتومونتاژ دیجیتال و نقاشی را در هم می‌آمیزند. آثار با اجازهٔ هنرمند و گالری سی‌سون و بنه‌تیه (Ceysson & Bénétière).

مجسمه‌ای سفید از پیکری با کلاه بلند مخروطی و ردای چین‌دار که بر هر دست گشوده‌اش کبوتری نشانده است، بر پایه‌ای سفید در گالری.
اورلان، «برای صلحِ بال‌دار» (۲۰۲۴). عکس: کسرا علیها. با اجازهٔ هنرمند و گالری سی‌سون و بنه‌تیه.

استر فرر: اسباب‌بازی و سلاح

استر فرر (زادهٔ ۱۹۳۷ در سن‌سباستین، ساکن پاریس) از پیشگامان هنر پرفورمنس در اسپانیاست؛ از ۱۹۶۷ تا انحلال گروه زاج (Zaj) در ۱۹۹۶ عضو آن بود و در ۲۰۱۴ جایزهٔ ولاسکز را گرفت. او چهار اثر از مجموعهٔ «بازی‌های آموزشی» (Jeux éducatifs) را نشان می‌دهد که از ۱۹۷۹ ادامه داده است؛ کارهایی با مواد گوناگون که سلاح‌های جنگی را دگرگون می‌کنند. بیانیهٔ مطبوعاتی کیوریتور ایده را در یک جمله خلاصه می‌کند: میان اسباب‌بازی کودک و ابزار کشتار جمعی گاهی تنها یک گام فاصله است، آن‌گاه که قدرت به دست رهبرانی کودک‌صفت و بی‌مسئولیت سپرده شود. با اجازهٔ گالری لارا وینسی (Galerie Lara Vincy)، پاریس.

اولگ کولیک: تصویرهای دههٔ ۹۰ که هنوز امروزی‌اند

اولگ کولیک (زادهٔ ۱۹۶۱ در کی‌یف) در دههٔ ۱۹۹۰ از چهره‌های شاخص «اکشنیسم» مسکو بود و بیشتر برای اجراهایی شناخته می‌شود که در آن‌ها نقش یک سگ را بازی می‌کرد. بیانیهٔ مطبوعاتی او را هنرمندی روس و مخالف حکومت، زادهٔ کی‌یف، معرفی می‌کند که با فضای کنونی پیوندی ویژه دارد و در کارش پیوند درونی انسان و حیوان محور است. او دو عکس ۱۹۹۹ بر پایهٔ مجموعهٔ «روس‌ها» (The Russian) نشان می‌دهد: «در کلیسا» (À l’Église) و «در خانه» (À la maison). بیانیه یکی از تصویرها را چنین وصف می‌کند: خودرویی ویران‌شده در جایی نمادین در مسکو، که سگ‌ها زمین را در دست گرفته‌اند. کیوریتور در گفتگوی ضبط‌شده این آثار را تصویرهایی از زندگی در مسکو، خشونت در خیابان و امید به صلح توصیف کرد. © اولگ کولیک، همهٔ حقوق محفوظ است.

لئا لو بریکُنت: خلع سلاحِ مصالح جنگ

لئا لو بریکُنت از دیرباز با موضوع جنگ کار می‌کند؛ با مصالح فیزیکی و نمادین آن سروکار دارد و معنایشان را جابه‌جا می‌کند. او «مدال‌های چکه‌کنان ۳» (Dripping Medals 3، ۲۰۱۲) را نشان می‌دهد: مدال‌ها و روبان‌های نظامی که از یک میلهٔ برنجی آویخته‌اند و اشاره‌ای به نقاشی‌های چکه‌ای جکسون پولاک (Jackson Pollock) هستند؛ و دو «خانهٔ ارواح» (Spirit Houses، ۲۰۱۹–۲۰۲۰)، ماکت بناهایی که از مهمات خنثی‌شده بر پایه‌هایی چوبی بازسازی شده‌اند و از دور به معبد می‌مانند. برچسب‌های آثار «مفت‌سوار» (Free Rider)، گلولهٔ توپی از جنگ جهانی اول بر چرخ‌های اسکیت‌برد، و دو شیء از مجموعهٔ «جنگِ قبیله‌ها» (Guerres de tribus، ۲۰۱۴) را هم نام می‌برند: گلوله‌های خمپارهٔ ۱۲۰ میلی‌متری با بافته‌های چرمی، مهره و پر. به نوشتهٔ بیانیهٔ مطبوعاتی، هنرمند با منحرف‌کردن ابزارهای جنگ آن را خنثی می‌کند؛ نخستین گام به‌سوی صلح؟ کیوریتور این حرکت را راهی طنزآمیز و حتی شوخ‌طبعانه برای تبدیل چیزی بد به چیزی خوب توصیف کرد. با اجازهٔ هنرمند.

سازه‌ای پلکانی و معبدمانند از فشنگ‌های ایستاده بر پایه‌ای چوبی، با دیواری از روبان‌های رنگی مدال در پس‌زمینه.
لئا لو بریکُنت، «خانهٔ ارواح» (Spirit Houses، ۲۰۱۹–۲۰۲۰) و در پس‌زمینه «مدال‌های چکه‌کنان ۳» (Dripping Medals 3، ۲۰۱۲). عکس: کسرا علیها. با اجازهٔ هنرمند.

امریک لوئیسه: پاسخ قزاق‌ها

امریک لوئیسه (زادهٔ ۱۹۸۳) هنر را در مدرسهٔ ملی هنرهای زیبای پاریس (Beaux-Arts de Paris) و ژئوپلیتیک را در دانشگاه پانتئون-سوربن و مدرسهٔ عالی نرمال (École normale supérieure) خوانده و در مؤسسهٔ مطالعات سیاسی پاریس (Sciences Po) هنر معاصر و ژئوپلیتیک تدریس می‌کند. او از ۲۰۰۴ در مناطق درگیری از جمله عراق، افغانستان، سوریه، کلمبیا و کردستان کار کرده و از ۲۰۱۴ بارها به اوکراین بازگشته است. در پاریس اثر «از دور پاسخ قزاق‌ها را می‌شنوم» (J’entends au loin la réponse des cosaques، اوکراین، ۲۰۲۳) را نشان می‌دهد: بازآفرینی عکاسانهٔ تابلوی «پاسخ قزاق‌های زاپوروژیا» اثر ایلیا رپین (Ilya Repin)، با کمک نیروهای دفاع سرزمینی اوکراین (TRO Media)، تیپ ۱۱۲ و سرباز رومن گریبوف (Roman Gribov) از جزیرهٔ مار. کیوریتور او را عکاسی توصیف کرد که به کار در مناطق جنگی متعهد است و با تصویرهای بسیار سنجیده شهادت می‌آورد. © امریک لوئیسه.

به گفتهٔ کیوریتور، برای تیم مهم بود که در یک نمایشگاه هم هنرمندی باشد که در اوکراین کار می‌کند و هم هنرمندی وابسته به مسکو، تا نمایشگاه بتواند فضایی میان دو کشوری بگشاید که امروز در جنگ‌اند.

نمایی گسترده از شب گشایش: مجسمهٔ سفید کبوتربه‌دست بر پایه‌اش، عکس بزرگ سربازان گرد یک میز، و بر دیوار سمت راست عکس قاب‌شدهٔ سیاه‌وسفید پیکری با کبوتر؛ با بازدیدکنندگان.
نمایی از نمایشگاه در شب گشایش: مجسمهٔ اورلان در مرکز، عکس بزرگ امریک لوئیسه پشت آن و در سمت چپ روبان‌های مدال لئا لو بریکُنت. عکس: کسرا علیها.

اطلاعات بازدید

  • نمایشگاه: «به‌سوی صلحِ بال‌دار» (Vers la paix perpétu-aile(s))، با عنوان فرعی «جنگ و صلح» (Guerre et Paix)
  • زمان: ۱۹ تا ۳۱ اکتبر ۲۰۲۶، ساعت ۱۱ تا ۱۹
  • نشانی: خیابان تورن، شمارهٔ ۸۴، پاریس، کد پستی ۷۵۰۰۳ (84 rue de Turenne, 75003 Paris)
  • گشایش: دوشنبه ۱۹ اکتبر ۲۰۲۶، ساعت ۱۷ تا ۲۱
  • نزدیک‌ترین ایستگاه مترو: سن‌سباستین–فروسار (Saint-Sébastien–Froissart)
  • کیوریتور: ژان‌باتیست شانتوآزو؛ هماهنگی: رافائل شانتوآزو (Raphaël Chantoiseau)، رئیس «بیَن آن پلاس»؛ تولید: سارا وینیتز (Sarah Vinitz) و النا ولنیخ (Elena Volnykh)
  • برگزارکنندگان: بنیاد «تورا اند آرت» (Tora and Art Foundation)، که سارا وینیتز آن را بنیان نهاده و اداره می‌کند، و «بیَن آن پلاس» (Bien En Place)

هنرگردی از رافائل شانتوآزو (Raphaël Chantoiseau)، رئیس «بیَن آن پلاس»، برای فراهم‌ساختن امکان این گزارش سپاسگزار است.

متن، گفتگو و عکس‌ها: کسرا علیها. آثار © هنرمندان؛ با اجازهٔ هنرمند و گالری سی‌سون و بنه‌تیه (Ceysson & Bénétière) برای اورلان و گالری لارا وینسی (Galerie Lara Vincy)، پاریس، برای استر فرر، بر پایهٔ برچسب‌های آثار نمایشگاه.

منابع: بنیاد تورا اند آرت؛ بیَن آن پلاس؛ مجلهٔ «اور کالچر» (Our Culture) (۱۶ اکتبر ۲۰۲۶)؛ آرت‌پیل (ArtPil)؛ آرت‌جابز (ArtJobs)؛ بیانیهٔ مطبوعاتی کیوریتور (۹ اکتبر ۲۰۲۶) و برچسب‌های آثار نمایشگاه؛ سایت‌ها و صفحه‌های معرفی هنرمندان: اورلان، استر فرر، اولگ کولیک، لئا لو بریکُنت، امریک لوئیسه.

نوشته «به‌سوی صلحِ بال‌دار»: اورلان، استر فرر، اولگ کولیک، لئا لو بریکُنت و امریک لوئیسه در پاریس اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> https://honargardi.com/vers-la-paix-perpetu-ailes-wings-of-peace-paris-2026/feed/ 0 رامبراند و باستانیان؛ متروپولیتن و لوور نمایشگاهی بزرگ برای ۲۰۲۷–۲۰۲۸ اعلام کردند https://honargardi.com/%d8%b1%d8%a7%d9%85%d8%a8%d8%b1%d8%a7%d9%86%d8%af-%d9%88-%d8%a8%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d8%a7%d9%86%db%8c%d8%a7%d9%86%d8%9b-%d9%85%d8%aa%d8%b1%d9%88%d9%be%d9%88%d9%84%db%8c%d8%aa%d9%86-%d9%88-%d9%84%d9%88/ https://honargardi.com/%d8%b1%d8%a7%d9%85%d8%a8%d8%b1%d8%a7%d9%86%d8%af-%d9%88-%d8%a8%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d8%a7%d9%86%db%8c%d8%a7%d9%86%d8%9b-%d9%85%d8%aa%d8%b1%d9%88%d9%be%d9%88%d9%84%db%8c%d8%aa%d9%86-%d9%88-%d9%84%d9%88/#respond Sun, 18 Oct 2026 23:06:52 +0000 https://honargardi.com/?p=36936 متروپولیتن با همکاری لوور نمایشگاهی دربارهٔ پیوند همیشگی رامبراند با دوران باستان اعلام کرد: نیویورک ۲۰۲۷–۲۰۲۸ و پاریس ۲۰۲۸.

نوشته رامبراند و باستانیان؛ متروپولیتن و لوور نمایشگاهی بزرگ برای ۲۰۲۷–۲۰۲۸ اعلام کردند اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> موزهٔ متروپولیتن نیویورک در ۱۵ اکتبر ۲۰۲۶ نمایشگاه «رامبراند و باستانیان» (Rembrandt and the Ancients) را اعلام کرد؛ نمایشگاهی که این موزه آن را با همکاری موزهٔ لوور سازمان می‌دهد. نمایشگاه از ۷ نوامبر ۲۰۲۷ تا ۶ فوریهٔ ۲۰۲۸ در متروپولیتن برپا خواهد بود و سپس از ۲۲ مارس تا ۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۸ به لوور می‌رود. متروپولیتن آن را نخستین نمایشگاه بزرگ خود دربارهٔ رامبراند فان راین (۱۶۰۶–۱۶۶۹) در بیش از بیست سال می‌داند. زمان نمایشگاه دور است، اما فرضیهٔ آن همین حالا هم درخور توجه است: نگاه به رامبراند از زاویه‌ای که کمتر به آن پرداخته شده است.

بُعدی کمتر کاویده‌شده از کار رامبراند

محور نمایشگاه، پیوند همیشگیِ رامبراند با تاریخ، هنر و ادبیات یونان و روم و جهان گسترده‌تر مدیترانه‌ای است؛ از نخستین تابلوهای بلندپروازانهٔ تاریخی‌اش تا پرتره‌های دیرهنگامِ قهرمانان و زنان قهرمان. متروپولیتن این جنبه را بخشی کمتر کاویده‌شده اما حیاتی از مسیر کاری او می‌داند.

بیانیهٔ مطبوعاتی این علاقه را در بستر جمهوری هلندِ سدهٔ هفدهم قرار می‌دهد: آمستردام مجموعه‌های رو‌به‌رشد از هنر باستان داشت، تئاتری که بخشی از برنامه‌اش به نمایش‌نامه‌های باستانی اختصاص داشت، و ترجمه‌های هلندیِ متن‌های کهن. هم‌زمان، دامنهٔ جهانیِ رو‌به‌گسترش جمهوری و پیشرفت‌های علم و فلسفه، خردِ دیرزمانِ ستوده‌شدهٔ باستانیان را هم روشن می‌کرد و هم به چالش می‌کشید. به روایت موزه، رامبراند در چنین فضایی تفسیری قاطعانه مدرن از دوران باستان پدید آورد و از مضمون‌ها و نقش‌مایه‌های آن برای سخن‌گفتن دربارهٔ زمانه و جایگاه خودش بهره برد.

پرتره‌ای از مردی ریشو با ردای تیره که دست خود را بر تندیس نیم‌تنهٔ مردی دیگر گذاشته است؛ نقاشی رامبراند
رامبراند فان راین، «ارسطو با تندیس نیم‌تنهٔ هومر» (Aristotle with a Bust of Homer)، ۱۶۵۳. رنگ‌روغن روی بوم، ۱۴۳٫۵ × ۱۳۶٫۵ سانتی‌متر. موزهٔ متروپولیتن، نیویورک (61.198). Credit line: Purchase, special contributions and funds given or bequeathed by friends of the Museum, 1961. تصویر: The Metropolitan Museum of Art، Open Access (CC0).

بازدیدکننده چه خواهد دید

این نمایشگاه بیش از ۱۲۵ اثر را گرد هم می‌آورد؛ از جمله حدود ۷۰ نقاشی، چاپ و طرح از رامبراند که شمار زیادی از آن‌ها نخستین بار در ایالات متحده دیده می‌شوند، در کنار اشیای باستانی و دورهٔ رنسانس که برای او نقطهٔ مرجع بودند. «ارسطو با تندیس نیم‌تنهٔ هومر» (۱۶۵۳) از مجموعهٔ خودِ متروپولیتن در میان آثار نمایشگاه است.

امانت‌های اعلام‌شده درجه‌یک‌اند: «ربایش گانیمد» (گالری استادان قدیمی، درسدن)؛ «زنی که در جویبار استحمام می‌کند» (گالری ملی لندن) و «بتشبع در حال نگه‌داشتن نامهٔ شاه داوود» (موزهٔ لوور، پاریس) که هر دو نخستین بار به ایالات متحده می‌آیند؛ و، در نخستین امانتِ تاریخ این اثر به ایالات متحده، تابلوی عظیم «سوگند باتاوی‌ها» (Oath of the Batavians؛ آکادمی سلطنتی هنرهای زیبای سوئد، استکهلم). تابلوی «بتشبع» لوور در کنار نقش‌برجستهٔ باستانی رومی (کاخ آلتمپس، رم) و آثار گرافیکی مرتبطی که بر پایهٔ آن‌ها ساخته شده، نمایش داده می‌شود.

طرح‌ها هم رشته‌ای پررنگ‌اند: هر سه طرح رامبراند از نیم‌تنه‌های رومی (آلبرتینا، وین؛ کتابخانهٔ سلطنتی تورین؛ کوپفرشتیش‌کابینت، برلین)، «دیانا و آکتئون» (کوپفرشتیش‌کابینت، درسدن) و «بت‌پرستی سلیمان» با گچ قرمز (لوور).

نقاشی رامبراند از بلونا، الهه‌ی جنگ در روم باستان، با کلاهخود و سپر
رامبراند فان راین، «بلونا» (Bellona)، ۱۶۳۳. رنگ‌روغن روی بوم، ۱۲۷ × ۹۷٫۵ سانتی‌متر. موزهٔ متروپولیتن، نیویورک (32.100.23). Credit line: The Friedsam Collection, Bequest of Michael Friedsam, 1931. تصویر: The Metropolitan Museum of Art، Open Access (CC0).

یادداشتی دربارهٔ تصاویر: «بلونا» (۱۶۳۳) و «فلورا» (حدود ۱۶۵۴) که در این مطلب آمده‌اند نیز در مجموعهٔ متروپولیتن‌اند و خدایان رومی را نشان می‌دهند. بیانیه آن‌ها را در شمار آثار اعلام‌شده نام نبرده است؛ تنها برای نشان‌دادنِ فضای موضوع آورده شده‌اند.

نقاشی رامبراند از فلورا، الههٔ رومیِ گل‌ها و بهار، با تاج گل
رامبراند فان راین، «فلورا» (Flora)، حدود ۱۶۵۴. رنگ‌روغن روی بوم، ۱۰۰ × ۹۱٫۸ سانتی‌متر. موزهٔ متروپولیتن، نیویورک (26.101.10). Credit line: Gift of Archer M. Huntington, in memory of his father, Collis Potter Huntington, 1926. تصویر: The Metropolitan Museum of Art، Open Access (CC0).

پروژه‌ای فرانسوی–آمریکایی

نمایشگاه را متروپولیتن و لوور سازمان می‌دهند. کیوریتورها جوآنا شیرز سایدنشتاین (Joanna Sheers Seidenstein)، کیوریتور وابستهٔ بخش طرح‌ها و چاپ‌های متروپولیتن، و بلز دوکو (Blaise Ducos)، کیوریتور نقاشی هلندی و فلاندری لوور، هستند. کاتالوگی کاملاً مصور، با مقاله‌هایی از کیوریتورها و دیگر پژوهشگران، همراه نمایشگاه منتشر می‌شود و برنامه‌های آموزشی و عمومی بعداً اعلام خواهند شد.

برای مخاطب پاریسی، ایستگاه لوور در ۲۰۲۸ تاریخی است که باید دنبال کرد. بیانیه هنوز جزئیات آثارِ آن‌جا را نیاورده است؛ پس فعلاً نشانه‌ای نیست که نمایش پاریس دقیقاً همان گزینش نیویورک را تکرار کند.

چرا اهمیت دارد

ارزش پروژه در زاویهٔ نگاه آن است. رامبراند را اغلب با سنت و «استاد کهن» بودن پیوند می‌دهند؛ متروپولیتن و لوور می‌خواهند نشان دهند که او با چه آزادی و ابتکاری از دوران باستان بهره می‌برد، و قرار گرفتن منابع باستانی و گرافیکی در کنار تابلوها به بازدیدکننده امکان می‌دهد خودش داوری کند. وسعت این جاه‌طلبی را تنها وقتی می‌توان سنجید که برنامه و فهرست نهایی آثار مشخص شود؛ فعلاً این یک اعلام است.

رامبراند و باستانیان — متروپولیتن، خیابان پنجم، تالارهای تیش، تالار ۸۹۹، طبقهٔ دوم، نیویورک، ۷ نوامبر ۲۰۲۷ تا ۶ فوریهٔ ۲۰۲۸؛ سپس موزهٔ لوور، پاریس، ۲۲ مارس تا ۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۸.
منبع: بیانیهٔ مطبوعاتی متروپولیتن (۱۵ اکتبر ۲۰۲۶)
بخش مطبوعاتی: اتاق مطبوعاتی متروپولیتن

این مقاله با کمک هوش مصنوعی تهیه و توسط تحریریه هنرگردی بازبینی شده است.

نوشته رامبراند و باستانیان؛ متروپولیتن و لوور نمایشگاهی بزرگ برای ۲۰۲۷–۲۰۲۸ اعلام کردند اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> https://honargardi.com/%d8%b1%d8%a7%d9%85%d8%a8%d8%b1%d8%a7%d9%86%d8%af-%d9%88-%d8%a8%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d8%a7%d9%86%db%8c%d8%a7%d9%86%d8%9b-%d9%85%d8%aa%d8%b1%d9%88%d9%be%d9%88%d9%84%db%8c%d8%aa%d9%86-%d9%88-%d9%84%d9%88/feed/ 0 سفر آشپزی ایرانی: سخنرانیِ چشیدنی در جشنوارهٔ و حالا ? آرته https://honargardi.com/voyage-en-cuisine-iranienne-et-maintenant-gaite-lyrique/ https://honargardi.com/voyage-en-cuisine-iranienne-et-maintenant-gaite-lyrique/#respond Sat, 17 Oct 2026 15:04:55 +0000 https://honargardi.com/?p=36926 در گِتِه لیریک پاریس، پیر رافار، جغرافی‌دانِ خوراک، سخنرانی‌ای چشیدنی دربارهٔ آشپزی ایرانی برگزار کرد، بر پایهٔ غذاهایی از رستوران نمک.

نوشته سفر آشپزی ایرانی: سخنرانیِ چشیدنی در جشنوارهٔ و حالا ? آرته اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> روز ۱۷ اکتبر، واپسین روز جشنوارهٔ Et maintenant ? شبکهٔ آرته (ARTE) در گِتِه لیریک (Gaîté Lyrique) پاریس، پیر رافار (Pierre Raffard)، جغرافی‌دانِ خوراک، «سخنرانیِ پخته‌شده»ای دربارهٔ آشپزی ایرانی برگزار کرد. این نشست، Voyage en cuisine iranienne («سفر آشپزی ایرانی»)، نامش را از مجموعهٔ آرته با نام Voyage en cuisine گرفته بود که رافار آن را اجرا می‌کند، و بر پایهٔ غذاهایی از رستوران نمک (Namak) در پاریس ساخته شده بود.

برنامه

ششمین دورهٔ این جشنواره، Festival des idées de demain («جشنوارهٔ ایده‌های فردا»)، روزهای ۱۶ و ۱۷ اکتبر ۲۰۲۶ در گِتِه لیریک (3bis rue Papin، پاریس، ناحیهٔ ۳) برگزار شد. ورود رایگان بود، هرچند برخی نشست‌ها بلیت رزروشده می‌خواستند و بلیت جایی را تضمین نمی‌کرد. این نشست از ساعت ۱۴ تا ۱۵ در سالن Audito برگزار شد و «کنفرانس فراگیر» (conférence immersive) نامیده شده بود: رزرو الزامی بود و ورود تا گنجایش سالن امکان‌پذیر بود.

توصیف رسمی نشست، آشپزی ایرانی را آشپزی‌ای می‌داند که از دادوستدها، مهاجرت‌ها و دگرگونی‌های جهان شکل گرفته است. به نوشتهٔ آن، پشت لیموی سیاه، گلاب، زعفران و پسته سده‌ها سفر، بازرگانی و تأثیرپذیری نهفته است. رافار در همان توصیف، جغرافی‌دان خوراک، آموزگار و مجری Voyage en cuisine معرفی شده است.

در سالن

رافار نخست دو هم‌بنیان‌گذار نمک را معرفی کرد، سپس ایران و آشپزی ایرانی را به‌طور کلی. به حاضران سینی‌ای با چهار لیوان کوچک شماره‌دار، از ۱ تا ۴، دادند تا بچشند: ماست، پنیر، قورمه‌سبزی و شله‌زرد.

سینی چهار لیوان کوچک که با دست از ۱ تا ۴ شماره‌گذاری شده‌اند، با یک قاشق چوبی و دستمال، روی زانو
سینی چشایی: چهار لیوان شماره‌دار.

اسلایدها اجزای دو غذای پخته را نشان می‌دادند. قورمه‌سبزی، با برچسب «plat national iranien» («غذای ملی ایران»)، با مخلوط سبزی‌ها (شنبلیله، جعفری، تره و گشنیز)، پیاز، لوبیا قرمز، لیموی سیاه، زردچوبه و دارچین فهرست شده بود، به‌همراه قارچ با زیره، و با نان لواش سرو می‌شد. شله‌زرد، دسر برنج و زعفران، با برنج، شکر، زعفران، گلاب، دارچین، بادام و کره فهرست شده بود. حساسیت‌زاها روی هر دو مشخص شده بود.

دو سخنران و پیر رافار روی صحنه، زیر اسلایدی که اجزای قورمه‌سبزی را با عنوان «غذای ملی ایران» فهرست کرده
قورمه‌سبزی روی پرده.
اسلایدی که اجزای شله‌زرد را فهرست کرده: برنج، شکر، زعفران، گلاب، دارچین، بادام و کره
شله‌زرد روی پرده.

سپس رافار طعم‌های پشت این غذاها را یکی‌یکی مرور کرد، از جمله پسته، زعفران، لیمو عمانی خشک و گلاب، و اینکه از کجا می‌آیند.

اسلایدی با نمای نزدیک از لیموهای سیاهِ خشک
لیموهای سیاهِ خشک، روی پرده.

پس از نشست

هنرگردی پس از نشست توانست با دو هم‌بنیان‌گذار نمک گفتگو کند، نخست با رُد پورسیروس (Rod Pourcyrus) و سپس با آرتور کُنت (Arthur Comte)، دربارهٔ سازگار کردن آشپزی پارسی با پاریس. گفتگو را بخوانید: بنیان‌گذاران نمک: پختن خوراک پارسی برای پاریس.

آنچه بیش از همه برایمان ماندگار شد، دقتِ نمک به روح طعم‌های ایرانی بود و جسارت بنیان‌گذاران جوانش در به‌روز کردن خوراک پارسی، با نگه‌داشتن همان روح.

نمک در شمارهٔ ۱۸ خیابان Saint-Lazare پاریس (ناحیهٔ ۹) است.

منابع: برنامهٔ جشنوارهٔ Et maintenant ? (etmaintenant-lefestival.fr)؛ وب‌سایت نمک. متن و عکس‌ها: کسرا علیها برای هنرگردی، اکتبر ۲۰۲۶.

نوشته سفر آشپزی ایرانی: سخنرانیِ چشیدنی در جشنوارهٔ و حالا ? آرته اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> https://honargardi.com/voyage-en-cuisine-iranienne-et-maintenant-gaite-lyrique/feed/ 0 بنیان‌گذاران نمک: پختن خوراک پارسی برای پاریس https://honargardi.com/namak-cooking-persian-food-for-paris/ https://honargardi.com/namak-cooking-persian-food-for-paris/#respond Sat, 17 Oct 2026 15:04:20 +0000 https://honargardi.com/?p=36927 رُد پورسیروس و آرتور کُنت، هم‌بنیان‌گذاران رستوران نمک در پاریس، دربارهٔ سازگار کردن آشپزی پارسی با سلیقهٔ فرانسوی.

نوشته بنیان‌گذاران نمک: پختن خوراک پارسی برای پاریس اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> «نمک»، همان واژهٔ آشنای پارسی، نام رستورانی پارسی در شمارهٔ ۱۸ خیابان Saint-Lazare، ناحیهٔ ۹ پاریس است که دو دوست دوران کودکی، رُد پورسیروس (Rod Pourcyrus) و آرتور کُنت (Arthur Comte)، آن را اداره می‌کنند.

روز ۱۷ اکتبر، پس از سخنرانیِ چشیدنیِ پیر رافار (Pierre Raffard)، Voyage en cuisine iranienne، در جشنوارهٔ Et maintenant ? آرته، که بر پایهٔ غذاهایی از نمک ساخته شده بود، کسرا علیها، از هنرگردی، با هر یک از آن‌ها جداگانه گفتگو کرد. گفتگو به انگلیسی انجام شد و به پارسی برگردانده، فشرده و برای روشنی اندکی ویرایش شده است.

دو هم‌بنیان‌گذار نمک روی مبل قرمز، با پیر رافار روبه‌رویشان، همه با میکروفون در دست
دو هم‌بنیان‌گذار نمک روی صحنه، همراه پیر رافار، گِتِه لیریک، ۱۷ اکتبر ۲۰۲۶.

رُد پورسیروس

کسرا: همه‌چیز از کجا شروع شد؟

رُد پورسیروس: از کودکی همه‌چیزِ مربوط به خوراک را دوست داشتم. برای دیدن خانواده‌ام به برلین می‌رفتم، چون خانوادهٔ ایرانیِ بسیاری آن‌جا داریم، و نخستین چیزی که دوست داشتم دونر کباب برلین بود. می‌خواستم در فرانسه یکی بگشایم، چون این‌جا چنین کبابی نیست. چهارده‌ساله بودم. وقتی بزرگ‌تر شدم، فهمیدم که مادرم، مادربزرگم و حتی پدرم زیاد آشپزی می‌کنند و این آشپزی در فرانسه اصلاً نمایندگی نمی‌شود. از همان‌جا شروع شد، چون خودم هم آشپزی را دوست دارم. حدود چهارده‌پانزده‌سالگی واقعاً شروع کردم به زیاد آشپزی کردن. وقتی خانواده و دوستانم را به خانه دعوت می‌کردم، اصلاً نمی‌دانستند این غذاها چیستند، اما دوستشان داشتند. مهمانی فرانسوی می‌گفت: «این چیست؟ در عمرم چیزی مانند این نخورده‌ام.» و من با خودم گفتم: باید کاری بکنم که دیگر کسی این جمله را نگوید.

کسرا: شما آشپزی پارسیِ بسیار متمایزی پدید آورده‌اید. چگونه به این‌جا رسیدید؟

رُد پورسیروس: در آغاز بسیار سخت بود. همان‌گونه که در سخنرانی گفتم، ایرانی‌ها دربارهٔ خوراکشان بسیار محافظه‌کارند، مثل ایتالیایی‌ها. ما بلندمدت فکر می‌کردیم. غذای ژاپنی را در فرانسه در نظر بگیرید: آیا همان چیزی است که در ژاپن می‌خورند؟ «کالیفرنیا رول» غذای ژاپنی نیست. پس وقتی به کشوری می‌آیید و می‌خواهید خوراکی را در آن‌جا عادی کنید، نمی‌توانید دقیقاً مثل خانه بپزید، چون سلیقهٔ مردم یکی نیست و مواد اولیه هم یکی نیست. برای نمونه، این‌جا پنیر پارسیِ سنتی چندان نداریم. پس باید خودمان را سازگار می‌کردیم. در آغاز «اثبات مفهوم» نداشتیم و می‌ترسیدیم، من بیش‌تر از آرتور، چون آرتور فرانسوی است و با این چیزها بیش‌تر آشناست. حالا که ایرانی‌ها می‌دانند ما در پاریس چه می‌کنیم، گمان می‌کنم آسان‌تر می‌پذیرند. می‌دانند اگر چیزی واقعاً سنتی بخواهند پیش ما نمی‌آیند، اما اگر چیزی اندکی متفاوت بخواهند می‌آیند. پس سرانجام جای خودمان را در آشپزی پاریس پیدا کردیم و این را بسیار دوست داریم.

آرتور کُنت

کسرا: شما ایرانی نیستید و گمان می‌کنم بسیاری از ایرانیان سرآشپزی ایرانی را ترجیح می‌دهند. مشتریان پارسی چه واکنشی نشان می‌دهند؟

آرتور کُنت: در آغاز کار دشوار بود، اما باید سازگار می‌شدیم. نخستین کاری که باید می‌کردم این بود که بفهمم خوراک پارسی در واقع چیست. حدود بیست‌وپنج سال است که روی آن کار می‌کنم، حتی بیش‌تر، و در کنار خانوادهٔ رُد یاد می‌گیرم. بررسی کردم که خوراک پارسی واقعاً چیست، از برنج، که چیز اصلی است، تا مواد کم‌شناخته‌تر مانند شنبلیله. حالا تقریباً همهٔ مواد پارسی را می‌شناسم. وقتی مشتری می‌آید، توضیح می‌دهم نمک چیست و دیدگاه ما دربارهٔ خوراک پارسی چیست. هر کس برای مهمان فرانسوی یا آلمانی خوراک پارسی پخته باشد می‌داند که باید برخی طعم‌ها را متعادل کرد؛ وگرنه بیش‌ازحد ترش می‌شود، یا بیش‌ازحد سیر، یا سبزی‌ها بیش‌ازحد تند. اگر بیش‌ازحد ترش باشد، مهمان فرانسوی نمی‌خورد. پس نقش من این است که بیش‌ترین چیز را از رُد و مادرش دربارهٔ خوراک پارسی بگیرم و آن را سازگار کنم: چه اندازه ترشی، چه اندازه تلخی در غذا بگذارم تا چیزی هم‌پذیرتر پدید آید. می‌کوشیم چیزی بسازیم که با طعم‌های محلی سازگار شود، و نمک دقیقاً همین را می‌کند. پیش از خوردن به مردم می‌گوییم متفاوت خواهد بود و وقتی می‌گوییم، تقریباً همیشه برای امتحان کردن گشاده‌اند. بیش‌تر وقت‌ها هم لذت می‌برند، چون من نمی‌خواهم میراث فرهنگی و خوراکی آنان را بدزدم. من آنچه را بیش از همه در گنجینهٔ خوراکی‌شان دوست دارم برمی‌دارم و چیزی متفاوت با آن می‌سازم.

آنچه بیش از همه برایمان ماندگار شد، دقتِ نمک به روح طعم‌های ایرانی بود و جسارت بنیان‌گذاران جوانش در به‌روز کردن خوراک پارسی، با نگه‌داشتن همان روح.

بخوانید: سفر آشپزی ایرانی: سخنرانیِ چشیدنی در جشنوارهٔ Et maintenant ? آرته.

منابع: وب‌سایت نمک؛ L’Hôtellerie-Restauration. گفتگو و عکس‌ها: کسرا علیها برای هنرگردی، اکتبر ۲۰۲۶.

نوشته بنیان‌گذاران نمک: پختن خوراک پارسی برای پاریس اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> https://honargardi.com/namak-cooking-persian-food-for-paris/feed/ 0 آندره تیموری: نقاشی مردانی که وجود ندارند https://honargardi.com/andre-teymouri-on-painting-men-who-dont-exist/ https://honargardi.com/andre-teymouri-on-painting-men-who-dont-exist/#respond Fri, 16 Oct 2026 11:11:55 +0000 https://honargardi.com/?p=36915 آندره تیموری از مجموعه‌ای کوچک از پاره‌ها نقاشی می‌کند — خط فکی که در مترو به چشمش خورده، ریشی که در خیابان دیده، عکس غریبه‌ای در اینستاگرام — و می‌گذارد این‌ها در چهره‌ای بنشینند که به هیچ‌کس خاصی تعلق ندارد. مردان تابلوهایش ریشو و پهن‌شانه‌اند، اغلب نیمه‌برهنه و تقریباً همیشه به یک سایهٔ آبی: رنگی […]

نوشته آندره تیموری: نقاشی مردانی که وجود ندارند اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> آندره تیموری از مجموعه‌ای کوچک از پاره‌ها نقاشی می‌کند — خط فکی که در مترو به چشمش خورده، ریشی که در خیابان دیده، عکس غریبه‌ای در اینستاگرام — و می‌گذارد این‌ها در چهره‌ای بنشینند که به هیچ‌کس خاصی تعلق ندارد. مردان تابلوهایش ریشو و پهن‌شانه‌اند، اغلب نیمه‌برهنه و تقریباً همیشه به یک سایهٔ آبی: رنگی که ریشه‌اش را در فرش‌های ایرانی و ظرف‌های شیشه‌ای آبی‌وطلایی خانهٔ کودکی‌اش می‌یابد. او که با نام Eybaba کار می‌کند، از این آبی برای ایستادن در برابر برداشت مردانگیِ مفرطی که سوژه‌هایش در نگاه نخست برمی‌انگیزند بهره می‌گیرد و به‌جای آن چیزی آرام‌تر را پیش می‌کشد.

تیموری در ۱۹۹۱ در گونتسنهاوزن آلمان، از پدری ایرانی و مادری آلمانی زاده شد و پیش از آن‌که تمام‌وقت به نقاشی بپردازد، معماری منظر را در Hochschule Weihenstephan-Triesdorf خواند. اکنون در برلین زندگی می‌کند. آثارش از بهار امسال بخشی از مجموعهٔ Galerie Newman است و تابستان گذشته در نمایشگاه گروهی «Existence» در هامبورگ دیده شد؛ مجلهٔ TOH! او را معرفی کرد و نوشت که مردانش «همیشه به جهان خاورمیانه گره نخورده‌اند». چند تن از پرتره‌هایش — Minoo، Farzad، Crybaba و هر دو بوم بدون‌عنوان امسال — در سایت خودش «فروخته‌شده» علامت خورده‌اند و چاپ‌هایش از راه Kellerkreuzberg در برلین، HARD STORE در آتن، Juicy Shop در لایپزیگ و Odd Kiosk در بارسلون دست‌به‌دست می‌شود.

Arif، پرتره‌ای آبی از مردی ریشو با چشم‌های روشن و سایه‌دار، روی کتان، اثر آندره تیموری
Arif، رنگ روغن روی کتان، ۱۲۰ × ۹۰ سانتی‌متر، ۲۰۲۶

هشت پرسش را به‌صورت نوشتاری با او در میان گذاشتیم. پاسخ‌هایش در ادامه آمده است؛ برگردان از انگلیسی، با ویرایش اندکی تنها در نشانه‌گذاری و حروف‌چینی.

شما معماری منظر را در دانشگاه وایهن‌اشتفان خواندید و سپس نقاشی کار اصلی‌تان شد — چه چیزی شما را به پرتره کشاند، و آیا آن آموزش هنوز در شیوهٔ ترکیب‌بندی بوم‌هایتان دیده می‌شود؟

همه‌چیز با یک خودپرتره آغاز شد. چیزی در این بود که آدمی را از راه چهره و ویژگی‌های جسمانی‌اش به تصویر بکشم که فوراً به نظرم درست آمد. تحصیلات و تجربهٔ حرفه‌ایِ من در معماری منظر لزوماً تأثیر مستقیمی بر شیوهٔ ترکیب‌بندی نقاشی‌هایم ندارد. نمی‌توانم بگویم آگاهانه آنچه را آن‌جا آموخته‌ام در کارم به کار می‌بندم. با این حال فکر می‌کنم تحصیل و کار در یک حوزهٔ دیداری، شیوهٔ نگاه من به فضاها، فرم‌ها، تناسب‌ها و ترکیب‌بندی‌ها را شکل داده است. پس حتی اگر پیوند همیشه آشکار نباشد، مطمئنم بخشی از آن راهش را به کارم باز کرده است.

آبی تقریباً در همهٔ آثار جاری است — Minoo، Bababoi No. 4، Crybaba. آیا لحظه‌ای مشخص بود که آبی را به‌عنوان زبان خود یافتید، یا اثر به اثر شکل گرفت؟

به‌خاطر پیشینه‌ام، رنگ آبی در دوران کودکی همیشه در پیرامونم حاضر بود. برای نمونه فرش‌های ایرانی آبی‌وسفید بخش بزرگی از خانهٔ من بودند، و نیز لیوان‌های شیشه‌ای آبی با جزئیات طلایی که به مادربزرگم تعلق داشت. فکر می‌کنم همهٔ این‌ها اثری دیداری و نیرومند بر من گذاشتند و از همان کودکی رابطه‌ام را با رنگ آبی شکل دادند. گمان می‌کنم به همین دلیل بود که سرانجام چنین بخش مهمی از کار خودم شد.

مردان شما اغلب ریشو، پهن‌شانه و نیمه‌برهنه‌اند — در نگاه نخست همان تیپ‌های کلاسیک مردانگی مفرط، اما آبی آن‌ها را نرم می‌کند. این مردان برای شما چه کسانی‌اند — آدم‌هایی که می‌شناسید، ترکیب‌ها، یا کهن‌الگوها؟

مردانی که نقاشی می‌کنم به‌همین‌صورت وجود ندارند. آن‌ها معمولاً پاره‌هایی‌اند — ویژگی‌های جداجدای مردانی که در زندگی روزمره می‌بینم، چه در مترو، چه در خیابان، چه در اینستاگرام. این‌ها لحظه‌های کوتاهی‌اند که در آن‌ها ویژگی‌هایی را یادداشت می‌کنم و نگه‌شان می‌دارم. سرانجام این پاره‌ها روی بوم کنار هم می‌آیند. اما آنچه برایم جالب است این است که بسیاری از آدم‌هایی که می‌شناسم — دوستان، آشنایان، حتی شریک‌های زندگی‌ام — در این پرتره‌ها کسی را که می‌شناسند بازمی‌شناسند.

عنوان‌هایی مثل Bababoi و Crybaba در کنار آرامش و شدت نقاشی‌ها لحنی بازیگوش و تقریباً سربه‌سرگذارنده دارند. این نام‌ها برای شما چه معنایی دارند، و معمولاً چگونه به یک عنوان می‌رسید؟

چون نام هنری من eybaba است و وقتی ساختن پرتره‌ها را آغاز کردم همهٔ آن‌ها را «Bababoi» می‌نامیدم، آوردن واژهٔ «Baba» در عنوان‌هایم طبیعی پیش آمد. به‌طور کلی عنوان به این بستگی دارد که اثر به مجموعه‌ای مشخص تعلق دارد یا نه. برای نمونه آثار بزرگ‌ترم اغلب نام‌های پارسی دارند. بیشتر اوقات پشت این نام‌ها معنایی هم هست. این ایده وقتی به ذهنم رسید که دریافتم پس از تمام کردن یک نقاشی، اغلب احساس یا حضوری مشخص را در اثر حس می‌کنم. آن‌گاه شروع کردم به جست‌وجوی نامی پارسی که بتواند آن احساس یا حضور را بگیرد و بیان کند.

مجلهٔ TOH! نوشته که مردان شما «همیشه به جهان خاورمیانه گره نخورده‌اند». آیا با این خوانش موافقید، یا میراث ایرانی‌تان بیش از آنچه بینندگان گمان می‌کنند در کار حاضر است؟

پرسش خوبی است. می‌گویم گاهی بیشتر، گاهی کمتر. ولی می‌گویم بیشتر پرتره‌هایم ویژگی‌هایی دارند که معمولاً با مردان مناطق عرب یا ایرانی پیوند داده می‌شود — ریش، ویژگی‌های مردانهٔ چهره، و موی بدن.

کار شما را اغلب در تقاطع میراث، احساس و کوییربودگی توصیف می‌کنند. این آخری خود در نقاشی‌ها تا چه اندازه حاضر است، در برابر زندگی شما به‌عنوان کسی که آن‌ها را می‌سازد؟

در آغاز می‌گویم کارم بسیار آشکارتر همجنس‌گرایانه‌شهوانی (homoerotic) بود. اما با گذشت زمان از خودم پرسیدم آیا کارم هنوز کوییر یا گی است، و این برچسب‌ها در نسبت با هنر من واقعاً چه معنایی دارند. امروز فکر می‌کنم واقعاً به کسی که به کارم نگاه می‌کند بستگی دارد که تصمیم بگیرد آن را کوییر، گی، یا صرفاً هنر ببیند. البته من مردی همجنس‌گرا (gay) هستم و این دیدگاه ناگزیر بخشی از آن چیزی است که به‌عنوان هنرمند هستم و بر کاری که می‌سازم اثر می‌گذارد. اما در پایان روز، من هنر می‌سازم. و فکر می‌کنم این یکی از زیبایی‌های هنر است: هر کس تجربه‌ها، احساسات و تفسیرهای خودش را به آن می‌آورد. لازم نیست فقط یک شیوهٔ دیدن یا فهمیدن یک اثر وجود داشته باشد.

در همین مجموعه‌کار، میان رنگ روغن روی کتان، آکریلیک، زغال و تکنیک ترکیبی روی کاغذ جابه‌جا می‌شوید. هر ماده چه چیزی را به شما اجازه می‌دهد بگویید که دیگری نمی‌گذارد؟

دوست دارم با مواد گوناگون بازی و آزمایش کنم. هر ماده ویژگی‌های خودش را دارد و می‌تواند کارهایی بکند که دیگری اصلاً نمی‌تواند. برای من آنچه بیش از همه اهمیت دارد فرایند کشف همین ویژگی‌هاست — فهمیدن این‌که هر ماده چگونه رفتار می‌کند، چگونه با دیگری برهم‌کنش دارد، و با آن چه زیبایی‌شناسی‌ای می‌توانم بیافرینم. در این‌که همیشه دقیقاً ندانم یک ماده چه واکنشی نشان خواهد داد و بگذارم این فرایند آزمایش خودش بخشی از اثر شود، چیزی هیجان‌انگیز هست.

بدون‌عنوان، پرتره‌ای آبی از مردی ریشو با چشم‌هایی در سایه، روی زمینه‌ای شنی‌رنگ، اثر آندره تیموری
بدون‌عنوان، آکریلیک و رنگ روغن روی بوم، ۵۰ × ۴۰ سانتی‌متر، ۲۰۲۶

گام بعدی چیست — موضوع، ماده یا مقیاسی که به سویش می‌روید و هنوز در این پورتفولیو نیست؟

دوست دارم بدن مردانه را بیشتر وارد کارم کنم و آن را بیشتر به‌عنوان موضوع بکاوم.

سخن پایانی

وقتی از گام بعدی پرسیدیم، تیموری به رنگی تازه یا شهری تازه اشاره نکرد، بلکه به خودِ بدن — می‌خواهد پیکر مردانه را بیش از چهره‌ها و شانه‌هایی که تا کنون کارش را پیش برده‌اند وارد اثر کند. آبی، به روایت او، هرگز راهبرد نبود؛ نخست از همه آمد، در لیوان‌های مادربزرگ و فرش‌های خانهٔ کودکی، بسیار پیش از آن‌که راهی شود برای کار کردن در برابر یک کلیشه.

او همچنان از برلین نقاشی می‌کند، جایی که پرتره‌هایش زود دست‌به‌دست می‌شوند — از بوم به مجموعه‌های خصوصی؛ چند اثر پیش از آن‌که این نوشته به چاپ برود فروخته شده بود.

بخوانید: نیکول میوز؛ نقاشی از پسِ یک تجربه‌ی نزدیک به مرگ

آندره تیموری با نام Eybaba از برلین نقاشی می‌کند. کارهایش را می‌توان در اینستاگرام، در Galerie Newman و در Odd Kiosk دید.

گفت‌وگوی نوشتاری از کسرا علیها برای هنرگردی، سپتامبر ۲۰۲۶. برگردان از انگلیسی. آثار با اجازهٔ هنرمند بازنشر شده‌اند؛ حق نشر از آن آندره تیموری است.

نوشته آندره تیموری: نقاشی مردانی که وجود ندارند اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> https://honargardi.com/andre-teymouri-on-painting-men-who-dont-exist/feed/ 0 نمایشگاه بهمن جلالی «خرمشهر شهادت می‌دهد» در دستان:اوت‌ساید https://honargardi.com/%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87-%d8%a8%d9%87%d9%85%d9%86-%d8%ac%d9%84%d8%a7%d9%84%db%8c-%d8%ae%d8%b1%d9%85%d8%b4%d9%87%d8%b1-%d8%b4%d9%87%d8%a7%d8%af%d8%aa-%d9%85%db%8c/ https://honargardi.com/%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87-%d8%a8%d9%87%d9%85%d9%86-%d8%ac%d9%84%d8%a7%d9%84%db%8c-%d8%ae%d8%b1%d9%85%d8%b4%d9%87%d8%b1-%d8%b4%d9%87%d8%a7%d8%af%d8%aa-%d9%85%db%8c/#respond Fri, 16 Oct 2026 06:40:00 +0000 https://honargardi.com/%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87-%d8%a8%d9%87%d9%85%d9%86-%d8%ac%d9%84%d8%a7%d9%84%db%8c-%d8%ae%d8%b1%d9%85%d8%b4%d9%87%d8%b1-%d8%b4%d9%87%d8%a7%d8%af%d8%aa-%d9%85%db%8c/ بخش دوم مجموعه «Slideshow» با عنوان «خرمشهر شهادت می‌دهد» (Khorramshahr Bears Witness)، نمایشگاه انفرادی عکاسی از بهمن جلالی با کیوریتوری البرز کاظمی، از ۲۴ مهر تا ۱۵ آبان‌ماه ۱۴۰۵ (۱۶ اکتبر تا ۶ نوامبر ۲۰۲۶) در فضای Focus Room 06 دستان:اوت‌ساید برگزار می‌شود. نشانی: تهران، خیابان بیدار، خیابان مریم غربی، بن‌بست راز، ساختمان راز.

نوشته نمایشگاه بهمن جلالی «خرمشهر شهادت می‌دهد» در دستان:اوت‌ساید اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> بخش دوم مجموعه «Slideshow» با عنوان «خرمشهر شهادت می‌دهد» (Khorramshahr Bears Witness)، نمایشگاه انفرادی عکاسی از بهمن جلالی با کیوریتوری البرز کاظمی، از ۲۴ مهر تا ۱۵ آبان‌ماه ۱۴۰۵ (۱۶ اکتبر تا ۶ نوامبر ۲۰۲۶) در فضای Focus Room 06 دستان:اوت‌ساید برگزار می‌شود. نشانی: تهران، خیابان بیدار، خیابان مریم غربی، بن‌بست راز، ساختمان راز.

نوشته نمایشگاه بهمن جلالی «خرمشهر شهادت می‌دهد» در دستان:اوت‌ساید اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> https://honargardi.com/%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87-%d8%a8%d9%87%d9%85%d9%86-%d8%ac%d9%84%d8%a7%d9%84%db%8c-%d8%ae%d8%b1%d9%85%d8%b4%d9%87%d8%b1-%d8%b4%d9%87%d8%a7%d8%af%d8%aa-%d9%85%db%8c/feed/ 0 نمایشگاه گروهی «Update 15.0» در +۲ (فرشته) https://honargardi.com/%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87-%da%af%d8%b1%d9%88%d9%87%db%8c-update-15-0-%d8%af%d8%b1-%db%b2-%d9%81%d8%b1%d8%b4%d8%aa%d9%87/ https://honargardi.com/%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87-%da%af%d8%b1%d9%88%d9%87%db%8c-update-15-0-%d8%af%d8%b1-%db%b2-%d9%81%d8%b1%d8%b4%d8%aa%d9%87/#respond Fri, 16 Oct 2026 06:35:00 +0000 https://honargardi.com/%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87-%da%af%d8%b1%d9%88%d9%87%db%8c-update-15-0-%d8%af%d8%b1-%db%b2-%d9%81%d8%b1%d8%b4%d8%aa%d9%87/ نمایشگاه گروهی «Update 15.0» از ۲۴ مهر تا ۱۵ آبان‌ماه ۱۴۰۵ (۱۶ اکتبر تا ۶ نوامبر ۲۰۲۶) در فضای +۲ (فرشته) دستان برگزار می‌شود. اسامی هنرمندان شرکت‌کننده در فهرست رسمی گالری به‌صورت جداگانه ذکر نشده است. نشانی: تهران، فرشته (فیاضی)، خیابان بیدار، پلاک ۸، طبقه دوم.

نوشته نمایشگاه گروهی «Update 15.0» در +۲ (فرشته) اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> نمایشگاه گروهی «Update 15.0» از ۲۴ مهر تا ۱۵ آبان‌ماه ۱۴۰۵ (۱۶ اکتبر تا ۶ نوامبر ۲۰۲۶) در فضای +۲ (فرشته) دستان برگزار می‌شود. اسامی هنرمندان شرکت‌کننده در فهرست رسمی گالری به‌صورت جداگانه ذکر نشده است. نشانی: تهران، فرشته (فیاضی)، خیابان بیدار، پلاک ۸، طبقه دوم.

نوشته نمایشگاه گروهی «Update 15.0» در +۲ (فرشته) اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> https://honargardi.com/%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87-%da%af%d8%b1%d9%88%d9%87%db%8c-update-15-0-%d8%af%d8%b1-%db%b2-%d9%81%d8%b1%d8%b4%d8%aa%d9%87/feed/ 0 نمایشگاه انفرادی داریوش حسینی در +۲ (فرشته) https://honargardi.com/%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87-%d8%a7%d9%86%d9%81%d8%b1%d8%a7%d8%af%db%8c-%d8%af%d8%a7%d8%b1%db%8c%d9%88%d8%b4-%d8%ad%d8%b3%db%8c%d9%86%db%8c-%d8%af%d8%b1-%db%b2-%d9%81%d8%b1%d8%b4/ https://honargardi.com/%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87-%d8%a7%d9%86%d9%81%d8%b1%d8%a7%d8%af%db%8c-%d8%af%d8%a7%d8%b1%db%8c%d9%88%d8%b4-%d8%ad%d8%b3%db%8c%d9%86%db%8c-%d8%af%d8%b1-%db%b2-%d9%81%d8%b1%d8%b4/#respond Fri, 16 Oct 2026 06:30:00 +0000 https://honargardi.com/%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87-%d8%a7%d9%86%d9%81%d8%b1%d8%a7%d8%af%db%8c-%d8%af%d8%a7%d8%b1%db%8c%d9%88%d8%b4-%d8%ad%d8%b3%db%8c%d9%86%db%8c-%d8%af%d8%b1-%db%b2-%d9%81%d8%b1%d8%b4/ نمایشگاه انفرادی «In a Continuum» اثر داریوش حسینی از ۲۴ مهر تا ۱۵ آبان‌ماه ۱۴۰۵ (۱۶ اکتبر تا ۶ نوامبر ۲۰۲۶) در فضای +۲ (فرشته) دستان برگزار می‌شود. نشانی: تهران، فرشته (فیاضی)، خیابان بیدار، پلاک ۸، طبقه دوم.

نوشته نمایشگاه انفرادی داریوش حسینی در +۲ (فرشته) اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> نمایشگاه انفرادی «In a Continuum» اثر داریوش حسینی از ۲۴ مهر تا ۱۵ آبان‌ماه ۱۴۰۵ (۱۶ اکتبر تا ۶ نوامبر ۲۰۲۶) در فضای +۲ (فرشته) دستان برگزار می‌شود. نشانی: تهران، فرشته (فیاضی)، خیابان بیدار، پلاک ۸، طبقه دوم.

نوشته نمایشگاه انفرادی داریوش حسینی در +۲ (فرشته) اولین بار در هنرگردی | Honargardi . پدیدار شد.

]]> https://honargardi.com/%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87-%d8%a7%d9%86%d9%81%d8%b1%d8%a7%d8%af%db%8c-%d8%af%d8%a7%d8%b1%db%8c%d9%88%d8%b4-%d8%ad%d8%b3%db%8c%d9%86%db%8c-%d8%af%d8%b1-%db%b2-%d9%81%d8%b1%d8%b4/feed/ 0